মধ্য-শৰৎ উৎসৱ

মধ্য-শৰৎ উৎসৱ, চন্দ্ৰ উৎসৱ বা মুনকেক উৎসৱ নামেৰেও পৰিচিত, চীনা সংস্কৃতিত উদযাপিত এটা শস্য চপোৱা উৎসৱ। ই চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ পঞ্জিকাৰ অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে অনুষ্ঠিত হয় আৰু গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি ৭ ছেপ্টেম্বৰৰপৰা ৮ অক্টোবৰৰ ভিতৰত যিকোনো তাৰিখত পৰিব পাৰে।^১২ এই দিনটোত চীনাসকলে বিশ্বাস কৰে যে শৰৎকালৰ মাজভাগত শস্য চপোৱাৰ সময়ৰ সৈতে একেলগে চন্দ্ৰ আটাইতকৈ পূৰ্ণ আৰু উজ্জ্বল হৈ থাকে।^৩

মধ্য-শৰৎ উৎসৱ চীনা সংস্কৃতিৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ বন্ধ আৰু উদ্‌যাপন। এই উৎসৱৰ ইতিহাস এতিয়া ৩,০০০ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি।^৪৫ পূব আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ আন সংস্কৃতিসমূহতো একেধৰণৰ উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰা হয়।

উৎসৱৰ সময়ত বিভিন্ন আকাৰ আৰু আকৃতিৰ বন্তি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা আৰু প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এই বন্তিসমূহে মানুহৰ সমৃদ্ধি আৰু সৌভাগ্যৰ পথ পোহৰোৱা নিৰ্দেশক হিচাপে প্ৰতীকী অৰ্থ বহন কৰে। মুনকেক হৈছে সাধাৰণতে মিঠা বীন বা পদুমৰ গুটিৰ পেষ্টেৰে ভৰোৱা এক সমৃদ্ধ পিঠাজাতীয় খাদ্য, যি এই উৎসৱৰ সময়ত খোৱা হয়।^৬৭৮ মধ্য-শৰৎ উৎসৱ চীনা পৌৰাণিক কাহিনীৰ চন্দ্ৰ দেৱী ছাং'এৰ কিংবদন্তিৰ ওপৰত আধাৰিত।^৯

ই চীন^১০ আৰু টাইৱান^১১ দুয়োখন ঠাইতে চৰকাৰী বন্ধৰ দিন। মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ পাছদিনা হংকং^১২ আৰু মাকাওতো চৰকাৰী বন্ধৰ দিন।^১৩

নামৰ উৎপত্তি

এই উৎসৱক এই নামেৰে জনা হয়, কাৰণ জল বিষুৱৰ সময়ছোৱাত চীনা পঞ্জিকাৰ অষ্টম চান্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫ তাৰিখে ইয়াক পালন কৰা হয়।^৫ চীনা ভাষাসমূহত ইয়াৰ নাম বিভিন্ন ধৰণৰ, ইয়াৰে আটাইতকৈ প্ৰচলিত নাম হৈছে মধ্য-শৰৎ উৎসৱ বা কেৱল মধ্য-শৰৎ (中秋)। ইয়াৰ পৰম্পৰাগত পঞ্জিকাৰ তাৰিখ অনুসৰি অষ্টম মাহৰ পোন্ধৰ তাৰিখ বা অষ্টম মাহৰ আধা বুলিও কোৱা হয়, যি নামসমূহ অঞ্চলভেদে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আন আঞ্চলিক নামৰ ভিতৰত অষ্টম মাহৰ উৎসৱ উল্লেখযোগ্য। এই নাম উত্তৰ-পূব চীন, দক্ষিণ ফুজিয়ান আৰু জিয়ানঘুৱাই আদি ঠাইত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ঐক্যৰ উৎসৱ (團圓節; উ চীনা ভাষাৰ ৰোমানীকৰণ: doe2-yoe2-ciq7;নানজিং উপভাষা: tuang2 üän2 zie5), যি ছাংহাই আৰু নানজিঙত ব্যৱহাৰ কৰা হয়; আৰু মুনকেকৰ উৎসৱ (月餅節) গুৱাংডং আৰু হংকংত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^১৪ চীনৰ বাহিৰত এই উৎসৱৰ আন কেইবাটাও নাম আছে:

• ছুচেঅক (추석) 'autumn eve', কোৰিয়াত পালন কৰা এটা উৎসৱ। এই উৎসৱ চীনা আৰু পূব এছিয়াৰ অন্যান্য চান্দ্ৰ-সৌৰ পঞ্জিকাত একেটা দিনতে পালন কৰা হয়।^১৫
• চুকিমি, চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ পঞ্জিকাৰ একেটা দিনতে পালন কৰা মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ জাপানী ৰূপ।
  • চন্দ্ৰ উৎসৱ বা শস্য চপোৱাৰ পূৰ্ণিমাৰ উৎসৱ বুলিও কোৱা হয়, কাৰণ এই নিশাৰ পূৰ্ণিমা আৰু চন্দ্ৰপূজা তথা চন্দ্ৰদৰ্শনৰ পৰম্পৰাৰ সৈতে এই উৎসৱৰ সম্পৰ্ক আছে।
• Tết Trung Thu (節中秋 চু নোম), ভিয়েটনামত।
  • ভিয়েটনামত ইয়াক শিশুৰ উৎসৱ বুলিও কোৱা হয়। উৎসৱৰ অধিকাংশ গীত শিশুসকলে গায়।^১৬
• চীনা লণ্ঠন উৎসৱৰ সৈতে একে নামৰ এটা শব্দ। এই নাম ছিংগাপুৰ, মালয়েছিয়া আৰু ইণ্ডোনেছিয়াত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^১৭ ইয়াক চীনৰ লণ্ঠন উৎসৱৰ সৈতে একে বুলি ভাবিব নালাগে, কাৰণ সেই উৎসৱ চীনা পঞ্জিকাৰ প্ৰথম মাহৰ ১৫ তাৰিখে পালন কৰা হয়।
  • অৱশ্যে, ইংৰাজীত এই উৎসৱৰ কথা কওঁতে স্থানীয় লোকসকলে মধ্য-শৰৎ উৎসৱ নামটোৱেই অধিক ব্যৱহাৰ কৰে আৰু চীনা ভাষাত এই উৎসৱৰ কথা কওঁতে ঝংকিউ জিয়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
• বন অম টৌক, বা খ্মেৰ ভাষাত জল আৰু চন্দ্ৰ উৎসৱ। কম্বোডিয়াত এই উৎসৱ প্ৰতি বছৰে নৱেম্বৰ মাহত ৩ দিন ধৰি পালন কৰা হয়।^১৮

অৰ্থ

এই উৎসৱ তিনিটা পৰস্পৰৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত মৌলিক ধাৰণাক উদ্‌যাপন কৰে:

• সমবেত হোৱা: পৰিয়াল আৰু বন্ধুবৰ্গ একেলগে হোৱা, অথবা উৎসৱৰ বাবে শস্য চপোৱা। কোৱা হয় যে এই দিনটোত চন্দ্ৰ আটাইতকৈ উজ্জ্বল আৰু ঘূৰণীয়া হয়, যাৰ অৰ্থ পৰিয়ালৰ পুনৰ মিলন। সেয়েহে উৎসৱটো গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ভবা হয়।
• কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ: শস্য চপোৱাৰ বাবে বা ইজনে সিজনক মুনকেক দিয়াৰ দৰে কাৰ্যৰ জৰিয়তে সুসম্পৰ্কৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰা।
• প্ৰাৰ্থনা (ধাৰণাগত বা বস্তুগত সন্তুষ্টিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা): সন্তান, জীৱনসংগী, সৌন্দৰ্য, দীৰ্ঘায়ু বা সুন্দৰ ভৱিষ্যতৰ দৰে বিষয়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা।

এই ধাৰণাসমূহৰ আধাৰত উৎসৱটোক কেন্দ্ৰ কৰি পৰম্পৰা আৰু লোককথা গঢ় লৈ উঠিছে,^১৯ যদিও প্ৰযুক্তি, বিজ্ঞান, অৰ্থনীতি, সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মৰ পৰিৱৰ্তনৰ ফলত সময়ৰ সৈতে এই পৰম্পৰাসমূহৰো পৰিৱৰ্তন ঘটিছে।^১৯

উৎপত্তি আৰু বিকাশ

শ্বাং ৰাজবংশৰ সময়ৰ পৰাই (–১০৪৬ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) চীনাসকলে শৰৎকালৰ পূৰ্ণিমাৰ সময়ত শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।^১৯২০ মধ্য-শৰৎ (中秋) শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঝৌৰ আচাৰ-বিধি নামৰ পশ্চিম ঝৌ ৰাজবংশৰ (১০৪৬-৭৭১ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) লিখিত আচাৰ-সংগ্ৰহত দেখা যায়।^১ ৰাজদৰবাৰত এই উৎসৱ দেৱী তাইয়িনছিংজুন (太陰星君)ৰ বাবে উৎসৰ্গিত আছিল। তাওবাদ আৰু চীনা লোকধৰ্মতো এই পৰম্পৰা এতিয়াও আছে।^২১২২

উৎসৱ হিচাপে ইয়াৰ উদ্‌যাপন তাং ৰাজবংশৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাত (৬১৮-৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দ)হে জনপ্ৰিয় হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে।^১ এটা লোককথা অনুসৰি, তাং সম্ৰাট ছুৱানজঙে চন্দ্ৰ-ৰাজপ্ৰাসাদ ভ্ৰমণ কৰাৰ পিছত নিজৰ ৰাজপ্ৰাসাদত আনুষ্ঠানিকভাৱে এই উৎসৱ পালন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।^১৯

মিং আৰু ছিং ৰাজবংশৰ সময়লৈকে মধ্য-শৰৎ উৎসৱ চীনৰ অন্যতম প্ৰধান লোকউৎসৱত পৰিণত হৈছিল। সম্ৰাজ্ঞী বিধৱা ছিচি (১৯ শতিকাৰ শেষভাগত) মধ্য-শৰৎ উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰি ইমান আনন্দ পাইছিল যে তেওঁ অষ্টম মাহৰ ১৩ তাৰিখৰ পৰা ১৭ তাৰিখলৈকে বিস্তৃত আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি সময় কটাইছিল।^৫

চন্দ্ৰপূজা

উৎসৱ উদ্‌যাপনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈছে চন্দ্ৰপূজা। প্ৰাচীন চীনাসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে পুনৰ যৌৱন লাভৰ সৈতে চন্দ্ৰ আৰু পানীৰ সম্পৰ্ক আছে। তেওঁলোকে এই ধাৰণাটোৰ সৈতে ঋতুস্ৰাৱকো সংযোগ কৰিছিল আৰু ইয়াক মাহেকীয়া পানী বুলি কৈছিল।^২৩ উদাহৰণস্বৰূপে, ঝুৱাং জনগোষ্ঠীৰ এটা প্ৰাচীন সাধুকথাত কোৱা হয় যে সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ এহাল দম্পতী আৰু তৰাবোৰ তেওঁলোকৰ সন্তান। চন্দ্ৰ গৰ্ভৱতী হ’লে ই ঘূৰণীয়া হয় আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত কাঁচি চন্দ্ৰৰ ৰূপ লয়। এই বিশ্বাসৰ ফলত এই নিশা মহিলাসকলৰ মাজত চন্দ্ৰক পূজা কৰা আৰু চন্দ্ৰলৈ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।^২৩ চীনৰ কিছুমান অঞ্চলত এতিয়াও এনে প্ৰথা আছে য’ত পুৰুষে চন্দ্ৰক পূজা নকৰে আৰু মহিলাই পাকঘৰৰ দেৱতালৈ বলি নিদিয়ে।^২৩

চীনত মধ্য-শৰৎ উৎসৱে পৰিয়ালৰ পুনৰ মিলনৰ প্ৰতীক হিচাপে কাম কৰে আৰু এই দিনা সকলো পৰিয়ালে সন্ধিয়া চন্দ্ৰ উপভোগ কৰে। কাৰণ চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ পঞ্জিকাৰ অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে চন্দ্ৰ আটাইতকৈ পূৰ্ণ ৰূপত থাকে।

অমৰত্বৰ চন্দ্ৰদেৱী হিচাপে পৰিচিত অধিক জনপ্ৰিয় চন্দ্ৰদেৱী চাং ইলৈও নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হয়। চাং'ইৰ সৈতে জড়িত লোককথাসমূহে এই দিনা চন্দ্ৰপূজাৰ উৎপত্তিৰ ব্যাখ্যা দিয়ে। কাহিনীটোৰ এটা ৰূপ লিহুই ইয়াংৰ চীনা ধৰ্মীয় আখ‍্যানৰ হাতপুথি নামৰ গ্ৰন্থত এইদৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছে:^২৪

প্ৰাচীন কালত হৌ য়ি নামৰ এজন বীৰ আছিল, যি ধনুৰ্বিদ্যাত অতি নিপুণ আছিল। তেওঁৰ পত্নীৰ নাম আছিল চাং ই। এবছৰ আকাশত একেলগে দহটা সূৰ্য উদয় হোৱাত মানুহৰ ওপৰত ভয়ংকৰ দুৰ্যোগ নামি আহিছিল। য়িয়ে নটা সূৰ্যক কাঁড় মাৰি পেলাই দিলে আৰু পোহৰ দিয়াৰ বাবে এটা সূৰ্যহে ৰাখিলে। এজন অমৰে য়িৰ প্ৰতি সন্মান দেখুৱাই তেওঁক অমৰত্বৰ ঔষধ দিলে। য়িয়ে চাং'ইক এৰি অমৰ হ’ব নিবিচাৰিলে। সেয়েহে তেওঁ ঔষধটো চাং'ইৰ ওচৰত ৰাখিবলৈ দিলে। কিন্তু তেওঁৰ এজন শিষ্য পেং মেঙে এই গোপন কথাটো জানিছিল। সেয়েহে চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ পঞ্জিকাৰ অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে য়ি চিকাৰ কৰিবলৈ যোৱাৰ সময়ত পেং মেঙে য়িৰ ঘৰত সোমাই চাং'ইক ঔষধটো তেওঁক দিবলৈ বাধ্য কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। চাং'ই মানি নল’লে। তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ ঔষধটো নিজেই সেৱন কৰি আকাশলৈ উৰি গ’ল। তেওঁ নিজৰ স্বামীক ভাল পাইছিল আৰু তেওঁৰ ওচৰত থাকিব বিচাৰিছিল। সেয়েহে তেওঁ চন্দ্ৰক নিজৰ বাসস্থান হিচাপে বাছি ল’লে। য়ি উভতি আহি ঘটনাটো জানিব পাৰি অতি দুখী হ’ল। তেওঁ চাং ই ভাল পোৱা ফল-মূল আৰু পিঠা চোতালত থ’লে আৰু নিজৰ পত্নীৰ বাবে বলি আগবঢ়ালে। মানুহে সোনকালেই এই কথা জানিব পাৰিলে আৰু চাং'ইৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল হৈ য়িৰ সৈতে তেওঁলোকেও এই বলিত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ধৰিলে।

যেতিয়া মানুহে এই কাহিনীটো জানিব পাৰিলে, তেতিয়া তেওঁলোকে দীঘল বেদীত ধূপ জ্বলাই সৌভাগ্য আৰু নিৰাপত্তাৰ বাবে এতিয়া চন্দ্ৰদেৱী হিচাপে পৰিচিত চাং ইৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ ধৰিলে। সেই সময়ৰ পৰা মধ্য-শৰৎ দিৱসত চন্দ্ৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ এই প্ৰথা হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি চলি আহিছে।^২৫

চীনা ধৰ্মীয় আখ‍্যানৰ হাতপুথি গ্ৰন্থখনত এই লোককথাটোৰ আন এটা প্ৰচলিত ৰূপো বৰ্ণনা কৰা হৈছে:^২৪

হৌ য়িয়ে দহটা সূৰ্যৰ ভিতৰত নটা সূৰ্য কাঁড় মাৰি পেলোৱাৰ পিছত কৃতজ্ঞ মানুহে তেওঁক ৰজা পাতিলে। কিন্তু অতি সোনকালেই তেওঁ অহংকাৰী আৰু অত্যাচাৰী শাসকত পৰিণত হ’ল। মৃত্যুৰ পৰা হাত সাৰি দীৰ্ঘদিন জীয়াই থাকিবলৈ তেওঁ ছিৱাংমুৰ ওচৰত অমৰত্বৰ ঔষধ বিচাৰিলে। কিন্তু তেওঁৰ পত্নী চাং ইয়ে অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে সেই ঔষধ চুৰি কৰিলে, কাৰণ তেওঁ নিষ্ঠুৰ ৰজাজনে দীৰ্ঘদিন জীয়াই থাকি আৰু অধিক মানুহক কষ্ট দিয়াটো নিবিচাৰিছিল। স্বামী অমৰ হৈ নপৰিবলৈ তেওঁ যাদুকৰী ঔষধটো সেৱন কৰিলে। চাং ইয়ে ঔষধটো লৈ চন্দ্ৰৰ ফালে উৰি যোৱা দেখি হৌ য়ি অতি খঙাল হ’ল আৰু পত্নীলৈ কাঁড় মাৰিলে, কিন্তু কাঁড় লক্ষ্যভ্ৰষ্ট হ’ল। চাং ইয়ে চন্দ্ৰলৈ পলাই গ’ল আৰু চন্দ্ৰৰ আত্মাত পৰিণত হ’ল। অতিশয় খঙত আক্ৰান্ত হোৱাৰ বাবে হৌ য়ি অতি সোনকালেই মৃত্যুবৰণ কৰিলে। তাৰ পিছৰে পৰা চাং ইৰ কাৰ্যক স্মৰণ কৰি মানুহে প্ৰতি অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে চাং ইলৈ বলি আগবঢ়াবলৈ ধৰিলে।

উদ্‌যাপন

এই উৎসৱত ধান আৰু ঘেঁহু সফলভাৱে চপোৱাৰ আনন্দত চন্দ্ৰৰ সন্মানত খাদ্য নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হৈছিল। বৰ্তমানো ই বন্ধু-বান্ধৱ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ মাজত বাহিৰত একেলগে মিলিত হৈ মুনকেক খোৱা আৰু সমন্বয় তথা ঐক্যৰ প্ৰতীক চন্দ্ৰ দৰ্শন কৰাৰ এক উপলক্ষ।^২৬ সূৰ্যগ্ৰহণ হোৱা বছৰত গ্ৰহণৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা দীঘলীয়া আকাশীয় উদ্‌যাপন উপভোগ কৰিবলৈ চৰকাৰী কাৰ্যালয়, বেংক আৰু বিদ্যালয়সমূহ সাধাৰণতে অতিৰিক্ত দিন বন্ধ থাকে। এই উৎসৱৰ সৈতে বহুতো সাংস্কৃতিক বা আঞ্চলিক প্ৰথা জড়িত হৈ আছে, তাৰ ভিতৰত আছে:

• ধূপ জ্বলাই চাং ইকে ধৰি দেৱতাসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰা।
• ড্ৰেগন আৰু সিংহ নৃত্য পৰিৱেশন কৰা (মূলতঃ দক্ষিণ চীনত প্ৰচলিত)।^১

লণ্ঠন

এই উৎসৱ উদ্‌যাপনৰ এটা উল্লেখযোগ্য অংশ হৈছে উজ্জ্বলভাৱে জ্বলি থকা লণ্ঠন কঢ়িয়াই নিয়া, স্তম্ভৰ ওপৰত লণ্ঠন জ্বলোৱা বা আকাশী লণ্ঠন উৰুৱা।^১ লণ্ঠনৰ সৈতে জড়িত আন এটা পৰম্পৰা হৈছে সেইবোৰৰ ওপৰত সাঁথৰ লিখি আন লোকক তাৰ উত্তৰ অনুমান কৰিবলৈ দিয়া।^২৭

উৎসৱৰ সৈতে লণ্ঠনৰ মূল উদ্দেশ্য কি আছিল সেয়া নিৰ্ণয় কৰা কঠিন, কিন্তু এইটো নিশ্চিত যে তাং ৰাজবংশৰ আগতে চন্দ্ৰপূজাৰ সৈতে লণ্ঠনৰ ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল।^১৯ পৰম্পৰাগতভাৱে লণ্ঠন উৰ্বৰতাৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু মূলতঃ খেলনা আৰু সজ্জা হিচাপে কাম কৰিছিল। কিন্তু বৰ্তমান লণ্ঠন নিজেই উৎসৱৰ প্ৰতীকত পৰিণত হৈছে।^১৯ পুৰণি কালত লণ্ঠন প্ৰাকৃতিক বস্তু, পৌৰাণিক কাহিনী আৰু স্থানীয় সংস্কৃতিৰ আকৃতিৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।^১৯ সময়ৰ লগে লগে স্থানীয় সংস্কৃতিসমূহে ওচৰ-চুবুৰীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ গ্ৰহণ কৰাৰ ফলত অধিক বিভিন্ন ধৰণৰ লণ্ঠন দেখা যাবলৈ ধৰিলে।^১৯

চীন কৃষিভিত্তিক সমাজৰ পৰা ক্ৰমে কৃষি আৰু বাণিজ্যৰ সংমিশ্ৰিত সমাজলৈ বিকশিত হোৱাৰ লগে লগে আন উৎসৱৰ প্ৰথাসমূহ মধ্য-শৰৎ উৎসৱলৈও আহিবলৈ ধৰিলে। ইয়াৰ ভিতৰত আছিল এমাহ আগতে পালন কৰা ভূত উৎসৱৰ সময়ত ডুবি মৃত্যু হোৱা লোকসকলৰ আত্মাক পথ দেখুৱাবলৈ নদীত লণ্ঠন ৰখাৰ প্ৰথা।^১৯ উদাহৰণস্বৰূপে, ছিং ৰাজবংশৰ সময়ত হংকঙৰ মাছমৰীয়াসকলে ভূত উৎসৱৰ বাবে নিজৰ নাওত লণ্ঠন লগাইছিল আৰু মধ্য-শৰৎ উৎসৱলৈকে সেই লণ্ঠনবোৰ জ্বলাই ৰাখিছিল।^১৯

মুনকেক

মূল প্ৰবন্ধ: মুনকেক

মুনকেক প্ৰস্তুত কৰা আৰু ইজনে সিজনৰ মাজত বিলাই খোৱাটো এই উৎসৱৰ অন্যতম প্ৰধান পৰম্পৰা। চীনা সংস্কৃতিত ঘূৰণীয়া আকৃতিয়ে পূৰ্ণতা আৰু পুনৰমিলনৰ প্ৰতীক বহন কৰে। সেয়েহে উৎসৱৰ সপ্তাহটোত পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে ঘূৰণীয়া মুনকেক ভাগ কৰি খোৱাটোৱে পৰিয়ালৰ পূৰ্ণতা আৰু ঐক্যক সূচায়।^২৮ চীনৰ কিছুমান অঞ্চলত মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ নিশা মুনকেক বনোৱাৰ পৰম্পৰা আছে।^২৯ ঘৰৰ জ্যেষ্ঠ ব্যক্তিজনে মুনকেকবোৰ টুকুৰা কৰি প্ৰতিজন পৰিয়ালৰ সদস্যৰ মাজত বিলাই দিয়ে, যিয়ে পৰিয়ালৰ পুনৰমিলন সূচায়।^২৯ অৱশ্যে আধুনিক কালত ঘৰত মুনকেক বনোৱাৰ ঠাইত পৰিয়ালৰ সদস্যসকলক মুনকেক উপহাৰ দিয়াৰ অধিক জনপ্ৰিয় প্ৰথাই স্থান লৈছে, যদিও পৰিয়ালৰ ঐক্য অটুট ৰখাৰ অৰ্থটো একেই আছে।

সাধাৰণ মুনকেকৰ ব্যাস কেইছেণ্টিমিটাৰমান হ'ব পাৰে যদিও ৰাজকীয় ৰান্ধনীসকলে ৮ মিটাৰ পৰ্যন্ত ব্যাসৰ মুনকেকও প্ৰস্তুত কৰিছিল। সেইবোৰৰ পৃষ্ঠত কেচিয়া গছ, চাং ই বা চন্দ্ৰ-ৰাজপ্ৰাসাদৰ নক্সা অংকন কৰা হৈছিল।^২৬ এটা পৰম্পৰা অনুসৰি ১৩টা মুনকেক এটাৰ ওপৰত আনটো থৈ পোগোডাৰ দৰে আকৃতি দিয়া হয়। ১৩ সংখ্যাটো এটা সম্পূৰ্ণ চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ বছৰৰ ১৩টা মাহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ বাছি লোৱা হৈছিল।^২৬ অতি ডাঙৰ মুনকেক বনোৱাৰ এই দৃশ্য আধুনিক চীনতো অব্যাহত আছে।^৩০

চীনা লোকবিশ্বাস অনুসৰি, অষ্টম চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫ তাৰিখে শিওংনুৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰাৰ সময়ত তাং সম্ৰাট তাইজঙক তুৰ্পানৰ এজন ব্যৱসায়ীয়ে পিঠা আগবঢ়াইছিল। তাইজঙে ঘূৰণীয়া পিঠাবোৰ লৈ হাঁহি হাঁহি চন্দ্ৰলৈ আঙুলি টোৱাই কৈছিল, "মই ভেকুলীটোক হু (胡) পিঠা খাবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিব বিচাৰোঁ।" মন্ত্ৰীসকলৰ সৈতে পিঠাবোৰ ভাগ কৰি খোৱাৰ পিছত এই হু পিঠা খোৱাৰ প্ৰথা সমগ্ৰ দেশতে বিয়পি পৰিল।^৩১ পাছলৈ এইবোৰ মুনকেক নামেৰে পৰিচিত হ'ল। যদিও এই কিংবদন্তিটোৱে মুনকেক উপহাৰ দিয়াৰ আৰম্ভণিৰ ব্যাখ্যা দিয়ে, ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু উৎসৱৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছং ৰাজবংশৰ সময়ত (৯০৬–১২৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰম্ভ হৈছিল।^১৯

আন এটা জনপ্ৰিয় কিংবদন্তি য়ুয়ান ৰাজবংশৰ (১২৮০–১৩৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) শেষৰ ফালে শাসন কৰা মংগোলসকলৰ বিৰুদ্ধে হান চীনাসকলৰ বিদ্ৰোহৰ সৈতে জড়িত। হান চীনাসকলে মধ্য-শৰৎ দিৱসত বিদ্ৰোহ কৰাৰ বাৰ্তা পৰম্পৰাগত মুনকেকৰ ভিতৰত লুকুৱাইছিল।^২৭ মংগোলসকলে হান চীনা পৰিয়ালসমূহৰ ওপৰত কঠোৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰোপ কৰিছিল আৰু কেৱল প্ৰতি ১০টা পৰিয়ালৰ ভিতৰত এটাকহে মংগোল সৈন্যৰ তত্বাৱধানত এখন ছুৰী ৰখাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। সেয়েহে যিমান পাৰি অধিক অস্ত্ৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ এই সমন্বিত বাৰ্তাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।

অন্যান্য খাদ্য আৰু খাদ্য প্ৰদৰ্শন

এই উপলক্ষত পৰিৱেশন কৰা ৰাজকীয় খাদ্যৰ ভিতৰত নটা গাঁঠিযুক্ত পদুমৰ শিপা আছিল, যিয়ে শান্তিৰ প্ৰতীক বহন কৰিছিল। আনহাতে পদুমৰ পাহিৰ আকৃতিত কটা তৰমুজে পুনৰমিলনৰ প্ৰতীক বহন কৰিছিল।^২৬ বাগিচাৰ শিলৰ মেজত চাহৰ কাপ ৰখা হৈছিল। পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে তাত চাহ ঢালি কথা পাতি থাকিছিল আৰু পূৰ্ণিমাৰ চন্দ্ৰৰ প্ৰতিচ্ছবি কাপৰ মাজত দেখা দিয়ালৈ অপেক্ষা কৰিছিল।^২৬ গছজোপাৰ ফুল ফুলাৰ সময়ৰ বাবে কেচিয়া সুৰা এই উপলক্ষত খোৱা "পুনৰমিলনৰ সুৰা"ৰ পৰম্পৰাগত পছন্দ। মানুহে কেচিয়া গছৰ পিঠা আৰু মিঠাই খায়। কিছুমান ঠাইত মানুহে সুগন্ধি ফুলৰ সুৰা পান কৰি সুগন্ধি ফুলৰ মুনকেক খায়।^{৩২৩৩৩৪}

দেৱতাসকলৰ বাবে আগবঢ়োৱা খাদ্য নৈবেদ্যসমূহ চোতালত স্থাপন কৰা বেদীত ৰখা হয়। ইয়াৰ ভিতৰত আপেল, নাচপতি, পীচ, আঙুৰ, ডালিম, বগৰী, কমলা আৰু পমেলো থাকে।^৩৫ উৎসৱৰ মেজৰ বাবে কিনা প্ৰথম সজ্জাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে জেড শহাপহুৰ মাটিৰ মূৰ্তি। চীনা লোককথাত জেড খৰগোশ চন্দ্ৰত বাস কৰা আৰু চাং ইৰ সংগী হোৱা এটা প্ৰাণী। জেড খৰগোশৰ বাবে সৰিয়হৰ গুটি আৰু কুকুৰা-ঝুঁটি ফুলৰ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হৈছিল।^২৬

বৰ্তমান দক্ষিণ চীনত মানুহে ঋতুভেদে উপলব্ধ কিছুমান ফলও খায়। এই ফলসমূহ অঞ্চলভেদে বেলেগ হ'ব পাৰে যদিও আশীৰ্বাদৰ একে অৰ্থ বহন কৰে।

প্ৰণয় আৰু বিবাহৰ মিলন

মধ্য-শৰৎৰ চন্দ্ৰ পৰম্পৰাগতভাৱে বিবাহ উদ্‌যাপনৰ বাবে এটা উপযুক্ত উপলক্ষ আছিল। ছোৱালীয়ে চন্দ্ৰদেৱী চাং ইৰ ওচৰত নিজৰ প্ৰেমৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰাত সহায় কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।^৫

চীনৰ কিছুমান অঞ্চলত যুৱক-যুৱতীয়ে জীৱনসংগী বিচাৰি পোৱাৰ বাবে নৃত্যৰ আয়োজন কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, যুৱতীসকলক ভিৰৰ মাজলৈ নিজৰ ৰুমাল দলিয়াবলৈ উৎসাহিত কৰা হয় আৰু যুৱকসকলৰ ভিতৰত যিজনে ৰুমালখন ধৰি ঘূৰাই দিয়ে, তেওঁৰ প্ৰেমৰ সম্ভাৱনা থাকে।^১ দাগুয়াঙত, দক্ষিণ-পশ্চিম গুইঝৌ প্ৰদেশত, ডং জনগোষ্ঠীৰ যুৱক-যুৱতীসকলে এটা নিৰ্দিষ্ট ঠাইত সাক্ষাৎ কৰাৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। যুৱতীসকল আগতীয়াকৈ আহি যুৱকসকলে তেওঁলোকৰ বিষয়ে কৰা মন্তব্য শুনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। যুৱকসকলে নিজৰ বন্ধুসকলৰ সন্মুখত তেওঁলোকৰ প্ৰেয়সীসকলৰ প্ৰশংসা কৰিছিল আৰু অৱশেষত শুনি থকা যুৱতীসকলে জোপোহাৰ পৰা ওলাই আহিছিল। প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাসকলে নিৰ্জন ঠাইলৈ গৈ ইজনে সিজনৰ আগত নিজৰ মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছিল।^২৩

খেল আৰু কাৰ্যকলাপ

১৯২০ আৰু ১৯৩০ৰ দশকত নৃতত্ত্ববিদ ছাও ৱেই-পাঙে গুৱাংডং প্ৰদেশত মধ্য-শৰৎ দিৱসৰ দিনা বা তাৰ ওচৰৰ সময়ত পুৰুষ, মহিলা আৰু শিশুৰ মাজত প্ৰচলিত পৰম্পৰাগত খেলৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। এই খেলসমূহ আত্মাৰ উৰণ, আত্মাৰ আৱেশ বা ভৱিষ্যৎ গণনাৰ সৈতে জড়িত আছিল।^২৬

• "স্বৰ্গলৈ আৰোহণ" (上天堂 shàng tiāntáng) নামৰ এটা কাৰ্যকলাপত মহিলাৰ এটা বৃত্তৰ পৰা নিৰ্বাচিত এগৰাকী যুৱতীক আকাশী জগতলৈ "আৰোহণ" কৰোৱা হয়। জ্বলি থকা ধূপৰ ধোঁৱাই তেওঁক আগুৰি ধৰাৰ সময়ত তেওঁ দেখা সুন্দৰ দৃশ্য আৰু শুনা সুন্দৰ শব্দৰ বৰ্ণনা কৰে।^২৬
• "বাগিচালৈ অৱতৰণ" (落花园 luò huāyuán) নামৰ আন এটা কাৰ্যকলাপ কিশোৰী ছোৱালীৰ মাজত খেলা হয়। ইয়াত প্ৰতিগৰাকী ছোৱালীয়ে স্বৰ্গীয় বাগিচালৈ যোৱাৰ কথা বৰ্ণনা কৰে। কিংবদন্তি অনুসৰি, এটা ফুলৰ গছে ছোৱালীজনীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু ফুলৰ সংখ্যা আৰু ৰঙে তাইৰ জীৱনকালত জন্ম হ'বলগীয়া সন্তানৰ সংখ্যা আৰু লিংগ সূচাইছিল।^২৬
• পুৰুষসকলে "আঠজন অমৰৰ অৱতৰণ" (jiangbaxian) নামৰ এটা খেল খেলিছিল। ইয়াত আঠজন অমৰৰ ভিতৰত এজনে এজন খেলুৱৈৰ দেহত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু খেলুৱৈজনে পণ্ডিত বা যোদ্ধাৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।^২৬
• শিশুসকলে "ভেকুলীক আগুৰি ধৰা" (guanxiamo) নামৰ এটা খেল খেলিছিল। দলটোৱে ভেকুলী ৰজা হ'বলৈ নিৰ্বাচিত কৰা এটা শিশুক আগুৰি এটা বৃত্ত গঠন কৰিছিল আৰু শিশুটোক ভেকুলীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা এটা গীত গাইছিল। শিশুটোৱে ভেকুলীৰ দৰে জপিয়াই ফুৰিছিল আৰু মূৰত পানী ছটিয়াই নিদিয়ালৈকে তেনেদৰে কৰি আছিল। পানী ছটিয়াই দিয়াৰ পিছত তেওঁ ৰৈ গৈছিল।^২৬

আঞ্চলিক উদ্‌যাপন

শিয়ামেন

শিয়ামেন দ্বীপ চহৰত প্ৰায় একান্তভাৱে পালন কৰা এক অনন্য পৰম্পৰা আছে। উৎসৱৰ সময়ত পৰিয়াল আৰু বন্ধুবৰ্গ একেলগে মিলিত হৈ বো বিং নামৰ এক জুৱাৰ দৰে খেল খেলে, য'ত ৬টা পাশা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মানুহে পাল পাতি মাটিৰ বাটিত পাশাবোৰ গৰকায় আৰু ফলাফল অনুসৰি তেওঁলোকে কি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিব সেয়া নিৰ্ধাৰিত হয়। পুৰস্কাৰৰ আকাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰাত ৪ সংখ্যাটোৱেই মুখ্য ভূমিকা পালন কৰে।^৩৬

হংকং আৰু মাকাও

হংকং আৰু মাকাওত মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ পিছদিনটো উৎসৱৰ দিনটোৰ পৰিৱৰ্তে চৰকাৰী বন্ধৰ দিন, অৱশ্যে উৎসৱৰ দিনটো দেওবাৰে পৰিলে সোমবাৰটোও বন্ধ থাকে। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে বহুতো উদ্‌যাপনমূলক অনুষ্ঠান নিশা অনুষ্ঠিত হয়। বহুতো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানে আগদিনা কৰ্মচাৰীসকলক সোনকালে কামৰ পৰা যাবলৈ দিয়ে। লণ্ঠন জ্বলোৱাৰ দৰে বিভিন্ন উৎসৱমূলক কাৰ্যকলাপ থাকে, কিন্তু মুনকেকই ইয়াত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰে। অৱশ্যে মানুহে সাধাৰণতে নিজৰ বাবে মুনকেক কিনা নকৰে, বৰং আত্মীয়-স্বজনক উপহাৰ হিচাপে দিয়ে। উৎসৱৰ বহু আগৰ পৰাই মানুহে এই উপহাৰসমূহ ইজনে সিজনক দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সেয়েহে মুনকেক আকৰ্ষণীয় বাকচত বিক্ৰী কৰা হয়। এই বাকচবোৰৰ মূল্য সাধাৰণতে কম নহয়—কণীৰ কুহুম থকা পদুমগুটিৰ মিশ্ৰণযুক্ত চাৰিটা মুনকেকৰ এটা বাকচৰ মূল্য সাধাৰণতে ৪০ আমেৰিকান ডলাৰ বা তাতকৈ অধিক হ'ব পাৰে।^৩৭ অৱশ্যে সাম্প্ৰতিক বছৰসমূহত পৰিৱেশ সংৰক্ষণ জনসাধাৰণৰ উদ্বেগৰ বিষয় হৈ পৰাৰ ফলত হংকঙৰ বহুতো মুনকেক নিৰ্মাতাই মোড়কজাতকৰণ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰিক সীমালৈ হ্ৰাস কৰাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে।^৩৮ মুনকেক নিৰ্মাতাসকলে নতুন ধৰণৰ মুনকেক, যেনে আইচক্ৰীম মুনকেক আৰু বৰফৰ ছালৰ মুনকেক, প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবেও চেষ্টা কৰিছে।

হংকঙত মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সৈতে জড়িত আন কিছুমান পৰম্পৰাও আছে। হংকঙৰ বিভিন্ন অঞ্চলত পৰম্পৰাগত মঞ্চ অনুষ্ঠান, খেলৰ দোকান, হস্তৰেখা পঢ়া আৰু অন্যান্য বহুতো উৎসৱমূলক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে মনোমোহা লণ্ঠনৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয়। আটাইতকৈ বৃহৎ উদ্‌যাপন ভিক্টোৰিয়া পাৰ্ক (হংকং)ত অনুষ্ঠিত হয়।^৩৯ ১৯ শতিকাৰ পৰা চলি অহা আৰু চীনৰ অমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ অংশ হিচাপে স্বীকৃত অগ্নি-ড্ৰেগন নৃত্য অন্যতম উজ্জ্বল অনুষ্ঠান।^৪০৪১ ২০০ ফুট দীঘল অগ্নি-ড্ৰেগনটো চলাবলৈ ৩০০জনতকৈ অধিক লোকৰ প্ৰয়োজন হয় আৰু তেওঁলোকে পাল পাতি কাম কৰে। অগ্নি-ড্ৰেগন নৃত্যৰ নেতা হাক্কা পৰম্পৰাত আশীৰ্বাদৰ জৰিয়তে শান্তি আৰু সৌভাগ্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে। আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ পিছত অগ্নি-ড্ৰেগনটো লণ্ঠন আৰু কাগজৰ ফলকৰ সৈতে সাগৰত পেলাই দিয়া হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ড্ৰেগনটো সাগৰলৈ ঘূৰি গৈ দুৰ্ভাগ্যবোৰ লগত লৈ যাব।^৪১

১৯৪১ চনলৈকে হংকঙৰ সৰু সৰু গাঁৱতো মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ কিছুমান উদ্‌যাপন অনুষ্ঠিত হৈছিল। শা পোত প্ৰতি চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে মধ্য-শৰৎ উৎসৱ পালন কৰা হৈছিল।^৪২ মানুহে মধ্য-শৰৎ উৎসৱক কোৱাং ছিন উৎসৱ বুলি কৈছিল। তেওঁলোকে শা পোত থকা দাতং পুখুৰীত পক ছান ঙাউ ছাই অনুষ্ঠিত কৰিছিল। পক ছান ঙাউ ছাই আছিল কোৱাং ছিন উৎসৱৰ এক উদ্‌যাপনমূলক অনুষ্ঠান আৰু মানুহে ইয়াক চাবলৈ একত্ৰিত হৈছিল। অনুষ্ঠানৰ সময়ত কোনোবাই ঢোল-বাদ্য বজাইছিল আৰু কিছুমান গাঁৱৰ লোকে আৱিষ্ট হোৱা যেন অভিনয় কৰি নিজকে "মাওছান গুৰু" বুলি কৈছিল। তেওঁলোকে ধূপৰ কাঠিৰে নিজৰ গাত জুই লগাইছিল আৰু প্ৰকৃত তৰোৱাল আৰু বৰছাৰে যুঁজিছিল।

মূল চীনৰ সংখ্যালঘু জনগোষ্ঠী

• কোৰিয়ান সংখ্যালঘু লোকসকলে ইয়ানবিয়ান কোৰিয়ান স্বায়ত্তশাসিত প্ৰিফেকচাৰত চন্দ্ৰক আদৰাৰ এটা পৰম্পৰা পালন কৰে। তেওঁলোকে শুকান পাইন গছৰ ডালৰে "চন্দ্ৰ ঘৰ" নামৰ এটা ডাঙৰ শংকু আকৃতিৰ ঘৰৰ কাঠামো নিৰ্মাণ কৰে। চন্দ্ৰৰ পোহৰ ইয়াৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহে আৰু মানুহে তাক উপভোগ কৰে।^২৩
• বুয়েই জনগোষ্ঠীয়ে এই উপলক্ষক "চন্দ্ৰপূজা উৎসৱ" বুলি কয়। পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি একেলগে আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে চাউলৰ পিঠা দুৱাৰমুখলৈ লৈ গৈ চন্দ্ৰ আইতাক পূজা কৰে।^২৩
• তু জনগোষ্ঠীয়ে "চন্দ্ৰ প্ৰহাৰ" নামৰ এটা অনুষ্ঠান পালন কৰে। তেওঁলোকে চোতালত স্বচ্ছ পানীৰে ভৰা এটা চৰিয়া থৈ তাত চন্দ্ৰৰ প্ৰতিচ্ছবি প্ৰতিফলিত কৰে আৰু তাৰ পিছত ডালেৰে পানীৰ পৃষ্ঠত "প্ৰহাৰ" কৰে।^২৩
• মাওনান জনগোষ্ঠীয়ে মেজৰ ওচৰত বাঁহ বান্ধি তাত এটা ৰবাব টেঙা ফল ওলোমাই দিয়ে আৰু তাত তিনিডাল জ্বলি থকা ধূপকাঠি লগাই দিয়ে। ইয়াক "চন্দ্ৰলৈ লক্ষ্যভেদ" বুলি কোৱা হয়।^২৩

টাইৱান

টাইৱান আৰু ইয়াৰ দ্বীপ পেংহু, কিনমেন আৰু মাটছু দ্বীপপুঞ্জত মধ্য-শৰৎ উৎসৱ চৰকাৰী বন্ধৰ দিন। বন্ধুবৰ্গ আৰু পৰিয়াল একেলগে মিলিত হৈ পৰস্পৰৰ সংগ উপভোগ কৰাৰ বাবে বাহিৰত মাংস পুৰি খোৱাৰ অনুষ্ঠান জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।^৪৩ শিশুসকলেও জাম্বুৰাৰ বাকলিৰে বনোৱা টুপী প্ৰস্তুত কৰি পিন্ধে। বিশ্বাস কৰা হয় যে চন্দ্ৰত থকা মহিলা চাং ইয়ে নিজৰ প্ৰিয় ফল থকা শিশুসকলক লক্ষ্য কৰিব আৰু তেওঁলোকক সৌভাগ্য প্ৰদান কৰিব।^৪৪

কানাডা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ

২০১৪ চনলৈকে উত্তৰ আমেৰিকাত এছিয়ান বজাৰ আৰু খাদ্যৰ দোকানৰ বাহিৰত মধ্য-শৰৎ উৎসৱ সাধাৰণতে লক্ষ্য কৰা হোৱা নাছিল,^৪৫ কিন্তু তাৰ পিছৰে পৰা নিউয়ৰ্ক মহানগৰ, ছিকাগো, লছ এঞ্জেলছ আৰু ছান ফ্ৰান্সিস্কোৰ দৰে বিদেশত উল্লেখযোগ্য চীনা জনগোষ্ঠী থকা অঞ্চলসমূহত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে।^৪৬ চীনত প্ৰচলিত পৰম্পৰাৰ বিপৰীতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত উদ্‌যাপন সাধাৰণতে দিনৰ সময়তে সীমাবদ্ধ থাকে আৰু সাধাৰণতে সন্ধিয়াৰ আৰম্ভণিতে শেষ হয়।^৪৭

আন সংস্কৃতিৰ একেধৰণৰ উৎসৱ

এছিয়াৰ আন অঞ্চলতো একেধৰণৰ শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ পালন কৰা হয় আৰু এইবোৰো পূৰ্ণিমাক কেন্দ্ৰ কৰি অনুষ্ঠিত হয়। এই উৎসৱসমূহ সাধাৰণতে একেটা দিনতে বা মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সময়ৰ ওচৰে-পাজৰে অনুষ্ঠিত হয়।

পূব এছিয়া

জাপান

জাপানী চন্দ্ৰ দৰ্শন উৎসৱ, o-চুকিমি (お月見, "চন্দ্ৰ দৰ্শন"), এই সময়তে অনুষ্ঠিত হয়। মানুহে শস্য চপোৱাৰ আনন্দ উদ্‌যাপন কৰিবলৈ পূৰ্ণিমাৰ তলত বনভোজ কৰে আৰু ছাকে পান কৰে।

কোৰিয়া

চুছক (추석); [tɕʰu.sʌk̚]), আক্ষৰিক অৰ্থত "শৰৎৰ সন্ধিয়া", পূৰ্বতে হানগাৱি (한가위; [han.ɡa.ɥi]; "শৰৎৰ মহান মধ্যভাগ"ৰ প্ৰাচীন কোৰিয়ান শব্দৰ পৰা) নামেৰে জনাজাত আছিল। ই উত্তৰ কোৰিয়া আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াত পালন কৰা এটা প্ৰধান শস্য চপোৱা উৎসৱ আৰু তিনিদিনীয়া বন্ধ। চীনা চান্দ্ৰ-সৌৰ পঞ্জিকাৰ অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে পূৰ্ণিমাৰ দিনা ইয়াক পালন কৰা হয়। ছিলাত তিনিটা ৰাজ্যৰ সময়ৰ পৰাই ইয়াক পালন কৰি অহা হৈছে। ভাল শস্য চপোৱাৰ আনন্দত কোৰিয়ানসকলে পূৰ্বপুৰুষৰ গৃহভূমিলৈ যায়, পৰিয়ালৰ অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে পূৰ্বপুৰুষসকলক সন্মান জনায় আৰু ছংপিয়ন (송편), তোহৰাংগুক (토란국) আৰু ছিন্দোজু আৰু দোংদোংজুৰ দৰে চাউলৰ সুৰাকে ধৰি পৰম্পৰাগত কোৰিয়ান খাদ্যৰ ভোজ ভাগ কৰে।^৫৭

দক্ষিণ-পূব এছিয়া

কম্বোডিয়া, লাউচ আৰু ম্যানমাৰত পূৰ্ণিমাক কেন্দ্ৰ কৰি বহুতো উৎসৱ পালন কৰা হয়। মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ দৰে এই উৎসৱসমূহৰো বৌদ্ধ ধৰ্মীয় উৎপত্তি আছে আৰু পূৰ্ণিমাক কেন্দ্ৰ কৰি পালন কৰা হয়। কিন্তু পূব এছিয়াৰ সমধৰ্মী উৎসৱৰ বিপৰীতে এইবোৰ বছৰত কেৱল এদিন নহয়, প্ৰতিটো পূৰ্ণিমাৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বছৰত কেইবাবাৰো অনুষ্ঠিত হয়। অশ্বিনী আৰু কৃত্তিকা চান্দ্ৰ মাহত অনুষ্ঠিত উৎসৱসমূহ সাধাৰণতে মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সময়তে পৰে।^৫৮৫৯

কম্বোডিয়া

কম্বোডিয়াত ইয়াক সাধাৰণতে "জল আৰু চন্দ্ৰ উৎসৱ" বন অম টুক বুলি কোৱা হয়।^৬০ জল আৰু চন্দ্ৰ উৎসৱ প্ৰতি বছৰে নৱেম্বৰ মাহত পালন কৰা হয়। ই তিনিদিনীয়া উদ্‌যাপন, যাৰ আৰম্ভণি উৎসৱৰ প্ৰথম দুদিন ধৰি চলা নাও দৌৰেৰে হয়। নাওবোৰ উজ্জ্বল ৰঙেৰে সুন্দৰকৈ ৰং কৰা হয় আৰু বিভিন্ন আকৃতিৰ হয়। ইয়াৰ ভিতৰত কম্বোডিয়াৰ সাগৰীয় ড্ৰেগন নেক আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়। শ শ কম্বোডিয়ান পুৰুষে টনলে ছাপ নদীত নাও চলাই প্ৰতিযোগিতাত অংশ লয়। নিশা হ'লে পথবোৰ খাদ্য কিনা আৰু বিভিন্ন সংগীত অনুষ্ঠানত অংশ লোৱা মানুহেৰে ভৰি পৰে।^৬১ সন্ধিয়া ছামপিয়াহ প্ৰেহ খে অনুষ্ঠিত হয়, যি চন্দ্ৰক অভিবাদন জনোৱা বা চন্দ্ৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰা অনুষ্ঠান।^৬২ কম্বোডিয়ান লোকসকলে নিজৰ ঘৰৰ সন্মুখত জনপ্ৰিয়ভাৱে খৰগোশ আৰু বিভিন্ন ফলৰ লগতে আক আমবক নামৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ নৈবেদ্য সজাই ধূপ জ্বলাই চন্দ্ৰৰ ওচৰত ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে।^৬৩ কম্বোডিয়ানসকলে চন্দ্ৰত বাস কৰা খৰগোশ আৰু চন্দ্ৰৰ কিংবদন্তিত বিশ্বাস কৰে। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে চন্দ্ৰত থকা এটা খৰগোশে কম্বোডিয়ান লোকসকলক চোৱাচিতা কৰে। মাজনিশা সকলোৱে মন্দিৰলৈ গৈ প্ৰাৰ্থনা আৰু ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে আৰু একেলগে আক আমবক উপভোগ কৰে। কম্বোডিয়ানসকলে ঘৰতে লণ্ঠন বনায়, যিবোৰ সাধাৰণতে পদুম ফুল বা আন আধুনিক আকৃতিৰ হয়। ধূপ আৰু মমবাতিৰে লণ্ঠনবোৰ জ্বলোৱা হয় আৰু কম্বোডিয়ানসকলে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ পিছত নিজৰ ইচ্ছা আৰু প্ৰাৰ্থনা শুনা আৰু পূৰণ হোৱাৰ আশাত সেইবোৰ নদীত উটুৱাই দিয়ে।^{৬৪৬৫৬৬}

লাওছ

লাউচত পূৰ্ণিমাৰ দিনা বহুতো উৎসৱ পালন কৰা হয়। থাট লুৱাং উৎসৱ নামেৰে পৰিচিত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় উৎসৱটো বৌদ্ধ কিংবদন্তিৰ সৈতে জড়িত আৰু ভিয়েনতিয়ানৰ ফা থাট লুৱাং মন্দিৰত অনুষ্ঠিত হয়। উৎসৱটো প্ৰায়ে তিনিৰ পৰা সাতদিন ধৰি চলে। শোভাযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয় আৰু বহুতো মানুহে মন্দিৰলৈ যায়।^৬৭

ম্যানমাৰ

ম্যানমাৰত পূৰ্ণিমাৰ দিনা বহুতো উৎসৱ অনুষ্ঠিত হয়। অৱশ্যে থাদিংগ্যুত উৎসৱ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু থাদিংগ্যুত মাহত অনুষ্ঠিত হয়। চান্দ্ৰ পঞ্জিকা অনুসৰি ই মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সময়ৰ ওচৰতো পৰে। নতুন বছৰৰ উৎসৱ থিংগ্যানৰ পিছত ই ম্যানমাৰৰ অন্যতম বৃহৎ উৎসৱ। ই এটা বৌদ্ধ উৎসৱ আৰু বহুতো মানুহে মন্দিৰলৈ গৈ ভিক্ষুসকলক সন্মান জনায় আৰু খাদ্য আগবঢ়ায়।^৬৮ এই সময়ত কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে বৌদ্ধ ভিক্ষু, শিক্ষক, পিতৃ-মাতৃ আৰু জ্যেষ্ঠসকলক সন্মান জনোৱা হয়।^৬৯

ছিংগাপুৰ

পেৰানাকান চীনাসকলৰ মাজত বুলান লাপান নামেৰে পৰিচিত মধ্য-শৰৎ উৎসৱটো অনানুষ্ঠানিকভাৱে পালন কৰা হয়,^৭০ কিন্তু ই চৰকাৰী বা ৰাজহুৱা বন্ধৰ দিন নহয়।^৭১৭২

ভিয়েটনাম

ভিয়েটনামত শিশুসকলে পূৰ্ণিমাত বিভিন্ন আকৃতি, ৰূপ আৰু ৰঙৰ লণ্ঠন লৈ আন্ধাৰত শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে লণ্ঠনে শীতকালৰ পিছত সূৰ্যৰ পোহৰ আৰু উষ্ণতা ঘূৰি অহাৰ কামনা সূচাইছিল।^৭৩ লণ্ঠন কঢ়িয়াই নিয়াৰ উপৰিও শিশুসকলে মুখা পিন্ধে। আগতে কাগজৰ মণ্ডৰে জটিল মুখা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও বৰ্তমান প্লাষ্টিকৰ মুখা বেছিকৈ দেখা যায়।^৭৪ দ্বাদশ শতিকাৰ লি ৰাজবংশৰ সময়ৰ পৰাই হাতেৰে নিৰ্মিত ছায়া-লণ্ঠন মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সজ্জাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ আছিল। এইবোৰত প্ৰায়ে ভিয়েটনামৰ ইতিহাসৰ ঐতিহাসিক ব্যক্তিসকলৰ আকৃতি দেখুওৱা হৈছিল।^৭৪ আধুনিক কালত বৃহৎ পৰিমাণে উৎপাদিত প্লাষ্টিকৰ লণ্ঠন সহজে উপলব্ধ হোৱাৰ ফলত হাতেৰে লণ্ঠন বনোৱাৰ প্ৰথা হ্ৰাস পাইছে। এই লণ্ঠনত প্ৰায়ে শিশুৰ অনুষ্ঠান আৰু ভিডিঅ' খেলৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে পৰিচিত চৰিত্ৰ দেখুওৱা হয়।^৭৪

ভিয়েটনামীত মধ্য-শৰৎ উৎসৱক Tết Trung Thu (চু নোম: 節中秋) বুলি কোৱা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে "শিশুৰ উৎসৱ" বুলিও কোৱা হয়।^১৬ ভিয়েটনামৰ পৰম্পৰাগত বিশ্বাস অনুসৰি, শিশুসকল আটাইতকৈ নিৰ্দোষ হোৱা বাবে পৱিত্ৰ, বিশুদ্ধ আৰু প্ৰাকৃতিক পৃথিৱীৰ সৌন্দৰ্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ আটাইতকৈ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে। শিশুৰ আত্মাৰ উদ্‌যাপনক বিস্ময়, ৰহস্য, শিক্ষা, আনন্দ আৰু দুখেৰে পৰিপূৰ্ণ সেই পৃথিৱীৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ স্থাপনৰ এক উপায় হিচাপে দেখা হৈছিল। উৎসৱৰ সময়ত প্ৰাণবাদী আত্মা, দেৱতা আৰু ভিয়েটনামৰ লোকধৰ্মসমূহো পালন কৰা হয়।^৭৩

ইয়াৰ আটাইতকৈ পৰম্পৰাগত ৰূপত সন্ধিয়াটো শস্যৰ বাবে বৰষুণ কঢ়িয়াই অনা ড্ৰেগনৰ স্মৃতিত পালন কৰা হয়।^৭৪ উদ্‌যাপনকাৰীসকলে মানুহ আৰু শস্যৰ ভৱিষ্যৎ জানিবলৈ চন্দ্ৰ নিৰীক্ষণ কৰিছিল। পাছলৈ এই উদ্‌যাপন ফলপ্ৰসূতাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাৰ প্ৰতীক হৈ পৰে আৰু প্ৰচুৰ শস্য, পশুধনৰ বৃদ্ধি আৰু উৰ্বৰতাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। সময়ৰ লগে লগে সন্তানৰ বাবে কৰা প্ৰাৰ্থনা সন্তানৰ উদ্‌যাপনলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।^৭৪ ঐতিহাসিক কনফুচীয় পণ্ডিতসকলে চন্দ্ৰলৈ চাই থকাৰ পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিছিল যদিও তেওঁলোকে সুৰা পান কৰি কবিতা আৰু গীত ৰচনা কৰিছিল।^৭৪ অৱশ্যে বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে হানয়ত এই উৎসৱে মূলতঃ শিশুৰ উৎসৱ হিচাপে নিজৰ পৰিচয় লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।^৭৪

চাং ইৰ কাহিনী (ভিয়েটনামী: হাং ঙা)ৰ বাহিৰেও উৎসৱৰ সৈতে জড়িত আন দুটা জনপ্ৰিয় লোককথা আছে। প্ৰথমটোত কুই'ইৰ কথা কোৱা হয়, যাৰ পত্নীয়ে ভুলতে এটা পৱিত্ৰ বট গছত প্ৰস্ৰাৱ কৰিছিল। গছজোপা চন্দ্ৰৰ ফালে ভাঁহি যাবলৈ ধৰিলে আৰু কুই'ইয়ে তাক পৃথিৱীলৈ ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে গছজোপাৰ সৈতে চন্দ্ৰলৈ ভাঁহি গ'ল আৰু তাত আবদ্ধ হৈ থাকিল। প্ৰতি বছৰে মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সময়ত শিশুসকলে লণ্ঠন জ্বলাই শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰে যাতে কুই'ইক পৃথিৱীলৈ ঘূৰি অহাৰ পথ দেখুৱাব পাৰে।^৭৫ আনটো কাহিনী এটা কাৰ্প মাছৰ বিষয়ে, যি ড্ৰেগন হ'ব বিচাৰিছিল আৰু সেয়েহে ড্ৰেগনলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ব পৰালৈকে গোটেই বছৰটো কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল।^১৬

উৎসৱৰ আগতে আৰু উৎসৱৰ সময়ত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান হৈছে সিংহ নৃত্য। অপেছাদাৰী শিশুৰ দল আৰু প্ৰশিক্ষিত পেছাদাৰী দল দুয়োটাই এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। সিংহ নৃত্যৰ দলসমূহে পথত ঘূৰি ফুৰি ঘৰসমূহলৈ গৈ তাত নৃত্য পৰিৱেশন কৰাৰ অনুমতি বিচাৰে। গৃহস্থই সন্মতি দিলে "সিংহ" ভিতৰলৈ আহি ঘৰখনলৈ সৌভাগ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ আশীৰ্বাদ হিচাপে নৃত্য আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ বিনিময়ত গৃহস্থই কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিবলৈ সৌভাগ্যৰ ধন দিয়ে। পিঠা আৰু ফল কেৱল খোৱাই নহয়, খাদ্য প্ৰদৰ্শনী হিচাপেও সুন্দৰভাৱে সজোৱা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, আঠাযুক্ত চাউলৰ গুড়ি আৰু চাউলৰ মণ্ড চিনাকি জন্তুৰ আকৃতিত গঢ়া হয়। জাম্বুৰাৰ কোঁহবোৰ একশৃংগী, শহাপহু বা কুকুৰৰ আকৃতি দিব পাৰি।^৭৪ হানয়ৰ ঠিক উত্তৰে থকা ছুয়ান লা গাঁৱৰ লোকসকলে ত' হে নামৰ চাউলৰ মণ্ডৰে বনোৱা আৰু প্ৰাকৃতিক খাদ্য ৰঙেৰে ৰঙীন কৰা মূৰ্তি প্ৰস্তুত কৰে।^৭৪ ভিয়েটনামৰ বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকসমূহলৈকে ধনী পৰিয়ালৰ জীয়ৰীসকলে নিজৰ সৰু ভাই-ভনীসকলৰ বাবে মিঠাইৰে ভৰোৱা জটিল মধ্যসজ্জা প্ৰস্তুত কৰিছিল। সুন্দৰ পোছাক পিন্ধা অতিথিসকলে জীয়ৰীগৰাকীৰ ভৱিষ্যৎ পত্নী হিচাপে যোগ্যতাৰ নিদৰ্শন হিচাপে তেওঁৰ হাতৰ কাম চাবলৈ আহিব পাৰিছিল। পাছলৈ মধ্যসজ্জা সজোৱাৰ প্ৰথা কেৱল ধনী পৰিয়ালৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নথকা এটা পৰম্পৰাত পৰিণত হয়।^৭৪

ভিয়েটনামৰ বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকসমূহলৈকে যুৱক-যুৱতীসকলে উৎসৱটোক ভৱিষ্যৎ জীৱনসংগীক লগ পোৱাৰ সুযোগ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। দলবোৰ চোতালত একত্ৰিত হৈ চন্দ্ৰলৈ চাই গীতৰ পদ বিনিময় কৰিছিল। যিসকলে ভালদৰে পৰিৱেশন কৰিব পৰা নাছিল, তেওঁলোকক আঁতৰাই ৰখা হৈছিল আৰু অৱশেষত এজন যুৱক আৰু এগৰাকী যুৱতী থাকি যোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে পুৰস্কাৰ লাভ কৰাৰ লগতে বিবাহৰ সম্ভাৱনাৰ কথাও বিবেচনা কৰিব পাৰিছিল।^৭৪

দক্ষিণ এছিয়া

ভাৰত

মূল প্ৰবন্ধ: ওনাম

ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যত ওনাম এটা বাৰ্ষিক শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ।^৭৬৭৭ মালয়ালম পঞ্জিকাৰ চিংগম মাহৰ ২২তম নক্ষত্ৰ তিৰুৱোনমৰ দিনা ই পৰে, যি গ্ৰেগৰিয়ান পঞ্জিকাৰ আগষ্ট–ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ সৈতে মিলি যায়।^৭৮৭৬ কিংবদন্তি অনুসৰি, এই উৎসৱ ৰজা মহাবলিৰ স্মৃতিত পালন কৰা হয় আৰু বিশ্বাস কৰা হয় যে ওনামৰ সময়ত তেওঁৰ আত্মা কেৰালালৈ আহে।^৭৯৮০

ওনাম কেৰালাৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত থকা মালয়ালি লোকসকলৰ বাবে এটা প্ৰধান বাৰ্ষিক অনুষ্ঠান।^{৮১৮২৮৩} ই এটা শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ আৰু বিষু আৰু তিৰুৱাথিৰাৰ সৈতে তিনিটা প্ৰধান বাৰ্ষিক হিন্দু উদ্‌যাপনৰ অন্যতম। ইয়াক বহুতো উৎসৱমূলক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে পালন কৰা হয়। ওনামৰ উদ্‌যাপনৰ ভিতৰত ভাল্লাম কালি (নাও খেল), পুলি কালি (বাঘ নৃত্য), পুক্কালম (ফুলৰ ৰংগোলি), ওনাথাপ্পন (পূজা), ওনাম কালি, ৰছী টনা, থুম্বি থুল্লাল (মহিলাৰ নৃত্য), কুম্মাট্টিকলি (মুখা নৃত্য), ওনাথাল্লু (সমৰ কলা), অনাভিল্লু (সংগীত), কাজ্ছাক্কুলা (কলৰ নৈবেদ্য), অনাপোট্টান (পোছাক), অত্থাচামায়ম (লোকগীত আৰু নৃত্য) আৰু অন্যান্য উদ্‌যাপন অন্তৰ্ভুক্ত।

ওনাম কেৰালাৰ চৰকাৰী ৰাজ্যিক উৎসৱ।^৭৬৮৪ উথ্ৰাডম (ওনামৰ প্ৰাক্‌সন্ধ্যা)ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চাৰিদিন ৰাজহুৱা বন্ধ থাকে। কেৰালাৰ ৰাজধানী তিৰুৱনন্তপুৰমৰ ৩০টা স্থানত প্ৰধান উদ্‌যাপন অনুষ্ঠিত হয়। বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা মালয়ালি প্ৰবাসীসকলেও ইয়াক পালন কৰে। যদিও ই এটা হিন্দু উৎসৱ, কেৰালাৰ অ-হিন্দু সম্প্ৰদায়সমূহেও ইয়াক সাংস্কৃতিক উৎসৱ হিচাপে গণ্য কৰি ওনামৰ উদ্‌যাপনত অংশগ্ৰহণ কৰে।

শাৰদ পূৰ্ণিমা হিন্দু চান্দ্ৰ মাহ অশ্বিনৰ (ছেপ্টেম্বৰ–অক্টোবৰ) পূৰ্ণিমাৰ দিনা পালন কৰা এটা শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ। এই উৎসৱে বাৰিষা ঋতুৰ অন্ত সূচায়।

শ্ৰীলংকা

শ্ৰীলংকাত পূৰ্ণিমাৰ দিনক পোয়া বুলি কোৱা হয় আৰু প্ৰতিটো পূৰ্ণিমাৰ দিন ৰাজহুৱা বন্ধৰ দিন। এই দিনবোৰত মানুহে পূৰ্ণিমাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলোৱাৰ বাবে দোকান আৰু ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান বন্ধ থাকে।^৮৫ অট্টালিকাৰ বাহিৰভাগ লণ্ঠনৰে সজোৱা হয় আৰু মানুহে প্ৰায়ে খাদ্য প্ৰস্তুত কৰি ধৰ্মোপদেশ শুনিবলৈ মন্দিৰলৈ যায়।^৮৬ বিনাৰ পূৰ্ণিমা পোয়া দিৱস আৰু ভাপ পূৰ্ণিমা পোয়া দিৱস মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সময়ৰ ওচৰত পৰে। অন্যান্য বৌদ্ধ এছীয় দেশৰ উৎসৱৰ দৰে এই উৎসৱসমূহে বুদ্ধৰ স্বৰ্গলৈ আৰোহণ আৰু স্বৰ্গৰ পৰা অৱতৰণৰ স্মৃতি উদ্‌যাপন কৰে আৰু দ্বিতীয়টোৱে "মহা" নামেৰে পৰিচিত খেতিৰ ঋতুৰ স্বীকৃতি দিয়ে।^{৮৭৮৮৮৯}

পশ্চিম এছিয়া

ইজৰাইল

ইহুদীসকলৰ শস্য চপোৱাৰ উৎসৱ ছুক্কোট এটা সমগোত্ৰীয় উদ্‌যাপন। ই তিশ্ৰেই নামৰ চান্দ্ৰ মাহৰ ১৫ তাৰিখে পূৰ্ণিমাৰ দিনা আৰম্ভ হয়। ই হিব্ৰু পঞ্জিকাৰ সপ্তম মাহ। এই পঞ্জিকা আৰু চীনা পঞ্জিকাৰ মাজত থকা সাদৃশ্যৰ বাবে এই উৎসৱ প্ৰায়ে মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সৈতে একে সময়তে পৰে।^৯০ ছুক্কোটক তোৰাহতো "সংগ্ৰহৰ উৎসৱ" ( ḥag hāʾāsif) বুলি কোৱা হয়,^৯১ যি চীনা মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সমবেত হোৱাৰ ধাৰণাটোৰ সৈতে একে। এই "সংগ্ৰহ" শব্দটোৱে শস্য চপোৱাৰ অন্ত আৰু মানুহে ছুক্কাত সমবেত হোৱাক দুয়োটাকে বুজায়।

তাৰিখ

মধ্য-শৰৎ উৎসৱ হান পঞ্জিকাৰ অষ্টম মাহৰ ১৫ তাৰিখে অনুষ্ঠিত হয়। ই মূলতঃ পূৰ্ণিমাৰ নিশা আৰু জল বিষুৱৰ ওচৰত পৰে (গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীত ৭ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ৮ অক্টোবৰৰ ভিতৰত কোনো এটা দিনত)। আগন্তুক বছৰসমূহত ই এই দিনবোৰত অনুষ্ঠিত হ'ব:^৯২

• ২০২৬: শুকুৰবাৰ, ২৫ ছেপ্টেম্বৰ
• ২০২৭: বুধবাৰ, ১৫ ছেপ্টেম্বৰ
• ২০২৮: মঙলবাৰ, ৩ অক্টোবৰ
• ২০২৯: শনিবাৰ, ২২ ছেপ্টেম্বৰ
• ২০৩০: বৃহস্পতিবাৰ, ১২ ছেপ্টেম্বৰ

বাহ্যিক সংযোগ

• ছান ফ্ৰান্সিস্কোৰ চায়না টাউনৰ শৰৎকালীন চন্দ্ৰ উৎসৱ
• ছুমিয়োছি-তাইছা, ওছাকা, জাপানত
• মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশ