লণ্ঠন উৎসৱ

শানছি প্ৰদেশৰ ছিয়ানত লণ্ঠন উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰা মাতৃ আৰু কন্যাৰ মূৰ্তি।]]

লণ্ঠন উৎসৱ (Lantern Festival, 元宵節)^১ চীনা পৰম্পৰাগত উৎসৱসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম উৎসৱ। চীনা চন্দ্ৰ-সৌৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ প্ৰথম মাহৰ ১৫তম দিনা পূৰ্ণিমাৰ সময়ত ইয়াক উদ্‌যাপন কৰা হয়।^২ সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চৰ আৰম্ভণিতে পৰা এই উৎসৱে পৰম্পৰাগত চীনা নৱবৰ্ষ উদ্‌যাপনৰ শেষ দিনটো সূচায়।^৩ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০৬ৰপৰা খ্ৰীষ্টাব্দ ২৫লৈ চলা পশ্চিম হান ৰাজবংশৰ সময়লৈকে ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱত পৰিণত হৈছিল।^৪

লণ্ঠন উৎসৱৰ সময়ত শিশুসকলে নিশা কাগজৰ লণ্ঠন লৈ বাহিৰলৈ ওলাই যায় আৰু সেইবোৰত লিখা সাঁথৰ সমাধান কৰে।^৫৬ প্ৰাচীন কালত লণ্ঠনসমূহ যথেষ্ট সৰল আছিল আৰু কেৱল সম্ৰাট আৰু অভিজাত লোকসকলৰ ডাঙৰ আৰু অলংকৃত লণ্ঠন আছিল।^৭ আধুনিক কালত লণ্ঠনসমূহ জটিল নক্সাৰে সজোৱা হয়।^৬ উদাহৰণস্বৰূপে, বৰ্তমান লণ্ঠনসমূহ প্ৰায়ে বিভিন্ন প্ৰাণীৰ আকৃতিত নিৰ্মাণ কৰা হয়। লণ্ঠনসমূহে মানুহে নিজৰ অতীতৰ সত্তাক এৰি নতুন সত্তা গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰতীক হ'ব পাৰে।^৮ তেওঁলোকে পৰৱৰ্তী বছৰত সেই নতুন সত্তাও এৰি দিব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। শুভ ভাগ্যৰ প্ৰতীক হিচাপে লণ্ঠনসমূহ প্ৰায় সদায় ৰঙা ৰঙৰ হয়।^৯

এই উৎসৱে চীনা বৰ্ষপঞ্জীত উপোসথৰ দিন।^১০১১ ইয়াক মধ্য-শৰৎ উৎসৱৰ সৈতে একে বুলি ভাবিব নালাগে। ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰৰ দৰে ঠাইত মধ্য-শৰৎ উৎসৱক কেতিয়াবা "লণ্ঠন উৎসৱ" বুলিও কোৱা হয়।^৪১২ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ একাধিক স্থানত অনুষ্ঠিত হোৱা জল লণ্ঠন উৎসৱৰ দৰে লণ্ঠন উৎসৱ পশ্চিমীয়া দেশসমূহতো জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।^১৩

উৎপত্তি

লণ্ঠন উৎসৱৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কেইবাটাও বিশ্বাস আছে।^১৪ অৱশ্যে ইয়াৰ শিপা ২,০০০ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি আৰু ইয়াক সাধাৰণতে হান ৰাজবংশৰ সম্ৰাট ৱেনৰ শাসনৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়।^১৫ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সমৰ্থক সম্ৰাট মিঙে লক্ষ্য কৰিছিল যে বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলে প্ৰথম চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা মন্দিৰত লণ্ঠন জ্বলায়। সেয়েহে তেওঁ সকলো পৰিয়াল, মন্দিৰ আৰু ৰাজপ্ৰাসাদক সেই সন্ধিয়া লণ্ঠন জ্বলাবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।^১৬ তাৰপৰাই ই এক লোকাচাৰত পৰিণত হয়। আন এটা সম্ভাৱ্য উৎপত্তি হৈছে "শীতকালৰ কমি অহা আন্ধাৰ" আৰু সমাজৰ মানুহে "মানৱ-নিৰ্মিত পোহৰৰ সহায়ত নিশা চলাচল কৰিব পৰা" ক্ষমতাৰ উদ্‌যাপন, অৰ্থাৎ লণ্ঠনৰ ব্যৱহাৰ। হান ৰাজবংশৰ সময়ত এই উৎসৱ ধ্ৰুৱতৰাৰ দেৱতা টি য়িনৰ সৈতে জড়িত আছিল।^৩

এটা কিংবদন্তি অনুসৰি, প্ৰাচীন কালত এই দিনটো স্বৰ্গৰ দেৱতা টাইইক পূজা কৰাৰ সময় আছিল।^১৭ বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে টাইয়ে মানৱ জগতৰ ভাগ্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।^১৮ তেওঁৰ অধীনত ষোল্লটা ড্ৰেগন আছিল আৰু তেওঁ মানুহৰ ওপৰত খৰাং, ধুমুহা, দুৰ্ভিক্ষ বা মহামাৰী কেতিয়া আনিব সেই সিদ্ধান্ত ল'ব পাৰিছিল। চীনৰ প্ৰথম সম্ৰাট ছিন ছি হুৱাঙৰপৰা আৰম্ভ কৰি সকলো সম্ৰাটে প্ৰতি বছৰে আড়ম্বৰপূৰ্ণ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল। সম্ৰাটে টাইইক অনুকূল বতৰ আৰু নিজৰ লগতে প্ৰজাসকলৰ সুস্বাস্থ্য প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল।^১৯৭

হান ৰাজবংশৰ সম্ৰাট ৱুৱে এই অনুষ্ঠানটোৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব দিছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০৪ চনত তেওঁ ইয়াক অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ উদ্‌যাপন হিচাপে ঘোষণা কৰে আৰু অনুষ্ঠানটো গোটেই নিশা চলিছিল।

আন এটা কিংবদন্তিয়ে লণ্ঠন উৎসৱক তাওবাদৰ সৈতে জড়িত কৰে। তিয়ানগুয়ান শুভ ভাগ্যৰ বাবে দায়বদ্ধ তাওবাদী দেৱতা। তেওঁৰ জন্মদিন প্ৰথম চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা পৰে। কোৱা হয় যে তিয়ানগুয়ানে সকলো ধৰণৰ মনোৰঞ্জন ভাল পায়। সেয়েহে অনুগামীসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰে আৰু তাৰ মাজেৰে শুভ ভাগ্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে।^২০

আন এটা কিংবদন্তিয়ে লণ্ঠন উৎসৱক প্ৰাচীন চীনৰ এজন যোদ্ধা লান মুনৰ সৈতে জড়িত কৰে। তেওঁ অত্যাচাৰী ৰজাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ নেতৃত্ব দিছিল। নগৰ আক্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ নিহত হয় আৰু বিজয়ী বিদ্ৰোহীসকলে তেওঁৰ নামেৰে এই উৎসৱৰ স্মৰণ কৰে।^২০

লণ্ঠন উৎসৱৰ উৎপত্তিৰ সৈতে জড়িত আন এটা জনপ্ৰিয় কিংবদন্তি হৈছে স্বৰ্গৰপৰা পৃথিৱীলৈ উৰি অহা এটা সুন্দৰ সাৰসৰ কাহিনী। পৃথিৱীত অৱতৰণ কৰাৰ পাছত গাঁওবাসীয়ে সাৰসটোক চিকাৰ কৰি হত্যা কৰে। এই কথাত স্বৰ্গৰ জেড সম্ৰাট ক্ৰোধিত হয়, কাৰণ সাৰসটো তেওঁৰ প্ৰিয় আছিল। সেয়েহে তেওঁ চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা গাঁওখন ধ্বংস কৰিবলৈ অগ্নিৰ ধুমুহা পঠোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰে। জেড সম্ৰাটৰ কন্যায় গাঁওবাসীক তেওঁৰ পিতৃৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়ে। গাঁওখনত হুলস্থূলৰ সৃষ্টি হয়, কাৰণ আগন্তুক ধ্বংসৰপৰা কেনেকৈ ৰক্ষা পাব পাৰি কোনেও নাজানিছিল। অৱশেষত আন এখন গাঁৱৰ এজন জ্ঞানী মানুহে পৰামৰ্শ দিলে যে প্ৰতিটো পৰিয়ালে ঘৰৰ চাৰিওফালে ৰঙা লণ্ঠন ওলোমাব লাগে, ৰাস্তাত জুই জ্বলাব লাগে আৰু চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৪, ১৫ আৰু ১৬তম দিনা আতচবাজী ফুটাব লাগে। ইয়াৰ ফলত জেড সম্ৰাটৰ চকুত গাঁওখন জ্বলি থকা যেন লাগিব। চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা গাঁওখন ধ্বংস কৰিবলৈ স্বৰ্গৰপৰা পঠোৱা সৈন্যসকলে দেখিলে যে গাঁওখন ইতিমধ্যে জ্বলি আছে। তেওঁলোকে স্বৰ্গলৈ উভতি গৈ জেড সম্ৰাটক খবৰ দিলে। জেড সম্ৰাট সন্তুষ্ট হৈ গাঁওখন জ্বলাই নিদিয়াৰ সিদ্ধান্ত ল'লে। সেই দিনৰপৰা মানুহে প্ৰতি বছৰে চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা ৰাস্তাত লণ্ঠন লৈ আৰু আতচবাজী ফুটাই এই দিনটোৰ বাৰ্ষিকী উদ্‌যাপন কৰে।^২১

লণ্ঠন উৎসৱৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে আন এটা কিংবদন্তি ইউয়ান-শিয়াও নামৰ এগৰাকী পৰিচাৰিকাক লৈ।^২২ হান ৰাজবংশৰ সময়ত দোংফাং শ্বুও সম্ৰাটৰ প্ৰিয় উপদেষ্টা আছিল। এদিন শীতকালত তেওঁ বাগিছালৈ গৈ এজনী সৰু ছোৱালীক কান্দি থকা আৰু কুঁৱাত জঁপিয়াই আত্মহত্যা কৰিবলৈ সাজু হোৱা দেখিলে। শ্বুওৱে তাইক ৰখাই কিয় তেনে কৰিছে সুধিলে। তাই ক'লে যে তাই ইউয়ান-শিয়াও, সম্ৰাটৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ এগৰাকী পৰিচাৰিকা আৰু তাত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছৰেপৰা পৰিয়ালক লগ পোৱাৰ কোনো সুযোগ পোৱা নাই। যদি এই জীৱনত তাই পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰাৰ সুযোগ নাপায়, তেন্তে তাই মৃত্যুবৰণ কৰাটোৱেই ভাল বুলি ভাবিছে। শ্বুওৱে তাইক পৰিয়ালৰ সৈতে পুনৰ মিলিত কৰাৰ উপায় বিচাৰি উলিয়াব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে। শ্বুওৱে ৰাজপ্ৰাসাদ এৰি ৰাস্তাত ভাগ্য গণনাৰ এখন দোকান পাতিলে। তেওঁৰ খ্যাতিৰ বাবে বহু মানুহে ভাগ্য গণাবলৈ আহিল, কিন্তু সকলোৱে একে ভৱিষ্যদ্বাণী পালে—চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা এক ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড হ'ব। এই উৰাবাতৰি দ্ৰুতগতিত বিয়পি পৰিল।^২০

সকলোৱে ভৱিষ্যৎক লৈ চিন্তিত হৈ দোংফাং শ্বুওৰ সহায় বিচাৰিলে। দোংফাং শ্বুওৱে ক'লে যে চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৩তম দিনা অগ্নিদেৱতাই ক'লা ঘোঁৰাত উঠা ৰঙা পোছাক পিন্ধা এগৰাকী পৰীক নগৰখন জ্বলাই দিবলৈ পঠাব। মানুহে পৰীগৰাকীক দেখিলে তেওঁৰ ওচৰত দয়া বিচাৰিব লাগে। সেই দিনা ইউয়ান-শিয়াওৱে ৰঙা পৰীৰ ৰূপ লৈছিল। মানুহে তেওঁৰ সহায় বিচৰাত তেওঁ ক'লে যে তেওঁৰ ওচৰত অগ্নিদেৱতাৰ এটা আদেশৰ নকল আছে আৰু সেইখন সম্ৰাটৰ ওচৰলৈ লৈ যাব লাগে। তেওঁ যোৱাৰ পাছত মানুহে ৰাজপ্ৰাসাদলৈ গৈ সম্ৰাটক সেই আদেশ দেখুৱালে। তাত লিখা আছিল যে ১৫তম দিনা ৰাজধানী নগৰ জ্বলি যাব। সম্ৰাটে দোংফাং শ্বুওৰ পৰামৰ্শ বিচৰাত তেওঁ ক'লে যে অগ্নিদেৱতাই তাংইউয়ান নামৰ মিঠা পিঠা খাবলৈ ভাল পায়। ইউয়ান-শিয়াওৱে ১৫তম দিনা তাংইউয়ান ৰান্ধিব লাগে আৰু সম্ৰাটে সকলো ঘৰতে একে সময়তে অগ্নিদেৱতাক পূজা কৰিবলৈ তাংইউয়ান প্ৰস্তুত কৰাৰ নিৰ্দেশ দিব লাগে। লগতে নগৰৰ প্ৰতিটো ঘৰতে ৰঙা লণ্ঠন ওলোমাব লাগে আৰু আতচবাজী ফুটাব লাগে। শেষত ৰাজপ্ৰাসাদৰ সকলো মানুহ আৰু নগৰৰ বাহিৰৰ মানুহে ৰাস্তাত লণ্ঠন লৈ লণ্ঠনৰ সজ্জা আৰু আতচবাজী চাবলৈ ওলাই যাব লাগে। এইদৰে জেড সম্ৰাটক প্ৰতাৰিত কৰি সকলোৱে ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ডৰপৰা ৰক্ষা পাব পাৰিব।^২১

সম্ৰাটে আনন্দৰে এই পৰিকল্পনা অনুসৰণ কৰিলে। চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনৰ নিশা ৰাজধানী নগৰখনত সকলোতে লণ্ঠন দেখা গ'ল আৰু মানুহে ৰাস্তাত খোজ কাঢ়ি ফুৰিলে। আতচবাজীৰ শব্দত চাৰিওফালে কোলাহলৰ সৃষ্টি হ'ল। এনে লাগিল যেন সমগ্ৰ নগৰখন জ্বলি আছে। ইউয়ান-শিয়াওৰ পিতৃ-মাতৃ লণ্ঠনৰ সজ্জা চাবলৈ ৰাজপ্ৰাসাদলৈ গ'ল আৰু তাত তেওঁলোকৰ জীয়ৰীৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হ'ল। সম্ৰাটে প্ৰতি বছৰে একে ধৰণে এই উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰিবলৈ আদেশ দিলে। ইউয়ান-শিয়াওৱে আটাইতকৈ ভাল তাংইউয়ান ৰান্ধিছিল বাবে মানুহে এই দিনটোক ইউয়ান-শিয়াও উৎসৱ বুলি ক'বলৈ ধৰিলে।

প্ৰতিটো লণ্ঠন উৎসৱ উদ্‌যাপনৰ সময়ত চীনা ৰাশিচক্ৰৰ এটা পৰিৱৰ্তন ঘটে। উদাহৰণস্বৰূপে, ২০২২—বাঘৰ বছৰ; ২০২৩—শহাপহুৰ বছৰ (জল শহাপহু); আৰু এনেদৰে আগবাঢ়ে।

পৰম্পৰা

প্ৰেমৰ সন্ধান

চীনা সংস্কৃতিত এই উৎসৱক প্ৰায়ে পৰম্পৰাগত চীনা প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ দিন বুলি গণ্য কৰা হয়। ঐতিহাসিকভাৱে এইটো এনে কেইটামান সময়ৰ ভিতৰত এটা আছিল যেতিয়া যুৱতীসকলক লণ্ঠন চাবলৈ ঘৰৰপৰা ওলাই যাবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল। ফলত তেওঁলোকে সম্ভাৱ্য জীৱন-সংগীৰ সৈতে সাক্ষাৎ আৰু মত বিনিময় কৰাৰ বিৰল সুযোগ পাইছিল।^২৩২৪ বিবাহৰ মধ্যস্থতাকাৰীসকলে যুৱক-যুৱতীৰ যোৰা মিলোৱাৰ আশাত ব্যস্ত হৈ পৰিছিল। আটাইতকৈ উজ্জ্বল লণ্ঠনসমূহ শুভ ভাগ্য আৰু আশাৰ প্ৰতীক আছিল। সময়ৰ লগে লগে চীনৰ মূল ভূ-খণ্ড, টাইৱান বা হংকঙৰ অধিকাংশ ঠাইত এই উৎসৱৰ এনে অৰ্থ আৰু নাথাকিল।^১২

মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰত কিছুমান অবিবাহিত মহিলাই মেণ্ডাৰিন সুমথিৰা টেঙা ফলত নিজৰ নাম আৰু যোগাযোগৰ তথ্য লিখে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে সেই কমলাবোৰ হ্ৰদ বা নদীত পেলাই দিয়ে, যাতে কোনো সম্ভাৱ্য জীৱন-সংগীয়ে সেইবোৰ উদ্ধাৰ কৰে বুলি আশা কৰা হয়।^২৫

তাংইউয়ান বা ইউয়ানশিয়াও

লণ্ঠন উৎসৱৰ সময়ত খোৱা তাংইউয়ান '湯圓' (দক্ষিণ চীন, টাইৱান আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত) বা ইউয়ানশিয়াও '元宵' (উত্তৰ চীনত) হৈছে আঠাযুক্ত চাউলেৰে তৈয়াৰ কৰা এটা গোলাকাৰ খাদ্য। ইয়াৰ ভিতৰত সাধাৰণতে মিঠা ৰঙা মাহৰ পেষ্ট, তিলৰ পেষ্ট বা বাদামৰ মাখন দিয়া হয়।^৫ তাংইউয়ান আৰু ইউয়ানশিয়াওৰ মাজত হাতেৰে প্ৰস্তুত কৰা আৰু ভিতৰৰ ভৰোৱা সামগ্ৰীৰ পদ্ধতিৰ পাৰ্থক্য আছে। অৱশ্যে আকৃতি আৰু সোৱাদত দুয়োটা অতি একে। সেয়েহে সুবিধাৰ বাবে অধিকাংশ মানুহে দুয়োটাৰ মাজত পাৰ্থক্য নকৰে আৰু একে বস্তু বুলি গণ্য কৰে।^২৬ চীনা লোকসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই গোলাকাৰ খাদ্য আৰু ইয়াক পৰিৱেশন কৰা বাটিটোৰ আকৃতিয়ে পৰিয়ালৰ একতা আৰু মিলনৰ প্ৰতীক। তাংইউয়ান বা ইউয়ানশিয়াও খালে নতুন বছৰত পৰিয়াললৈ সম্প্ৰীতি, সুখ আৰু সৌভাগ্য আহে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।^৪৬

ষষ্ঠ শতিকাৰপৰা পৰৱৰ্তী সময়

ষষ্ঠ শতিকাৰ সুই ৰাজবংশৰ সময়ত সম্ৰাট ইয়াঙে]] আন দেশৰ দূতসকলক চীনলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি ৰঙীন পোহৰযুক্ত লণ্ঠন চাবলৈ আৰু উৎসৱমুখৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিবলৈ দিছিল।^২৭

সপ্তম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে টাং ৰাজবংশৰ সময়ত লণ্ঠন প্ৰদৰ্শন তিনিদিনলৈ চলিছিল। সম্ৰাটে ৰাতি বাহিৰত থকাৰ নিষেধাজ্ঞাও উঠাই দিছিল, ফলত মানুহে দিন-ৰাতি উৎসৱৰ লণ্ঠন উপভোগ কৰিব পাৰিছিল। এই আনন্দময় দৃশ্য বৰ্ণনা কৰা চীনা কবিতা সহজেই পোৱা যায়।^২৭

ছং ৰাজবংশৰ সময়ত এই উৎসৱ পাঁচ দিনলৈ উদ্‌যাপন কৰা হৈছিল^১৫ আৰু ইয়াৰ কাৰ্যসূচী চীনৰ বহুতো ডাঙৰ নগৰলৈ বিয়পি পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

আজিও চীনৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰথম চন্দ্ৰ-সৌৰ মাহৰ ১৫তম দিনা লণ্ঠন প্ৰদৰ্শন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰা হিচাপে চলি আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, দক্ষিণ-পশ্চিম চীনৰ ছিছুয়ান প্ৰদেশৰ ছেংদু নগৰত প্ৰতি বছৰে সংস্কৃতি উদ্যানত লণ্ঠন মেলা অনুষ্ঠিত হয়। লণ্ঠন উৎসৱৰ সময়ত উদ্যানখন যেন লণ্ঠনৰ এক বিশাল সাগৰত পৰিণত হয়। বহু নতুন নক্সাই বৃহৎসংখ্যক দৰ্শকক আকৰ্ষণ কৰে। আটাইতকৈ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা লণ্ঠনটো হৈছে ড্ৰেগন পোল। এই লণ্ঠনটো সোণালী অজগৰৰ আকৃতিত নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ৩৮ মিটাৰ ওখ এডাল খুঁটাৰ চাৰিওফালে পাক খাই ওপৰলৈ উঠে। ইয়াৰ মুখৰপৰা আতচবাজী ওলাই আহে। হাংঝৌ আৰু ছাংহাইৰ দৰে নগৰসমূহেও বৈদ্যুতিক আৰু নীয়ন লণ্ঠন ব্যৱহাৰ কৰিছে, যিবোৰ প্ৰায়ে পৰম্পৰাগত কাগজ বা কাঠৰ লণ্ঠনৰ কাষত দেখা যায়। এই উৎসৱৰ আন এটা জনপ্ৰিয় কাৰ্যসূচী হৈছে লণ্ঠনৰ সাঁথৰ অনুমান কৰা।^২৮ এই পৰম্পৰা ছং ৰাজবংশৰ সময়ৰপৰা চলি আহিছে।^২৯

উৎসৱমুখৰ কাৰ্যসূচী

সিংহ নৃত্য (舞獅), খুঁটিৰ ওপৰত খোজ কঢ়া (踩高蹺), সাঁথৰৰ খেল (猜燈謎) আৰু অজগৰ নৃত্য (耍龍燈) উৎসৱৰদিনা আৰু তাৰ পিছৰ দিনসমূহত অতি জনপ্ৰিয় কাৰ্যসূচী।

জাপানী পণ্ডিতসকলৰ মতে, লণ্ঠনৰ সাঁথৰ উত্তৰ ছং ৰাজবংশৰ সময়তে (৯৬০–১১২৬) জনপ্ৰিয় হৈছিল। লণ্ঠনৰ সাঁথৰ প্ৰস্তুত কৰাৰ সময়ত লণ্ঠনৰ এটা ফাল ঢাকি বাকী তিনিটা ফালত সাঁথৰ লিখা হয়। অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে সাঁথৰ সমাধান কৰি ঢাকি থোৱা ফালটোৰ উত্তৰ অনুমান কৰে। ইয়াক "লণ্ঠনৰ সাঁথৰ ভঙা বা সমাধান কৰা" বুলি কোৱা হয়। সাঁথৰৰ বিষয়-বস্তু প্ৰাচীন গ্ৰন্থ, জীৱনী, কবিতা, বিভিন্ন দাৰ্শনিকৰ জনপ্ৰিয় কাহিনী আৰু উপন্যাস, প্ৰবাদ, বিভিন্ন চৰাই, প্ৰাণী আৰু পোক-পৰুৱাৰ নাম, লগতে ফুল, ঘাঁহ, শাক-পাচলি আৰু ঔষধি উদ্ভিদৰপৰা ল'ব পাৰি। অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে লণ্ঠনৰপৰা সাঁথৰটো খুলি লৈ আয়োজকক নিজৰ উত্তৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ দিব পাৰে। সঠিক উত্তৰ দিয়া লোকসকলে "সাঁথৰ পুৰস্কাৰ" লাভ কৰিব পাৰে। ইয়াৰ ভিতৰত চিয়াহী, কাগজ, লিখনী, চিয়াহীৰ পাত্ৰ, বিচনী, সুগন্ধি থলী, ফল বা খাদ্য সামগ্ৰী থাকিব পাৰে।^৩০