টুংগনাথ মন্দিৰ

টুংগনাথ মন্দিৰ হৈছে গড়ৱাল হিমালয় অঞ্চলৰ ভিতৰত উত্তৰাখণ্ডৰ ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ জিলাৰ এটা বিখ্যাত হিন্দু মন্দিৰ। ১২,০৭৩ ফুট উচ্চতাত বহি বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ শিৱ মন্দিৰ হিচাপে বিখ্যাত। টুংগনাথ নামটোৱে আক্ষৰিক অৰ্থ “শৃংগৰ প্ৰভু”কো বুজায়।

উত্তৰাখণ্ডৰ পবিত্ৰ পঞ্চ কেদাৰ যাত্ৰাৰ অংশও তুংগনাথ মহাদেৱ, যাক প্ৰায়ে ত্ৰিত্য কেদাৰ নামেৰে জনা যায়, য'ত ভগৱান শিৱৰ বাহু পূজা কৰা হয়। এই মন্দিৰলৈ যাবলৈ চোপ্তা (ভাৰতৰ মিনি চুইজাৰলেণ্ড)ৰ পৰা ৩.৫ কিলোমিটাৰ চুটি ট্ৰেকিং কৰিব লাগিব। লগতে ট্ৰেকিং চন্দ্ৰশিলা পিক ছামিটলৈকে সম্প্ৰসাৰিত হয়, ট্ৰেকাৰ আৰু ভক্ত উভয়কে আকৰ্ষণ কৰে।

কিংবদন্তি

টুংগনাথ মন্দিৰত স্কন্দ পুৰাণ আৰু মহাভাৰতৰ প্ৰাচীন গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা এক চহকী পৌৰাণিক কিংবদন্তি আছে। বিশ্বাস কৰা হয় যে কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পিছত যুদ্ধৰ সময়ত নিজৰ আত্মীয়ক হত্যা কৰাৰ পাপক লৈ পাণ্ডৱসকলে চিন্তিত হৈ পৰিছিল।

মহামুনি ব্যাস আৰু ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁলোকক যুদ্ধৰ সময়ত হোৱা পাপ আৰু ৰক্তপাতৰ বাবে ভগৱান শিৱৰ পৰা ক্ষমা বিচাৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। চৰম অপৰাধবোধেৰে পাণ্ডৱসকলে ভগৱান শিৱক বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, কিন্তু তেওঁ তেওঁলোকক সম্ভাষণ জনাব নিবিচাৰিলে, কিয়নো যুদ্ধৰ সময়ত সংঘটিত হিংসাৰ বাবে তেওঁ বিচলিত হৈ পৰিছিল।

ভগৱান শিৱই ম'হ (নন্দী) ৰূপত হিমালয়ত আত্মগোপন কৰিছিল। পাণ্ডৱসকলে যেতিয়া নিষ্ঠাৰে ভগৱান শিৱৰ সন্ধানত আছিল, তেতিয়া বলিষ্ঠ ভাতৃ ভীমে ম’হটোক চিনি পাই তাৰ কুঁজটো অত্যন্ত শক্তিৰে ধৰিলে যে ম’হটো পৃথিৱীত বিলীন হ’বলৈ ধৰিলে।

পিছত উত্তৰাখণ্ডৰ পাঁচটা ভিন্ন স্থানত ম’হটোৰ শৰীৰৰ পাঁচটা অংগ আবিৰ্ভাৱ হয়, তাৰ ভিতৰত এটা আছিল টুংগনাথ মন্দিৰ।

• কেদাৰনাথত হাম্প
• মধ্যমহেশ্বৰত নাভি (পেট)
• টুংগনাথত বাহু (আগফালৰ অংগ)
• ৰুদ্ৰনাথত মুখ (মুখা)
• কল্পেশ্বৰত মেটেড হেয়াৰ (জাটা)

পাণ্ডৱসকলক প্ৰতিটো স্থানতে মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল, যিবোৰ এতিয়া বিখ্যাত তীৰ্থস্থান, য’ত এই স্ব-প্ৰকাশিত মন্দিৰসমূহ পূজা কৰা হয়।