অসম, ভাৰত আৰু বিশ্বৰ মনীষী, শিল্পী, নেতা আৰু চিন্তাবিদসকলৰ জীৱন · ৯,৭৩১ প্ৰবন্ধ
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ (১৪৪৯–১৫৬৮) মধ্যযুগীয় অসমৰ এক প্রধান ধৰ্মপ্ৰচাৰক আৰু বহুমুখী স্ৰষ্টা, যাঁৰ নেতৃত্বত নৱবৈষ্ণৱ তথা একশৰণ নাম ধৰ্মে সমাজ-জীৱনত গভীৰ ৰূপান্তৰ আনে। সাহিত্য, সংগীত, নাট-অভিনয়, নৃত্য আৰু সামাজিক সংগঠনৰ সমাহাৰে তেওঁ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক ঐক্যসূত্ৰ গঢ়ি তোলে।
ভূপেন হাজৰিকা (১৯২৬–২০১১) অসম আৰু ভাৰতৰ বহুভাষিক কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ-সংগীত পৰিচালক; তেখেত “সুধাকণ্ঠ” নামে ব্যাপক জনপ্ৰিয়। সংগীত-সাহিত্য-চলচ্চিত্ৰ-সাংস্কৃতিক নেতৃত্ব আৰু সীমিত ৰাজনৈতিক ভূমিকাৰ জৰিয়তে তেখেতে আধুনিক অসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিচয় গঢ়াত উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছে।
মাধৱদেৱ (১৪৮৯–১৫৯৬) মহাপুৰুষীয়া এক শৰণ নাম ধৰ্মৰ অন্যতম কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিত্ব আৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ প্ৰধান শিষ্য তথা উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে স্বীকৃত। সাহিত্য, সংগীত-নাট্য, আৰু সত্ৰ-সংগঠনৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ দীঘলীয়া ধাৰাক সুদৃঢ় ৰূপ দিছে।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (১৮৬৪–১৯৩৮) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম পথ-প্ৰদৰ্শক; কাব্য, নাটক, প্ৰবন্ধ, হাস্য-ৰম্য, সমালোচনা, শিশুসাহিত্য আৰু সাংবাদিকতাত তেওঁৰ বহুমুখী সৃষ্টি-কৰ্মে অসমীয়া বৌদ্ধিক জগতলৈ এক নতুন গতি আনিছিল।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা (১৯০৩–১৯৫১) অসমীয়া সাংস্কৃতিক জগতৰ এক বহুমুখী স্ৰষ্টা—গীত, নাটক, সাহিত্য আৰু চলচ্চিত্ৰত তেখেতে একেলগে দীৰ্ঘস্থায়ী ছাপ ৰাখিছে। প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ লগতে আধুনিক অসমীয়া গীতধাৰাৰ বাট খুলিবলৈ আগবঢ়োৱা ভূমিকাৰ বাবে তেখেতক “ৰূপকোঁৱৰ” ৰূপে স্মৰণ কৰা হয়।
লাচিত বৰফুকন আহোম ৰাজ্যৰ নৱমজন বৰফুকন আৰু ১৬৭১ চনৰ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত আহোম সেনাৰ নেতৃত্ব দিয়া প্ৰধান সেনাপতি। মোগল সাম্ৰাজ্যৰ বৃহৎ সৈন্যবাহিনী পৰাজিত কৰি অসমৰ ৰাজনৈতিক স্বাধীনতা ৰক্ষাত তেখেতে স্থায়ী স্থান লাভ কৰিছে।
আবুল পাকিৰ জয়নুল আবেদিন আব্দুল কালাম (Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam,; ஆவுல் பக்கிர் ஜைனுலாபுதீன் அப்துல் கலாம்; ১৫ অক্টোবৰ ১৯৩১- ২৭ জুলাই ২০১৫) সৰ্বপৰিচিত নাম ড॰ এ পি জে আব্দুল কালাম, হৈছে এজন ভাৰতীয় বিজ্ঞানী, ৰাজনীতিবিদ আৰু ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি।
ছি জিনপিং হৈছে চীনা সাম্যবাদী দল (কমিউনিষ্ট পাৰ্টি অফ চাইনা)-ৰ সাধাৰণ সম্পাদক, গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি তথা কেন্দ্ৰীয় সামৰিক আয়োগৰ অধ্যক্ষ। চীন ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱাৰ লগতে সামৰিক বাহিনী আৰু পাৰ্টিৰো মুখ্য নেতা হোৱাৰ বাবে তেওঁক অনানুষ্ঠানিকভাৱে চীনৰ "পাৰামাউণ্ট লিডাৰ" বা "সৰ্বোচ্চ নেতা"…
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ (১৪৪৯–১৫৬৮) মধ্যযুগীয় অসমৰ এক প্রধান ধৰ্মপ্ৰচাৰক আৰু বহুমুখী স্ৰষ্টা, যাঁৰ নেতৃত্বত নৱবৈষ্ণৱ তথা একশৰণ নাম ধৰ্মে সমাজ-জীৱনত গভীৰ ৰূপান্তৰ আনে। সাহিত্য, সংগীত, নাট-অভিনয়, নৃত্য আৰু সামাজিক সংগঠনৰ সমাহাৰে তেওঁ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক ঐক্যসূত্ৰ গঢ়ি তোলে।
ভূপেন হাজৰিকা (১৯২৬–২০১১) অসম আৰু ভাৰতৰ বহুভাষিক কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ-সংগীত পৰিচালক; তেখেত “সুধাকণ্ঠ” নামে ব্যাপক জনপ্ৰিয়। সংগীত-সাহিত্য-চলচ্চিত্ৰ-সাংস্কৃতিক নেতৃত্ব আৰু সীমিত ৰাজনৈতিক ভূমিকাৰ জৰিয়তে তেখেতে আধুনিক অসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিচয় গঢ়াত উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছে।
জুবিন গাৰ্গ (১৯৭২–২০২৫) আধুনিক অসমীয়া সংগীতৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু সংগীত পৰিচালক আছিল। বহুভাষিক কণ্ঠদান, বহুবাদ্যযন্ত্ৰৰ দখল আৰু চলচ্চিত্ৰ-সংগীতত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণৰ বাবে তেওঁ অসম তথা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক পৰিসৰত বিশেষ স্থান লাভ কৰে।
মাধৱদেৱ (১৪৮৯–১৫৯৬) মহাপুৰুষীয়া এক শৰণ নাম ধৰ্মৰ অন্যতম কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিত্ব আৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ প্ৰধান শিষ্য তথা উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে স্বীকৃত। সাহিত্য, সংগীত-নাট্য, আৰু সত্ৰ-সংগঠনৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ দীঘলীয়া ধাৰাক সুদৃঢ় ৰূপ দিছে।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (১৮৬৪–১৯৩৮) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম পথ-প্ৰদৰ্শক; কাব্য, নাটক, প্ৰবন্ধ, হাস্য-ৰম্য, সমালোচনা, শিশুসাহিত্য আৰু সাংবাদিকতাত তেওঁৰ বহুমুখী সৃষ্টি-কৰ্মে অসমীয়া বৌদ্ধিক জগতলৈ এক নতুন গতি আনিছিল।
হোমেন বৰগোহাঞি (১৯৩২–২০২১) আছিল অসমৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী সাহিত্যিক-সাংবাদিক, যাৰ সৃষ্টি-সাংবাদিকতা আৰু বৌদ্ধিক সক্ৰিয়তাই বিংশ শতিকাৰ শেষ আৰু একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ অসমীয়া সাংস্কৃতিক জগতত দীঘলীয়া ছাপ থৈ যায়।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা (১৯০৩–১৯৫১) অসমীয়া সাংস্কৃতিক জগতৰ এক বহুমুখী স্ৰষ্টা—গীত, নাটক, সাহিত্য আৰু চলচ্চিত্ৰত তেখেতে একেলগে দীৰ্ঘস্থায়ী ছাপ ৰাখিছে। প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ লগতে আধুনিক অসমীয়া গীতধাৰাৰ বাট খুলিবলৈ আগবঢ়োৱা ভূমিকাৰ বাবে তেখেতক “ৰূপকোঁৱৰ” ৰূপে স্মৰণ কৰা হয়।
বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা (১৯০৯–১৯৬৯) অসমৰ আধুনিক সাংস্কৃতিক ইতিহাসত বহুমুখী প্ৰতিভাৰ প্ৰতীক, যাঁক শিল্প-সাহিত্য আৰু গণআন্দোলনৰ সংযোগস্থলৰ এজন মুখ্য স্ৰষ্টা হিচাপে ধৰা হয়।
লতা মংগেশকাৰ (১৯২৯–২০২২) ভাৰতৰ অতি প্ৰভাৱশালী নেপথ্য গায়িকা, যাঁৰ কণ্ঠে বহু দশক ধৰি চলচ্চিত্ৰ সংগীতক দিশ দিছিল। ছত্ৰিশটাতকৈও অধিক ভাৰতীয় ভাষাত আৰু বহুতো ছবিত গীত গাই তেওঁ বিপুল জনপ্ৰিয়তা, সন্মান আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰে।
তৰুণ গগৈ (১৯৩৪–২০২০) অসমৰ সবাতোকৈ দীৰ্ঘকালীন সময় মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰা ৰাজনীতিবিদ আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ আগশাৰীৰ নেতা। ২০০১ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁৰ শাসনকাল, একেৰাহে তিনিবাৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনী জয় আৰু মৰণোত্তৰ পদ্মভূষণ লাভ—এইবোৰে তেওঁক অসমৰ আধুনিক ৰাজনৈতিক…
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া (১৯৩২–২০০৩) অসমৰ আধুনিক সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ এক বহুমুখী স্ৰষ্টা, যিনি উপন্যাস, গল্প, নাটক, সম্পাদনা আৰু চলচ্চিত্ৰ—এই সকলো ক্ষেত্ৰতে একেলগে স্থায়ী ছাপ এৰি গৈছে। পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ উচ্চশিক্ষাৰে গঢ় লোৱা যুক্তিবাদী দৃষ্টিভংগী আৰু শিল্পবোধৰ সংমিশ্ৰণেই তেখেতৰ সৃষ্টিৰ এক বিশেষ চিনাকি।
ফণী শৰ্মা (১৯০৯–১৯৭০) অসমৰ মঞ্চনাট আৰু কথাছবিৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য অভিনেতা, নাট্যকাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক। তেজপুৰৰ বাণ ৰঙ্গমঞ্চৰ পৰাই নাট্যজীৱন আৰম্ভ কৰি তেখেতে জয়মতী (১৯৩৫ চলচ্চিত্ৰ)কে ধৰি একাধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ অসমীয়া ছবিত অভিনয় আৰু পৰিচালনা কৰিছিল।
জাহ্নু বৰুৱা এগৰাকী খ্যাতিমান অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, যিয়ে অসমীয়া আৰু হিন্দী ভাষাত বোলছবি নিৰ্মাণ কৰি দেশ-বিদেশত স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। তেখেতৰ কিছুমান ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সন্মান অৰ্জন কৰি অসমীয়া ছবিক বিশ্বদৰ্শকৰ ওচৰত পৰিচিত কৰাত সহায় কৰিছে।
আশা ভোছলে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ-সংগীতৰ ইতিহাসত সৰ্বাধিক প্ৰভাৱশালী নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী, যিয়ে বহুভাষী আৰু বহুধাৰাৰ গীত গাই এক দীৰ্ঘকালীন সাংস্কৃতিক উপস্থিতি গঢ়ি তুলিছিল।
নিপন গোস্বামী (১৯৪২—২০২২) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু নাট্যমঞ্চৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় অভিনেতা, যিয়ে নায়ক আৰু চৰিত্ৰাভিনেতা—দুয়ো ৰূপতে দীঘলীয়া সময় ধৰি দৰ্শকৰ মনত ঠাই লয়। মঞ্চৰ অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিত তেখেতে অসমীয়া ছবিৰ মূলধাৰাত স্থায়ী ভূমিকা গঢ়ি তোলাৰ লগতে নাট আৰু টেলি-মাধ্যমতো অভিনয়-পৰিচালনাৰ কাম কৰি গৈছে।
হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা অসমৰ এগৰাকী প্ৰভাবশালী ৰাজনীতিবিদ আৰু ১০ মে’ ২০২১ৰ পৰা অসমৰ ১৫তম মুখ্যমন্ত্ৰী। কংগ্ৰেছৰ পৰা ৰাজনীতি আৰম্ভ কৰি ২০১৫ চনত বিজেপিলৈ যাত্ৰা কৰা এই নেতাজনে বিধানসভা, মন্ত্ৰীসভা আৰু উত্তৰ-পূব আঞ্চলিক সমন্বয়ৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছে।
মহেশ্বৰ নেওগ (১৯১৫–১৯৯৫) আছিল অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু প্ৰাচ্যতত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰত সুদীৰ্ঘ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰা কবি, গৱেষক, ভাষাবিদ আৰু সম্পাদক-অধ্যাপক।
হীৰেন গোহাঁই (জন্ম ১৯৩৯) অসমীয়া সাহিত্য-সমালোচনা আৰু বৌদ্ধিক চৰ্চাৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিত্ব। শিক্ষকতা, সাংবাদিকতা আৰু সাহিত্যসৃষ্টি—এই কেইটামান ক্ষেত্ৰত একেলগে সক্ৰিয় হৈ তেওঁ অসমীয়া জাতীয়-সাংস্কৃতিক আলোচনালৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছে।
চুখ্ৰংফা (ৰুদ্ৰসিংহ) ১৬৯৬-১৭১৪ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ শাসন কৰা আহোম ৰাজ্যৰ ৩০তম স্বৰ্গদেউ। তেওঁৰ দিনত ৰাজ্য বিস্তাৰ, প্ৰশাসনিক বিন্যাস, শিক্ষা-পৃষ্ঠপোষকতা আৰু শিল্প-সংস্কৃতিৰ পৃষ্ঠপোষকতাই আহোম ৰাজশক্তিক বিশেষ উজ্জ্বলতা দিছিল।
নৱকান্ত বৰুৱা (১৯২৬–২০০২) আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ এক মুখ্য কণ্ঠস্বৰ, যিয়ে কবিতাৰ লগতে শিশু সাহিত্য আৰু উপন্যাস-ৰচনাতো গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছে। ‘এখুদ ককাইদেউ’ ছদ্মনামে তেওঁ জনমানসত বিশেষ স্থান দখল কৰে, আৰু ‘ককাদেউতাৰ হাড়’ আদি কৃতিয়ে তেওঁক কথাসাহিত্যতো স্থায়ী মৰ্যাদা দিয়ে।
সৰ্বানন্দ সোণোৱাল অসমৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য ৰাজনীতিবিদ, যিয়ে ২০১৬–২০২১ চনত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল। ছাত্ৰ আন্দোলনৰ নেতৃত্বৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লোকসভা আৰু বিধানসভাৰ সংসদীয় ৰাজনীতিলৈকে তেখেতৰ ৰাজনৈতিক জীৱন বিস্তৃত আৰু বহুমাত্ৰিক।
মুনিন বৰুৱা (১৯৪৬–২০১৮) আছিল জনপ্ৰিয় অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ, যাৰ সুস্থ বিনোদনধৰ্মী কথাছবিসমূহে বিস্তৰ দৰ্শক আকর্ষণ কৰিছিল। বিশেষকৈ ‘হিয়া দিয়া নিয়া’ আদি ছবিৰ সফলতাৰ জৰিয়তে অসমৰ কথাছবি জগত পুনৰুজ্জীৱিত হোৱাৰ প্ৰচেষ্টাত তেখেতৰ ভূমিকা বিশেষভাবে স্মৰণীয়।
যতীন বৰা অসমৰ জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চ অভিনেতা তথা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক-প্ৰযোজক। ১৯৮৯ চনৰ পৰা তেওঁ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ—দুয়োখন ক্ষেত্ৰতে সক্ৰিয়ভাৱে কাম কৰি একাধিক সন্মান লাভ কৰিছে।
মামণি ৰয়ছম গোস্বামী (প্ৰকৃত নাম ইন্দিৰা গোস্বামী) অসমৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী ঔপন্যাসিকা, গৱেষক আৰু অধ্যাপিকা; তেখেতে অসমীয়া সাহিত্যক ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসৰত চিনাকি কৰাই দিছিল।
সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা (১৯১৭–১৯৯৯) অসমৰ আধুনিক সাহিত্যসমালোচনা, গৱেষণা আৰু মধ্যযুগীয় বুৰঞ্জীচৰ্চাত সুদীৰ্ঘকাল সক্ৰিয় থকা এক বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ-সাহিত্যিক। অসমীয়া নাট, কাব্য আৰু উপন্যাসৰ মূল্যাঙ্কন, সত্ৰ-প্ৰতিষ্ঠান সম্পৰ্কীয় গৱেষণা আৰু অসম সাহিত্য সভা-সহ কেইবাটাও সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠানত নেতৃত্বদান…
পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা (১৮৭১–১৯৪৬) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বিকাশত মুখ্য ভূমিকা লোৱা বহুমুখী সাহিত্যসাধক। কবিতা, উপন্যাস, নাটক আৰু সাংবাদিকতাৰ মাজেৰে তেওঁ সাহিত্য-সংস্কৃতি সংগঠনৰ দিশতো স্থায়ী প্ৰভাৱ পেলায়, বিশেষকৈ অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰথম সভাপতিত্বৰ জৰিয়তে।
শান্তনু কৌশিক বৰুৱা অসমৰ লেখক-সাংবাদিক, যাৰ মূল কৰ্মক্ষেত্ৰ সংবাদ সম্পাদনা আৰু তথ্যনির্ভৰ গ্ৰন্থ-প্ৰণয়ন। বিশ্বকোষ, অভিধান, বছৰ-পুথি আৰু কুইজধৰ্মী জ্ঞান-সাহিত্যৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়াত প্ৰামাণ্য তথ্য-সংগ্ৰহৰ ধাৰাটোক শক্তি দিছে।
আব্দুল মজিদ অসমৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এজন পৰিচালক, প্ৰযোজক, নাট্যকাৰ আৰু অভিনেতা। অভিনয়ৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰত প্ৰৱেশ কৰি পৰৱৰ্তী কালত তেওঁ একাধিক অসমীয়া ছবি পৰিচালনা কৰে আৰু ‘চামেলি মেমচা’ব’ৰ যোগেদি ৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি লাভ কৰে।
কেশৱ মহন্ত (১৯২৬–২০০৬) অসমীয়াৰ এজন কবি, গীতিকাৰ আৰু শিক্ষাবিদ; প্ৰকৃতি আৰু মানৱতাক কেন্দ্ৰ কৰি তেখেতে শতাধিক গীত ৰচনা কৰিছিল। শিক্ষকতা, সম্পাদনা আৰু বিশ্ববিদ্যালয়-প্ৰকাশন ক্ষেত্ৰত দীঘলীয়া কৰ্মজীৱনৰ লগতে তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰি আধুনিক অসমীয়া গীত-সাহিত্যত স্বকীয় অৱদান ৰাখে।
বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া (জন্ম ১৯৪৬) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ-জগতৰ এজন সুদীৰ্ঘকাল সক্ৰিয় অভিনেতা, যাৰ অভিনয়-জীৱন নাটকৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ১৯৭১ চনত চিনেমালৈ বিস্তাৰ পায়। পাঁচ দশকৰো অধিক কালত তেখেতে ত্ৰিশতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা সহ একাধিক সন্মান লাভ কৰিছে।
