ধৰ্ম আৰু দৰ্শন
দেৱ-দেৱী, মন্দিৰ, সত্ৰ, পুৰাণ আৰু দাৰ্শনিক চিন্তা · ১,৯৫৭ প্ৰবন্ধ
সকলো প্ৰবন্ধ
-
ছুন ৱুকং
ছুন ৱুকং (孙悟空), ছুন-ৱু-কং, ছুন-ৱু-কাং, ছুন-হৌ-জি, ছুন-হৌ-জে, পি-মা-ৱেন বা বান্দৰ ৰজা এজন চীনা দেৱতা। তেওঁ ছিয়ৌ জি (পাশ্চাত্যলৈ যাত্ৰা)) উপন্যাসৰ এক মুখ্য চৰিত্ৰ, যি উপন্যাস চীনৰ চাৰি মহান উপন্যাসৰ অন্যতম। তেওঁ নিজৰ অদমনীয় উৎপাতৰ বাবে কুখ্যাত।
-
ছুয়ে
ছুয়ে, জুয়ে, ছুয়া, জুহে বা ছুহে মুইস্কাৰ ধৰ্মত সূৰ্যৰ দেৱতা আছিল। তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল চন্দ্ৰ দেৱী চিয়াৰ সৈতে। মুইস্কা আৰু তেওঁলোকৰ সংঘ আমেৰিকাৰ চাৰিটা উন্নত সভ্যতাৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল; তেওঁলোকে এণ্ডিজৰ আলটিপ্লানো কুণ্ডিবোয়াচেন্সত নিজৰ ধৰ্ম গঢ়ি তুলিছিল।
-
ছেইণ্ট জৰ্জ কেথেড্ৰেল, কানিভ
ডৰ্মিচন ছেইণ্ট জৰ্জ কেথেড্ৰেল ( Dormition St. George's Cathedral) বা ছেইণ্ট জৰ্জ কেথেড্ৰেল ইউক্ৰেইনৰ কানিভত অৱস্থিত এটা গীৰ্জা। ইয়াক প্ৰথমে প্ৰাক-মংগোল যুগত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত ই চেৰকাচি অব্লাষ্টৰ আটাইতকৈ পুৰণি অট্টালিকা।
-
ছেইণ্ট জৰ্জ কেথেড্ৰেল, লভিভ
ছেইণ্ট জৰ্জ কেথেড্ৰেল (ইউক্ৰেনীয়: Собор святого Юра, ৰোমানীকৰণ: Sobor sviatoho Yura) হৈছে পশ্চিম ইউক্ৰেইনৰ ঐতিহাসিক ৰাজধানী লভিভ চহৰত অৱস্থিত এখন বেৰোক-ৰক’ক’ শৈলীৰ কেথেড্ৰেল। এই চহৰখনৰ দিশ উন্মোচিত কৰা এটা পাহাৰৰ ওপৰত ১৭৪৪-১৭৬০ চনৰ ভিতৰত ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য কৰা হৈছিল।
-
ছেইণ্ট থিয়ড’চিয়াছ গীৰ্জা
ছেইণ্ট থিয়ড’চিয়াছ গীৰ্জা (ইউক্ৰেইনীয়ান: Церква святителя Феодосія) হৈছে ইউক্ৰেইনৰ চেৰ্নিহিভ চহৰৰ য়াটচেভো কবৰস্থানত অৱস্থিত এটা ইটাৰে নিৰ্মিত গীৰ্জা। ১৯৯১ চনৰ পিছত চেৰ্নিহিভত নিৰ্মাণ কৰা এইখন প্ৰথম গীৰ্জা।
-
ছেৰাব
ছেৰাব (ইংৰাজী: cherub;; হিব্ৰু: כְּרוּב) হৈছে আব্ৰাহামিক ধৰ্ম অনুসৰি ঈশ্বৰৰ প্ৰত্যক্ষভাৱে যত্ন লোৱা অপাৰ্থিৱ সত্তাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ছেৰাবসকলৰ বিভিন্ন কলাকৃতিত ছেৰাবসকলে এদন বাগিচাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ ৰক্ষা কৰাকে আদি কৰি বহুতো ভিন্ন ভূমিকা পালন কৰাৰ দৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে।
-
ছেৰি গুমুম ড্ৰেগন
ছেৰি গুমুম ড্ৰেগন (ইংৰাজী: Seri Gumum Dragon) পাহাং মালয় লোককথাত বৰ্ণনা কৰা এটা কিংবদন্তিমূলক বিশাল সাপ৷ ইয়াক স্থানীয়ভাবে নাগ বুলি কোৱা হয়৷ এই সাপটো সাধাৰণতে এছিয়ান অজগৰৰ দৰে বুলি বৰ্ণনা কৰা হয় আৰু ই মালয়েছিয়াৰ পাহাঙৰ চিনি হ্ৰদত বাস কৰে।
-
জগনমাতা
জগনমাতা এগৰাকী হিন্দু দেৱী, যাক লোকমাতা বুলিও অনুবাদ কৰা হয়, ই মূলতঃ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পৰম দেৱী হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ উপনাম। হিন্দু সাহিত্যত পাৰ্বতী আৰু দুৰ্গা দেৱীক সম্বোধন কৰিবলৈও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
-
জগন্নাথ মন্দিৰ, ডিব্ৰুগড়
শ্ৰীক্ষেত্ৰ ধাম, মহাপ্ৰভু জগন্নাথ মন্দিৰ অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ডিব্ৰুগড় চহৰত অৱস্থিত ভগৱান জগন্নাথৰ প্ৰতি সমৰ্পিত মন্দিৰ। হিন্দু ধৰ্মৰ চাৰি ধামৰ অন্যতম ওড়িশাৰ পুৰীত অৱস্থিত শ্ৰী জগনাথ মন্দিৰক আৰ্হি হিচাপে ২০১৪ চনত এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
-
জছমা ওদান
জছমা ওদান মধ্যযুগীয় গুজৰাটৰ এগৰাকী লোকদেৱী। চৌলুক্য বংশৰ এজন ৰজা সিদ্ধৰাজ জয়সিংহই তেওঁৰ স্বামীক হত্যা কৰাৰ পিছত নিজৰ সন্মান ৰক্ষাৰ বাবে ‘সতী’ হোৱা এগৰাকী মহিলাৰ কাহিনীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই লোকদেৱীৰ ধাৰণা গঢ় লৈ উঠিছে।
-
জম্বি
জম্বি শব্দটো হাইতিয়ান লোককথাৰ পৰা আহিছে, য'ত জম্বি হৈছে এটা মৃতদেহ, যাক বিভিন্ন পদ্ধতিৰে পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হয়। জম্বিৰ শৰীৰ জীয়াই থাকে, কিন্তু মগজু নিষ্ক্ৰিয় বা মৃত হয়। বহু সময়ত কিছুমান ভাইৰাছৰ দ্বাৰাও মানুহ জম্বিত পৰিণত হ’ব পাৰে, যাক "জম্বি ভাইৰাছ" বুলি কোৱা হয়।
-
জানাজাৰ নামাজ
জানাজা এটা বিশেষ প্ৰাৰ্থনা, যিটো কোনো মৃত মুছলিমক কবৰ দিয়াৰ পূৰ্বে অনুষ্ঠিত হয়। সচাৰচৰ এইটো জানাজাৰ নামাজ নামেৰে অভিহিত হয়। মুছলিম অৰ্থাৎ ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ বাবে এটা ফৰজে কেফায়া বা সমাজৰ বাবে আৱশ্যকীয় দায়িত্ব। কোনো মুছলিমৰ মৃত্যু হ'লে মুছলিম সমাজৰ ফালৰ পৰা জানাজাৰ নামাজ পাঠ কৰা হয়।
-
জাপানত হিন্দু ধৰ্ম
জাপানত হিন্দু ধৰ্ম এক সংখ্যালঘু ধৰ্ম। পিচে, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে সামঞ্জস্য থকা এই ধৰ্মৰ, ই এক সংখ্যালঘু ধৰ্ম হ'লেও, জাপানৰ সংস্কৃতিত বিশেষ প্ৰভাৱ দেখা যায়। হিন্দু ধৰ্মৰ সৃষ্ট অনেক ধাৰণা, দেৱতা আদি, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মাধ্যমেৰে, বা পোণপতীয়াকৈ জাপানী লোকবিশ্বাসত সোমাইছে।
-
জাবিবা চিহ্ন
জাবিবা চিহ্ন (Arabic زبيبة zabība, "Raisin") কিছুমান মুছলমান মানুহৰ কপালত কৃত্ৰিম ভাৱে উৎপন্ন এক মাটিয়া ৰঙৰ দাগ বা চিহ্ন যিটো তেওঁলোকে দৈনিক নামাজ পঢ়াৰ সময়ত কপালেৰে মাটি বা নামাজৰ পাটীখন স্পৰ্শ কৰাৰ ঘৰ্ষণৰ ফলত সৃষ্টি হয়।
-
জামা মছজিদ, ভিলাই
জামা মছজিদ ভাৰতৰ ছত্তীশগড়ৰ ভিলাইত অৱস্থিত ছুন্নী ইছলাম মছজিদ। ১৯৬০ চনত নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱা এই মছজিদটোৱে এটা সময়ত ৩ হাজাৰ উপাসকে প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰে আৰু ই ৰাজ্যখনৰ অন্যতম বৃহৎ মছজিদ, আৰু এছিয়াৰ অন্যতম বৃহৎ মছজিদ। আৰবী লিপিত "ইয়া আল্লাহ" শব্দৰ আকৃতিত নিৰ্মাণ কৰা এই মছজিদ বিশ্বৰ প্ৰথমটো মছজিদ।
-
জামে মছজিদ, দিল্লী
মছজিদ-ই-জেহান-নুমা দিল্লীৰ পুৰণি দিল্লীৰ মছজিদ যাক জামে মছজিদ নামেৰেও ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ মছজিদ হিচাপে জনাজাত। ইয়াৰ নিৰ্মাতা আছিল ১৬৪৪ চনৰ পৰা ১৬৫৬ চনৰ ভিতৰত মোগল সম্ৰাট শ্বাহজাহান আৰু ইয়াৰ প্ৰথম ইমাম চৈয়দ আব্দুল গাফুৰ শ্বাহ বুখাৰীয়ে উদ্বোধন কৰিছিল।
-
জিমনে মঠ
__NOTOC__ পবিত্ৰ পৰ্বতত অৱস্থিত এচাম্পচন মঠ (Святогірський Успенський Зимненський ставропігійний монастир) হৈছে ইউক্ৰেইনৰ অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ অন্তৰ্গত এক ষ্টেউৰোপেগিয়েল ইউক্ৰেনীয় অৰ্থডক্স গুহা মঠ। এই মঠটো জিমনে গাঁৱৰ ওচৰৰ লুহা নদীৰ ওপৰত মূৰ দাঙি থকা পবিত্ৰ পৰ্বতৰ শিখৰত অৱস্থিত।
-
জিলেণ্ট
জিলেণ্ট তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীত (বিশেষকৈ টাটাৰ) এটা ড্ৰেগন আৰু এটা ৱাইভাৰ্নৰ মাজৰ কিবা এটা মিল থকা এটা কিংবদন্তি জীৱ। ১৭৩০ চনৰ পৰা ই কাজানৰ চৰকাৰী প্ৰতীক হৈ আছে। এই পাখিযুক্ত সাপটোৰ কথা কাজানৰ ভেটিৰ বিষয়ে কিংবদন্তিত উল্লেখ আছে।
-
জিৱা (দেৱী)
জিৱা, জিভা (লেটিন: Siwa) পোলাবিয়ান স্লাভসকলৰ অবোড্ৰিটিক কনফেডাৰেচনৰ অন্তৰ্গত এটা জনগোষ্ঠীৰ মাতৃদেৱী। দেৱীগৰাকীয়ে এনেদৰে কেৱল বজ’ভৰ হেলমল্ডৰ ক্ৰনিকলতহে প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁ নিক্লোটৰ ৰাজত্বকালত পৌত্তলিক পূজাৰ শক্তিশালী হোৱাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল।
-
জীৱ-জন্তুৰ কথা-বতৰা
জীৱ-জন্তুৰ কথা-বতৰা (ইংৰাজী: Animal tale) হৈছে এনে কিছুমান সাধু, চুটিগল্প নাইবা কবিতা য'ত জীৱ-জন্তুৱে কথা পাতিব পাৰে। এই সাধু বা গল্পবোৰত জীৱ-জন্তুবোৰে অন্য নৃগোষ্ঠীয় গুণ, যেনে মানুহৰ দৰে সমাজত বাস কৰা আদিও প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে। ই ৰূপকথাৰ এক পৰম্পৰাগত ৰূপ।
-
জীৱদানী মাতা
জীৱদানী মাতা এগৰাকী হিন্দু দেৱী, যাৰ মূল মন্দিৰ ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিৰাৰৰ এটা পাহাৰৰ ওপৰত।
-
জীৱন বৃক্ষ (পৌৰাণিক লোককথা)
জীৱন বৃক্ষ বিশ্বৰ বিভিন্ন মিথোলজিক ধাৰণা, ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাত এটা মৌলিক আৰ্হি। ই পবিত্ৰ বৃক্ষৰ সোঁতৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। বাইবেলৰ উৎপত্তি গ্ৰন্থত এডেন উদ্যানৰ অংশ হিচাপে উল্লিখিত সু-অসু জ্ঞান বৃক্ষ আৰু জীৱন বৃক্ষ, আৰু স্বৰ্গৰ সৈতে সংযোগ থকা Yggdrasilৰ দৰে বিশ্ব বৃক্ষ বা কছমিক…
-
জ্বালা (দেৱী)
জৱালা হ'ল এগৰাকী হিন্দু দেৱী। জ্বলাৰ শাৰীৰিক প্ৰকাশ সাধাৰণতে চিৰন্তন শিখাৰ এটা গোট। হিন্দু মন্দিৰ জ্বালা (শিখা) বা জ্বলা মুখী (জুইৰ দৰে জিলিকি থকা মুখৰ ব্যক্তি)ৰ কথা মহাভাৰত আৰু অন্যান্য ধৰ্মগ্ৰন্থত উল্লেখ আছে।
-
জ্যোতি (দেৱী)
জ্যোতি (Jyoti) হৈছে এগৰাকী হিন্দু দেৱী। আধুনিক তামিল শৈৱ পৰম্পৰাত জ্যোতি দেৱীক কেতিয়াবা কেতিয়াবা নাৰী নীতিৰ ব্যক্তিত্ব বুলিও গণ্য কৰা হয়। এয়া মুৰুগানৰ ভেলৰ মূৰ্ত প্ৰতিনিধিত্ব।
-
জ্যোতি-বিষ্ণু প্ৰেক্ষাগৃহ
জ্যোতি-বিষ্ণু প্ৰেক্ষাগৃহ (ইংৰাজী: Jyoti-Bishnu Prekhyagriha) প্ৰকল্পটোক আনুষ্ঠানিকভাৱে জ্যোতি-বিষ্ণু আন্তৰ্জাতিক কলা মন্দিৰ বা জ্যোতি-বিষ্ণু আন্তৰ্জাতিক সাংস্কৃতিক প্ৰকল্প বুলিও জনা যায়, এই প্ৰকল্পটো হৈছে অসমৰ গুৱাহাটীৰ খানাপাৰাত অৱস্থিত এক বহুমুখী আধুনিক প্ৰেক্ষাগৃহ।
-
জৰাবাৰী সত্ৰ
জৰাবাৰী সত্ৰ উজনি অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ পুৰণি আমগুৰি সমষ্টিৰ গধুলীবজাৰ মৌজাৰ মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ পদৰঞ্জিত শ্ৰীশ্ৰী জৰাবাৰী সত্ৰ প্ৰাচীন সত্ৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম সত্ৰ।
-
ঝুলেলাল
ঝুলেলাল (Jhulelal; সিন্ধী: جوليلال; جوليلال) আধুনিক পাকিস্তান আৰু ভাৰতৰ সিন্ধী হিন্দুসকলৰ আটাইতকৈ পূজনীয় দেৱতা আৰু সিন্ধী পন্থাৰ এগৰাকী লোকদেৱতা।কিংবদন্তি অনুসৰি ঝুলেলালৰ জন্ম ইছলামিক শাসক "মিৰ্খশ্বাহ"ৰ শাসনৰ সময়ত হৈছিল।
-
টাইকি
টাইকি (/ˈtaɪki/; প্ৰাচীন গ্ৰীক: Τύχη, ইংৰাজী: Tyche; আক্ষৰিক অৰ্থ: 'ভাগ্য') গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ এগৰাকী অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী৷ তেওঁ এখন চহৰৰ সৌভাগ্য আৰু সমৃদ্ধি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
-
টাইগেটে
ধ্ৰুপদী গ্ৰীক পৌৰাণিক কাহিনীত, টাইগেটে (গ্ৰীক: Ταϋγέτη; IPA: taːyɡétɛː) এজন নিম্ফ আছিল, প্লেইয়াডিছৰ এজনী। তেওঁ আৰ্টেমিছৰ সৈতে আছিল, যাক পশুৰ ৰক্ষিকা হিচাপে “পটনিয়া থেৰন” বুলি জনা যায়। লাকোনিয়াৰ মাউণ্ট টাইগেট'ছ তেওঁৰ বাসস্থান আছিল। পেলোপনিজৰ টেইগেটাছ পৰ্বতৰ নাম তাইৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল।
-
টুংগনাথ মন্দিৰ
টুংগনাথ মন্দিৰ হৈছে গড়ৱাল হিমালয় অঞ্চলৰ ভিতৰত উত্তৰাখণ্ডৰ ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ জিলাৰ এটা বিখ্যাত হিন্দু মন্দিৰ। ১২,০৭৩ ফুট উচ্চতাত বহি বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ শিৱ মন্দিৰ হিচাপে বিখ্যাত। টুংগনাথ নামটোৱে আক্ষৰিক অৰ্থ “শৃংগৰ প্ৰভু”কো বুজায়।