ধৰ্ম আৰু দৰ্শন
দেৱ-দেৱী, মন্দিৰ, সত্ৰ, পুৰাণ আৰু দাৰ্শনিক চিন্তা · ১,৯৫৭ প্ৰবন্ধ
সকলো প্ৰবন্ধ
-
ছেইণ্ট কেথেৰিন গীৰ্জা, চেৰ্নিহিভ
ছেইণ্ট কেথেৰিন গীৰ্জা (Catherine's Church, Chernihiv), অথবা কছাকসকলৰ পৱিত্ৰ মহান শ্বহীদ ছেইণ্ট কেথেৰিন কেথেড্ৰেল ইউক্ৰেইনৰ চেৰ্নিহিভত অৱস্থিত এটা সক্ৰিয় গীৰ্জা। ছেইণ্ট কেথেৰিন গীৰ্জা কছাক যুগত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই ইউক্ৰেইনীয় বেৰোক শৈলীৰ পাঁচটা সোণালী গম্বুজৰ বাবে বিশেষভাৱে পৰিচিত।
-
ছেইণ্ট চিৰিল মঠ, কিইভ
ছেইণ্ট চিৰিল মঠ ( St. Cyril's Monastery; অন্য নাম: কিৰিলো-বেলোজেৰস্কি মঠ) ইউক্ৰেইনৰ ৰাজধানী কিইভত অৱস্থিত এটা মধ্যযুগীয় খ্ৰীষ্টান মঠ। এই মঠটোত বিখ্যাত চেণ্ট চিৰিল চাৰ্চ আছে, যিটো দ্বাদশ শতিকাৰ কিয়েভান ৰাছৰ স্থাপত্যৰ উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ, য’ত ১৭ আৰু ১৯ শতিকাৰ শৈলীৰ মিশ্ৰণও প্ৰদৰ্শিত হৈছে।
-
ছেইণ্ট জৰ্জ গীৰ্জা, ড্ৰ'হোবিচ
ছেইণ্ট জৰ্জ গীৰ্জা, ড্ৰ'হোবিচ ড্ৰ'হোবিচত অৱস্থিত আৰু ই গালিচিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু সৰ্বোত্তমভাৱে সংৰক্ষিত কাঠৰ গীৰ্জাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। গীৰ্জাটো ১৫শ শতিকাৰ শেষভাগৰপৰা ১৬শ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ গালিচিয়ান কাঠৰ স্থাপত্যৰ এক স্মাৰক আৰু প্ৰাচীন ইউক্ৰেইনীয় পৱিত্ৰ স্থাপত্যৰ সৰ্বোত্তমভাৱে সংৰক্ষিত আৰু…
-
ছেইণ্ট পিটাৰ্ছ বেছিলিকা
ছেণ্ট পিটাৰছ বেছিলিকা (St. Peter's Basilica) হ'ল ভেটিকান চিটিৰ আটাইতকৈ প্ৰখ্যাত গিৰ্জা। ৰোম মহানগৰীৰ ভিতৰতে ভেটিকান হ'ল এখন ক্ষুদ্ৰ স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ। ৰোমান কেথলিকসকলৰ প্ৰধান ধৰ্মগুৰু পোপে ইয়াত বাস কৰে আৰু তেৱেঁই ভেটিকানৰ প্ৰশাসনৰো মুৰবী।
-
ছেখমেট
মিচৰৰ পৌৰাণিক আখ্যানসমূহত ছেখমেট (Sekhmet) হৈছে এগৰাকী যোদ্ধা আৰু নিৰাময়ৰ দেৱী। তেওঁক সিংহিনীৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁ আছিল ফাৰাওসকলৰ ৰক্ষক আৰু যুদ্ধত ছেখমেটে তেওঁলোকক নেতৃত্ব দিছিল। ছেখমেট এগৰাকী সৌৰ দেৱী। তেওঁক সূৰ্যদেৱতা ৰাৰ কন্যা বুলিও কোৱা হয়।
-
জঁটাসুৰ
জঁটাসুৰ (সংস্কৃত: जटासुर) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এক ৰাক্ষস। তেওঁ ব্ৰাহ্মণৰ বেশ ধৰি পাণ্ডৱ ভাতৃৰ তিনিজন যুধিষ্ঠিৰ, সহদেৱ আৰু নকুল আৰু তেওঁলোকৰ পত্নী দ্ৰৌপদীক অপহৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰে। তেওঁক ভীমে বধ কৰে।
-
জয় চিয়া ৰাম
জয় চিয়া ৰাম (বা জয় সিয়াৰাম) এক হিন্দী অভিব্যক্তি, যাৰ অনুবাদ হৈছে "সীতা আৰু ৰামৰ বিজয়"। চিয়া বা সিয়া সীতাৰ নামৰ এটা আঞ্চলিক ৰূপ। সমাজবিজ্ঞানী জন ব্ৰেমেনে কয় যে, ইয়াক "আদি কালৰে পৰা গ্ৰাম্য অঞ্চলত আদৰণি জনোৱাৰ অভিবাদন" হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
-
জয়ন্তী
জয়ন্তী (जयन्ती, ) হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ এটা চৰিত্ৰ। তেওঁ দেৱৰ ৰজা আৰু স্বৰ্গৰ শাসক ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী শচীৰ কন্যা। জয়ন্তীক শুক্ৰ গ্ৰহৰ দেৱতা আৰু অসুৰৰ গুৰু শুক্ৰৰ পত্নী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত এগৰাকী কন্যা দেৱায়নীৰ জন্ম হয়। জয়ন্তীক জয়ন্তৰ ভগ্নী বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
-
জাপানত ইছলাম ধৰ্ম
জাপানৰ নিকৱৰ্টী দেশসমূহৰ তুলনাত জাপানত ইছলাম ধৰ্মৰ ইতিহাস চুটি। জাপান দেশত ইছলাম ধৰ্ম আতাইতকৈ কম সংখ্যক লোকে বিশ্বাস কৰা ধৰ্মৰ অন্যতম। ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যা জাপানত বাহাই ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যাতকৈ অধিক, কিন্তু খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যাতকৈ কম।
-
জাপানী বৌদ্ধ ধৰ্ম
জাপানী বৌদ্ধ ধৰ্ম বা নিহন বুক্ক্য হৈছে জাপানত প্ৰচলিত বৌদ্ধ বিশ্বাস। জাপান দেশত প্ৰায় ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰাই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰচলন হৈ আহিছে। নিহন বুক্ক্যৰ পৰা অনেক বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ সৃষ্টি হৈছে। এই বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ কেইবাটায়ো নিজৰ উৎস চীনা বৌদ্ধ ধৰ্ম বুলি গণ্য কৰে।
-
জুলফিকাৰ
জুলফিকাৰ (ذو الْفَقار), (জু আল-ফাকাৰ, জুলফাকাৰ, দু আল-ফকাৰ বা ধুলফাকাৰ বুলিও উচ্চাৰণ কৰা হয়) আলী ইবনে আবি তালিবৰ তৰোৱালত দুখন ব্লেড থকাৰ বাবে বিশেষভাবে গণ্য কৰা হৈছিল।
-
জুলু পৌৰাণিক কাহিনী
জুলু পৰম্পৰাগত ধৰ্ম দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ জুলু জনগোষ্ঠীৰ বিশ্বাস আৰু আধ্যাত্মিক আচাৰ-ব্যৱহাৰেৰে গঠিত। ইয়াত সাধাৰণতে প্ৰাণী বা সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ সৈতে জড়িত অসংখ্য দেৱতা থাকে। উংকুলংকুলুক পৰম সৃষ্টিকৰ্তা বুলি জনা যায়।
-
জেন
জেন (জাপানী উচ্চাৰণ: [dzeꜜɴ, dzeɴ] (চীনা: Chán; কোৰিয়ান: Sŏn; ভিয়েটনামী: Thiền) হৈছে ভাৰতীয় মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্ম, বিশেষকৈ যোগাচাৰা আৰু মধ্যমক দৰ্শনৰ সৈতে মিহলাই টাং বংশৰ সময়ত চীনত বিকশিত হোৱা এটা মহাযান বৌদ্ধ পৰম্পৰা, যি চীনা তাওবাদী চিন্তা, বিশেষকৈ নব্য-তাওবাদীৰ প্ৰভাৱত আছিল।
-
জ্বৰাসুৰ
জ্বৰা বা জ্বৰাসুৰ হিন্দু লোক-পৰম্পৰাত জ্বৰৰ অধিপতি। তেওঁ বসন্ত-দেৱী শীতলাৰ দাস আৰু কেতিয়াবা পৰিচাৰক।
-
জ্যেষ্ঠা (দেৱী)
জ্যেষ্ঠা (ज्येष्ठा) হৈছে অশুভ বস্তু আৰু দুৰ্ভাগ্যৰ হিন্দু দেৱী। তেওঁক সৌভাগ্য আৰু সৌন্দৰ্যৰ দেৱী লক্ষ্মীৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী আৰু তেওঁৰ বৈপৰীত্যৰ শক্তি বুলি গণ্য কৰা হয়। ঘাইকৈ অশুভ ঠাই আৰু পাপীসমূহৰ সৈতে দেৱী জ্যেষ্ঠাৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হয়।
-
জৰিতা
জৰিতা (সংস্কৃত: जरित, IAST Jaritā) আছিল সাৰংগিকা নামৰ প্ৰজাতিৰ এটা নিৰ্দিষ্ট মাইকী চৰাই, যাৰ কাহিনী মহাভাৰতত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পুত্ৰ নথকাৰ বিষাদৰপৰা ওলাই অহা সাধু মন্দপালে মতা চৰাইৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে আৰু তেওঁৰদ্বাৰা জৰিতাৰ গৰ্ভত চাৰিজন পুত্ৰৰ জন্ম দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ জৰিতাক পৰিত্যাগ কৰিলে।
-
জ′ৰ্য়া
জ′ৰ্য়া (ইংৰাজী: Zorya; আক্ষৰিক অৰ্থ: "দোকমোকালি") স্লাভিক লোককথাৰ এগৰাকী ব্যক্তিত্ব, দোকমোকালিৰ নাৰীসুলভ ব্যক্তিত্ব, সম্ভৱতঃ দেৱী। তেওঁৰ অন্য নামবোৰ হৈছে জাৰ্য়া (Zarya), জাৰিয়া (Zaria), জ′ৰ্জা (Zorza), জিৰ্নিৎচিয়া (Zirnytsia), জাৰানিৎছা (Zaranitsa), জ′ৰ্য়ুস্কা (Zoryushka) আদি৷ পৰম্পৰাৰ ওপৰত…
-
টিলিঙা মন্দিৰ
টিলিঙা মন্দিৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ বৰডুবি নামৰ ঠাইত অৱস্থিত। দুলীয়াজানৰপৰা এই মন্দিৰলৈ ১০ কিলোমিটাৰ আৰু তিনিচুকীয়া নগৰৰপৰা ২৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব। এই মন্দিৰটো শিৱপূজাৰ পীঠস্থানৰ দৰে হৈ পৰিছে।
-
টেফনূট
টেফনূট প্ৰাচীন মিচৰ ধৰ্মৰ আৰ্দ্ৰতা, আৰ্দ্ৰ বায়ু, নিয়ৰ আৰু বৰষুণৰ দেৱী। তেওঁ বায়ুৰ মিচৰীয় দেৱতা শ্বুৰ ভগ্নী তথা পত্নী আৰু গেব আৰু নূটৰ মাতৃ।
-
ডিস্কিট মঠ
ডিস্কিট মঠ, যাক ডেস্কিট গোম্পা বা ডিস্কিট গোম্পা বুলিও কোৱা হয়, লাডাখৰ লেহ জিলাৰ নুব্ৰা উপত্যকাৰ ডিস্কিটৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু বৃহত্তম বৌদ্ধ মঠ (গোম্পা)। লেহৰপৰা ১১৫ কিলোমিটাৰ উত্তৰে।
-
ডেংকা
ডেং, যাক ডেংকা বুলিও কোৱা হয়, চুডান আৰু দক্ষিণ চুডানৰ ডিংকা জনগোষ্ঠীৰ বাবে ডিংকা পৌৰাণিক কাহিনীত আকাশ, বৰষুণ আৰু উৰ্বৰতাৰ দেৱতা। তেওঁ আবুক দেৱীৰ পুত্ৰ। আবুকক প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে গণ্য কৰা হয় যিয়ে মাটিত সাৰ প্ৰয়োগ কৰি জনসাধাৰণৰ বাবে পুষ্টিৰ যোগান ধৰে।
-
ডেগেই
ফিজিৰ পৌৰাণিক কাহিনীত সাপ হিচাপে সন্নিৱিষ্ট ডেগেই ফিজিৰ পৰম দেৱতা। তেওঁ (ফিজিৰ) জগত, ফল আৰু মানুহৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু ফিজিৰ ৰাকিৰাকি জিলাৰ সৈতে বিশেষভাৱে জড়িত। তেওঁ নতুনকৈ মৃত আত্মাবোৰক দুটা গুহাৰ ভিতৰত এটা গুহাৰ মাজেৰে পাৰ হোৱাৰ পিছত বিচাৰ কৰে: চিবাচিবা বা ড্ৰাকুলু।
-
ঢাকেশ্বৰী জাতীয় মন্দিৰ
ঢাকেশ্বৰী ৰাষ্ট্ৰীয় মন্দিৰ (ঢাকেশ্বৰী জাতীয় মন্দিৰ) বাংলাদেশৰ পুৰণি ঢাকাত অৱস্থিত এটা হিন্দু মন্দিৰ। ই ৰাজ্যিক মালিকানাধীন, যাৰ ফলত ই বাংলাদেশৰ 'ৰাষ্ট্ৰীয় মন্দিৰৰ স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
-
তাপ্তি (দেৱী)
তাপ্তি বা তাপতী (तपती) হিন্দু ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী। তেওঁক তাপ্তি নদীৰ দেৱী আৰু দক্ষিণৰ মাতৃ-দেৱী বুলিও জনা যায় য'ত তেওঁ পৃথিৱীলৈ তাপ কঢ়িয়াই আনে। হিন্দু গ্ৰন্থানুসৰি, তাপ্তি সূৰ্যৰ এগৰাকী পত্নী ছায়া আৰু সূৰ্যৰ (সূৰ্য দেৱতা) কন্যা আছিল।
-
তাবিউন
তাবিউন (اَلتَّابِعُونَ, অভিযুক্ত বা জেনিটিভ তাবীন اَلتَّابِعِينَ, একবচন তাবিʿ تَابِعٌ), "অনুগামী" বা "উত্তৰাধিকাৰী"ও, ইছলামৰ হজৰত মহম্মদৰ সহযোগী (ছাহাবা)ক অনুসৰণ কৰা মুছলমান প্ৰজন্ম, আৰু এইদৰে তেওঁলোকৰ শিক্ষাসমূহ চেকেণ্ডহেণ্ড লাভ কৰিছিল।
-
তাৰা (হিন্দু দেৱী)
তাৰা (সংস্কৃত: तारा) হিন্দু ধৰ্ম বিশ্বাসত সুখ আৰু ৰক্তক্ষৰণৰ দেৱী। নেপাল আৰু তিব্বতত তেওঁক "জ্ঞানৰ দেৱী" বুলি জনা যায়। তাৰা বৃহস্পতি গ্ৰহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হিন্দু দেৱতা বৃহস্পতিৰ পত্নী।
-
তিলোত্তমা
তিলোত্তমা (সংস্কৃত: तिलोत्तमा), হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত বৰ্ণনা কৰা এগৰাৰী অপ্সৰা বা অপেশ্বৰী। সংস্কৃত শব্দ "তিল" মানে ক্ষুদ্ৰ কণা আৰু "উত্তম" মানে চূড়ান্ত। সেয়েহে তিলোত্তমাৰ অৰ্থ হ’ল যি তিলৰ দৰে সৰু কণাটোও উত্তম, সেই সত্তা বা যিজন উত্তম আৰু উচ্চতম গুণ সম্পন্ন।
-
ত্বষ্ট
ত্ৱষ্ট্ৰ বা ত্বষ্টা (সংস্কৃত: त्वष्टृ বা त्वष्टा) হৈছে বৈদিক হিন্দু শিপিনী দেৱতা বা ফেশ্বনাৰ। মহাভাৰত আৰু পুৰাণৰ দৰে পৰৱৰ্তী হিন্দু শাস্ত্ৰত তেওঁক আদিত্য (দেৱী অদিতিৰ পুত্ৰ) হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে যদিও তেওঁৰ গুৰুত্ব কমকৈ দিয়া দেখা যায়।
-
ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী মন্দিৰ
ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী মন্দিৰ (Tripura Sundari Temple) হৈছে ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী দেৱীৰ এটা হিন্দু মন্দিৰ। এই দেৱীক স্থানীয়ভাৱে দেৱী ত্ৰিপুৰেশ্বৰী বুলি জনা যায়। ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী পাৰ্বতীৰ তৃতীয় মহাবিদ্যা আৰু মুখ্য ৰূপ বুলি ধৰা হয়।
-
থিওন’ (প্ৰটিয়াছৰ কন্যা)
থিওন’ (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Θεονόη, ইংৰাজী: Theonoe; আক্ষৰিক অৰ্থ: 'দেৱতাৰ দৰে যাৰ মন') গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ আধাৰত এথেন্সৰ নাট্যকাৰ ইউৰিপিডিছৰ দ্বাৰা ৰচিত নাটক হেলেনৰ এটা চৰিত্ৰ। ইজিপ্তৰ ৰজা প্ৰটিয়াছ আৰু নেৰেইড ছামাথেৰ কন্যা হিচাপে তেওঁক উপস্থাপন কৰা হৈছে। তেওঁ বৰ্তমান মিচৰৰ ৰজা থিয়ক্লিমেনাছৰ ভগ্নী আছিল।