আয-যুখৰুফ

আয-যুখৰুফ^১ (الزخرف, "সোণৰ অলংকাৰ, বিলাসিতা") হৈছে ইছলামৰ মূল ধৰ্মগ্ৰন্থ কোৰআনৰ ৪৩তম অধ্যয় (ছূৰা)। ইয়াৰ ৮৯টা শ্লোক (আয়াত) আছে।

৩৫ নং আয়াত আৰু ৫৩ নং আয়াতত স্বীকৃতি পোৱা সোণৰ অলংকাৰৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা এই ছূৰাখন হজৰত মুহাম্মাদ মদিনালৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ আগৰ দ্বিতীয় মক্কা যুগৰ। ছূৰাসমূহৰ নল্ডেক কালক্ৰম অনুসৰি সোণৰ অলংকাৰ অৱতীৰ্ণ হোৱা ৬১সংখ্যক ছূৰা আছিল।^২ ষ্টেণ্ডাৰ্ড মিচৰীয় কালক্ৰমত অৱশ্যে ৬৩ নং ছূৰাত প্ৰকাশ পোৱাৰ দৰে এই কথা স্বীকাৰ কৰা হৈছে।^৩ এই ছূৰাখন যি স্থানত অৱতীৰ্ণ নহওক কিয়, এইটো স্পষ্ট যে এই ছূৰাখন দ্বিতীয় মক্কা যুগত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, যি সময়ত মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকল ক্ৰমান্বয়ে কুৰাইশ্ব জনগোষ্ঠীৰ বিৰোধিতাৰ সন্মুখীন হৈছিল।

আত-তাওবাহৰ বাহিৰে কোৰআনৰ সকলো ছূৰাৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণভাৱে সোণৰ অলংকাৰ বিছমিল্লাহ বা মানক আয়াতৰপৰা আৰম্ভ হয় ‘আল্লাহৰ নামত, দয়াৰ প্ৰভু, দয়াদাতা। ’^৪

সোণৰ অলংকাৰ হৈছে এনে এখন ছূৰা যিয়ে বিশ্বাসীসকলক সোঁৱৰাই দিয়াৰ দৰে কাম কৰে যে ধন-সম্পত্তি আৰু বস্তুগত শক্তিৰ ভিতৰত আল্লাহৰ মঙ্গল পোৱা নাযায়। ছূৰাত কাফিৰসকলৰ দাবী নাকচ কৰা হৈছে যে নবী, নেতা আৰু যোগ্য ব্যক্তিসকলক তেওঁলোকৰ ধন-সম্পত্তিৰদ্বাৰা চিহ্নিত কৰা উচিত আৰু ইয়াৰদ্বাৰা তেওঁলোকক প্ৰলোভন, ভোগ আৰু বিক্ষিপ্ততাৰপৰা বিৰত থাকিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হৈছে। ছূৰাটোৱে কাফিৰসকলক সতৰ্ক কৰি দিয়ে যিসকলে ভয়ংকৰ আৰু যন্ত্ৰণাদায়ক পৰলোকৰ “এই জীৱনৰ কেৱল উপভোগ” (কোৰআন ৪৩:১৭) ^৪ ওচৰত বলি হয় আৰু ই বিশ্বাসীসকলক ধন-সম্পত্তিত নহয়, আল্লাহৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাস আৰু প্ৰেমত আনন্দ ল’বলৈ উৎসাহিত কৰে। ছূৰাত এই কথাটোও বাৰে বাৰে উল্লেখ কৰা হৈছে যে ফেৰেস্তাসকল আল্লাহৰ কন্যা নহয় বৰঞ্চ তেওঁৰ বিশ্বাসী বান্দা (কোৰআন ৪৩:১৯)।^৫ যীচু আল্লাহৰ আক্ষৰিক পুত্ৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনাও ৬৩-৬৪ আয়াতৰ ভিতৰত নাকচ কৰা হৈছে।^৬

সাৰাংশ

• ১-৩ কোৰআন আৰবী ভাষাত আছে আৰু ইয়াক আলাহে মাষ্টাৰ ৰেকৰ্ডত সংৰক্ষণ কৰিছে
• ৪-৭ পূৰ্বৰ জাতিসমূহেও কুৰাইশ্বসকলৰ দৰে নবীসকলক অগ্ৰাহ্য কৰিছিল
• ৮-১৪ মূৰ্তিপূজকসকলে আল্লাহক সৃষ্টিকৰ্তা বুলি স্বীকাৰ কৰে, তথাপি সেই সৃষ্টিক পূজা কৰে
• ১৫-১৮ আৰবসকলে মাইকী সন্তানক ঘৃণা কৰে, আৰু তথাপি তেনেকুৱাক আল্লাহৰ বুলি কয়
• ১৯-২৪ মূৰ্তিপূজকসকলে নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ধৰ্ম পালন কৰিম বুলি বৃথাই নিজৰ অবিশ্বাসৰ অজুহাত দেখুৱায়
• ২৫-২৭ ইব্ৰাহিমে নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ মূৰ্তিপূজাক অগ্ৰাহ্য কৰিলে
• ২৮-২৯ আল্লাহে মূৰ্তিপূজক কুৰাইশ্বসকলক এজন নবী অহালৈকে সমৃদ্ধিশালী কৰিলে, আৰু এতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক অগ্ৰাহ্য কৰে
• ৩০-৩১ কাফিৰসকলে তিৰস্কাৰ কৰিলে যে তেওঁলোকে কোনোবা মহান ব্যক্তিৰপৰা কোৰআন লাভ কৰিলেহেঁতেন
• ৩২-৩৪ দৰিদ্ৰতাই মানুহক মূৰ্তিপূজাৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈহে অনুমতি দিয়া হৈছিল
• ৩৫-৩৮ চয়তানক কাফিৰৰ সংগী হিচাপে গঠিত হয়, যিয়ে তেওঁলোকক ধ্বংসৰ দিশে লৈ যায়
• ৩৯-৪৪ মুহাম্মাদে নিজৰ দেশবাসীৰ অবিশ্বাস সত্ত্বেও বিশ্বাসত অটল থাকিবলৈ উআয়াতেশ দিছিল
• ৪৫-৫৬ মুছায়ে ফেৰাউণ আৰু মিচৰীয়াসকলে অৱজ্ঞাৰে অগ্ৰাহ্য কৰিলে, যিসকলে ডুব গ’ল
• ৫৭-৫৮ আৰব মূৰ্তিপূজকসকলে খ্ৰীষ্টানসকলে যীচুৰ উপাসনাৰ উল্লেখ কৰি নিজৰ মূৰ্তিপূজাক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰিছিল
• ৫৯-৬৪ কিন্তু যীচুৱে তেওঁক দেৱতা বুলি কোৱা নাছিল, কিন্তু আল্লাহৰ দাস আৰু ভাববাদী আছিল
• ৬৫-৬৭ অবিশ্বাসীসকলে বিচাৰৰ কাষ চাপি অহাৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিছিল
• ৬৮-৭৩ মুমিন আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীৰ বাবে সংৰক্ষিত জান্নাতৰ আনন্দ
• ৭৪-৭৮ অভিশপ্ত লোকে বিনাশত অসাৰভাৱে সকাহ বিচাৰিব
• ৭৯-৮০ ফেৰেস্তাসকলে কাফিৰৰ গোপন ষড়যন্ত্ৰ লিপিবদ্ধ কৰে
• ৮১-৮২ যদি আল্লাহৰ পুত্ৰ থাকিলহেঁতেন তেন্তে মুহাম্মাদে প্ৰথমে তেওঁক পূজা কৰিলেহেঁতেন
• ৮৩-৮৭ আল্লাহে মূৰ্তিপূজকসকলৰ মূৰ্খামি জানে
• ৮৮-৮৯ মুহাম্মাদে অবিশ্বাসী কুৰাইশ্বসকলৰপৰা আঁতৰি যাবলৈ আদেশ দিলে ^৭

থিম

প্ৰকাশৰ দৃঢ়তা

ছূৰাৰ আৰম্ভণিতে ওহাইৰ শক্তিশালী দৃঢ়তা দিয়া হৈছে। ২-৪ আয়াতত শাস্ত্ৰক “স্পষ্ট” আৰু “সঁচাকৈয়ে উচ্চ আৰু কৰ্তৃত্বশীল” বুলি জোৰ দিয়া হৈছে।^৪ এই আয়াতবোৰত ওহাইৰ সত্যতা আৰু নিশ্চয়তাৰ উচ্চাৰিত ঘোষণা উপস্থাপন কৰা হৈছে আৰু লগতে গোটেই ছূৰাখনত "কোৰআন" শব্দটো বিশেষভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা দুবাৰৰ ভিতৰত প্ৰথমটোও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। সমগ্ৰ কোৰআনত ‘কোৰআন’ শব্দটো মাত্ৰ ৭০ বাৰহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। কোৰআন আৰবী ভাষাত এটা মৌখিক বিশেষ্য যাৰ অৰ্থ হৈছে ‘পাঠ কৰা। ’ এই ছূৰাৰ ৩ আৰু ৩১ নং আয়াতত দেখা পোৱাৰ দৰে ই কোৰআনক মৌখিক ওহী হিচাপে নিশ্চিত কৰিছে, মুহাম্মাদক পঢ়া আল্লাহৰ কথিত বাক্য। উদাহৰণস্বৰূপে ‘কিতাব’ (কিতাপ) শব্দটোৰ পৰিৱৰ্তে ‘কোৰআন’ শব্দটোৱে কোৰআনৰ লিখিত নহয় বৰঞ্চ আবৃত্তি কৰা, কথিত আৰু মৌখিক স্বৰূপ প্ৰকাশ কৰে।^৮

আল্লাহৰ উচ্চতা আৰু কোৰআনৰ ঐশ্বৰিকতা

আল্লাহৰ প্ৰশংসা আৰু উচ্চতাৰ ফুলনিৰে সোণৰ অলংকাৰৰ অন্ত পৰে। “যি স্বৰ্গত আল্লাহ আৰু পৃথিৱীত আল্লাহ, তেওঁ সৰ্বজ্ঞানী” (৮৪)।^৯ ইয়াৰ ফলত ছূৰাখনৰ প্ৰথম আৰু তৃতীয় খণ্ডৰ মাজত সমান্তৰালতা সৃষ্টি হয় কাৰণ ইয়াত আল্লাহক “সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী” (৯),^৪ হিচাপেও উন্নীত কৰা হৈছে, কিন্তু ইয়াত আল্লাহৰ বাক্য আৰু জ্ঞানক চূড়ান্ত সত্য হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হৈছে।

মুমিন আৰু কাফিৰৰ মাজত বিতৰ্ক

ছূৰাত মুমিন আৰু কাফিৰৰ মাজত বিতৰ্ক চলি আছে। এই বিতৰ্ক বা “বিতৰ্কমূলক উচ্চাৰণ... কাল্টৰ আচৰণৰ নীতি-নিয়ম মানি নচলা শ্ৰোতাৰ বিৰুদ্ধে” কোৰআনৰ ছূৰাসমূহৰ গঠনৰ এক অপৰিহাৰ্য উপাদান।^৮ ৫-১৯ আয়াতত মুমিন আৰু কাফিৰৰ মাজত বিতৰ্ক ঘটিছে য'ত কাফিৰসকলে ওহী আৰু আল্লাহে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ উদাৰতাৰে পঠোৱা নবীসকলক উপহাস কৰাৰ বাবে ধমক দিয়া হয়।^৪

মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱন

পৰলোক, মৃতকৰ পুনৰুত্থান আৰু বিচাৰৰ দিন সমগ্ৰ কোৰআনত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় আৰু বিশেষকৈ মক্কাৰ আৰম্ভণিৰ ছূৰাসমূহত ইয়াৰদ্বাৰা স্মৰণীয় ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।" ^১০ ছূৰাখনত ৫৭ৰপৰা ৮৯ আয়াতলৈকে অচিৰেই বিচাৰৰ দিন ঘোষণা কৰা হৈছে। “এই কোৰআন হ’ল কিয়ামতৰ বাবে জ্ঞান: সন্দেহ নকৰিবা, মোক অনুসৰণ কৰক কাৰণ এইটোৱেই সঠিক পথ” (৬১)।^৬ এই খণ্ডত বিশ্বাসীসকলৰ বাবে এটা পৰলোক জীৱনৰ কথা কোৱা হৈছে যিটো ভৰ-পূৰ “সোণৰ বাচন আৰু পাত্ৰ” (৭১),^৬ আনন্দ আৰু খাবলৈ প্ৰচুৰ ফলৰ বাগিছা (৭৩)।^৬ ইয়াত বিশ্বাসী আৰু তেওঁলোকৰ পত্নীসকলে “জান্নাত প্ৰৱেশ কৰিব” বুলি দৃঢ়তাৰে কয় (৭০)।^৬ আনহাতে কাফিৰসকলে “এটা দুখজনক দিনৰ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব” (৬৫)।^৬ এই খণ্ডটোক এটা অন্তকালীন ভৱিষ্যদ্বাণী হিচাপে চিনাক্ত কৰিব পাৰি, যিটো দ্য অৰ্নামেণ্টছ অৱ গোল্ডকে ধৰি কোৰআনৰ সমগ্ৰ ছূৰাসমূহৰ এটা সাধাৰণ আৰ্হি, যিয়ে “জান্নাতৰ বাগিছাত থকা বিশ্বাসীসকলৰ পৰিস্থিতিক নৰকৰ জুইৰ যন্ত্ৰণাত ভুগি থকা কাফিৰ বা দুষ্টকৰ্মীসকলৰ পৰিস্থিতিৰ সৈতে পাৰ্শ্বৱৰ্তী কৰি ৰাখে।”^১১

কন্যা হিচাপে ফেৰেস্তা

এই ছূৰাটোৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত উল্লেখ কৰা আন এটা মূল বিষয়-বস্তু হৈছে আল্লাহৰ কন্যা হিচাপে নহয়, আল্লাহৰ বান্দা হিচাপে ফেৰেস্তাসকলৰ ভূমিকা। ১৫-১৯ আয়াতত সেই অকৃতজ্ঞ কাফিৰসকলৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে যিসকলে ফেৰেস্তাসকলক কেৱল আল্লাহৰ দাসতকৈও অধিক বুলি গণ্য কৰে। "মক্কা পৌত্তলিকসকলে ফেৰেস্তাসকলক আল্লাহৰ কন্যা বুলি গণ্য কৰিছিল, তথাপি তেওঁলোকে নিজৰ কন্যাসকলক অৱজ্ঞা কৰিছিল।" ^৪ ১৫-১৯ আয়াতত আল্লাহৰ আৰু ফেৰেস্তাসকলৰ মাজত থকা যিকোনো পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কক নাকচ কৰা হৈছে।

আল্লাহৰ দাস হিচাপে ফেৰেস্তাসকলৰ বিষয়-বস্তু ৫৭–৬০ আয়তত পুনৰ উত্থাপন হৈছে। ইয়াত ছূৰাত আকৌ এবাৰ সেই পৌত্তলিকসকলক নাকচ কৰা হৈছে যিসকলে ফেৰেস্তাসকলক আল্লাহৰ কন্যা হিচাপে পূজা কৰে আৰু তেওঁলোকক যীচুতকৈ উচ্চ বুলি ভাবে, যাক তেওঁলোকে খ্ৰীষ্টানৰ আল্লাহৰ পুত্ৰ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।^১২ ফেৰেস্তাসকল কেৱল আল্লাহৰ দাস আৰু ছূৰাত কাফিৰসকলক নিন্দা কৰা হৈছে যিসকলে কেৱল মুমিনসকলক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ অন্য ধৰণে যুক্তি আগবঢ়ায়।^১৩

পাঠ্য টোকা

যীশুক আলাহৰ বাক্য হিচাপে

৬০ আয়াতত লিখা আছে “আমাৰ ইচ্ছা হ’লে আমি তোমালোকক স্বৰ্গদূত বনাব পাৰিলোহেঁতেন, ইজনে সিজনৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’ব পাৰিলোহেঁতেন।”^৬ সৃষ্টিকৰ্তা হিচাপে আলাহ আকৌ এবাৰ দৃঢ়তাৰে কয় যে স্বৰ্গদূতসকল আলাহৰ কেৱল দাস, সম্পূৰ্ণৰূপে তেওঁৰ আজ্ঞাৰ অধীনত, কিন্তু ই আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়-বস্তুও উদগনি দিয়ে। এই আয়াতটোৱে বুজাইছে যে আলাহৰ স্বৰ্গদূত সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষমতা আছে। তেওঁৰ এনে এজন মানৱ দাস সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষমতা আছে, যাৰ কেৱল মাক আৰু পিতৃ নাই, ঠিক যেনেকৈ যীচুৰ আছিল। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে যে যীশু আলাহৰ পুত্ৰ নহয় বৰঞ্চ একমাত্ৰ, সত্য আলাহৰ সৃষ্টি আছিল। ৬৩-৬৪ আয়াতত অতিৰিক্তভাৱে যীশুৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে, তেওঁক আলাহৰ পুত্ৰ হিচাপে দিয়া আলাহত্বক নিন্দা কৰা হৈছে আৰু তেওঁক আলাহৰ অলৌকিক বাক্যৰদ্বাৰা জন্ম লোৱা এজন বিশেষ দাস হিচাপে গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। “যেতিয়া যীশুৱে স্পষ্ট চিন লৈ আহিছিল তেতিয়া তেওঁ কৈছিল, ‘মই তোমালোকৰ বাবে জ্ঞান আনিছো; মই তোমালোকৰ বাবে তোমালোকৰ কিছুমান মতানৈক্য পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ আহিছো। আলাহৰ প্ৰতি সচেতন হওক আৰু মোৰ আজ্ঞা পালন কৰক: আলাহ মোৰ প্ৰভু আৰু তোমালোকৰ প্ৰভু। তেওঁৰ সেৱা কৰক: এইটোৱেই হৈছে সৰল পথ’ (৬৩-৬৪)।^৬

শাস্ত্ৰৰ উৎস

ইয়াৰ সৈতে ছূৰাৰ আৰম্ভণিৰ সম্পৰ্ক আছে য'ত কোৰআনক “শাস্ত্ৰৰ উৎস” হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে (৪)^৪ যাক আক্ষৰিক অৰ্থত ‘শাস্ত্ৰৰ মাতৃ’ বুলিও অনুবাদ কৰিব পাৰি। কোৰআনৰ হালীম অনুবাদত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যে এই বাক্যাংশটোৱে কোৰআন ১৩:৩৯^১৪ আৰু ২২ ^১৫ আয়াততো উল্লেখ কৰা ‘সংৰক্ষিত ফলি’কো বুজাইছে। এই সূক্ষ্ম পুনৰ্ব্যাখ্যায় প্ৰকাশ কৰে যে কোৰআন হৈছে সকলো কিতাপৰ অৱহীৰ ‘মাতৃ’ আৰু সেয়েহে ইয়াতকৈ উচ্চ। ইয়াৰপৰা অনুমান কৰা হৈছে যে কোৰআন তাওৰাত আৰু ইঞ্জিলতকৈ অধিক নিৰ্ভৰযোগ্য আৰু অধিক সত্যৰ অধিকাৰী আৰু ইয়াৰপৰা অনুমান কৰা হৈছে যে কোৰআনক ইয়াৰ আগতে অহা সকলো প্ৰকাশৰ ওপৰত শ্ৰদ্ধা কৰা উচিত। এটা ব্যাখ্যা হ’ল ইয়াৰদ্বাৰা প্ৰকাশৰ সত্য আৰু নিশ্চয়তাৰ উচ্চাৰিত ঘোষণাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয় আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল যে কোৰআনক কেৱল মৌখিকভাৱে ঐশ্বৰিক বুলি সন্মান কৰা উচিত নহয়, বৰঞ্চ ইয়াক ফলিত বা কোৰআনৰ পৃষ্ঠাত লিখাৰ দৰেই সন্মান কৰা উচিত। এই ব্যাখ্যাৰপৰা বুজা যায় যে কোৰআন এখন স্বৰ্গীয় কিতাপ, মানুহৰ কিতাপ নহয়। ইয়াক লিখাৰ ধৰণ আলাহৰ সত্য বাক্য হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰা উচিত।

এই আয়াতৰ আন এটা ব্যাখ্যা হ’ল যে কোৰআন হৈছে মানৱ ইতিহাসৰ এক অনন্য পৰিঘটনা যিটো লৌকিক ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰত আলাহৰ চিৰন্তন আৰু অপৰিৱৰ্তিত বাক্য হিচাপে বিদ্যমান। এই ব্যাখ্যাৰ জৰিয়তে কোৰআনক এনে এখন পাৰ্থিৱ গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয় যাৰ ইতিহাস মানৱ জীৱন আৰু মানৱতাৰ ইতিহাসৰ লগত ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত।^১৬ ইয়াক “এটা মহিমামণ্ডিত কোৰআন [সংৰক্ষিত] এটা সু-ৰক্ষিত ফলিত” হিচাপে গণ্য কৰা হয় (২১–২২)^১৫ আৰু সময় আৰু স্থানক অতিক্ৰম কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।^১৬

আপুনি আৰু আপোনাৰ পত্নীসকল

প্ৰাথমিক মক্কা যুগৰ বহুতো কোৰআনৰ অধ্যায়ত জান্নাতত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে চকু দুটা বহল কৰা কুমাৰীৰ উল্লেখ আছে যদিও ৪৩ নং ছূৰাত স্পষ্টভাৱে কোৱা হৈছে, "আপুনি আৰু আপোনাৰ পত্নীসকলে জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰক: আপুনি আনন্দৰে ভৰি পৰিব" ৭০)।^৬১৭ ৪৩:৭০ আয়াত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাটোৱে ইংগিত দিয়ে যে এই ছূৰাটো পিছৰ মক্কা যুগত অৱতীৰ্ণ হৈছিল আৰু সেই সময়ত পৰিয়ালৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। এই ছূৰাখন অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ সময়ত মক্কাৰ পৌত্তলিকসকলক ধৰ্মান্তৰিত হ’বলৈ পতিয়ন নিয়াবলৈ চিন্তা কম আছিল আৰু আলাহৰ ইচ্ছাক পূজা কৰাক কেন্দ্ৰ কৰি আইন পালনকাৰী সম্প্ৰদায় গঢ়ি তোলাৰ চিন্তা বেছি আছিল।^১৭

অতি দয়ালু

এই ছূৰাত আঠবাৰ আল্লাহ আৰু আৰ-ৰহমান (‘আৰ-ৰহমান) ঐশ্বৰিক নাম আঠবাৰ পোৱা যায়। আৰ্হিসমূহে দেখুৱাইছে যে এই নামসমূহ আদিম প্ৰকাশৰপৰা অনুপস্থিত আছিল আৰু দ্বিতীয় মক্কা যুগত প্ৰৱৰ্তিত আৰু আটাইতকৈ বিশিষ্টভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। দ্বিতীয় মক্কা যুগৰ পিছত পৰৱৰ্তী সময়ত আৰ-ৰহমান বাদ দিয়া হয় আৰু আল্লাহ শব্দটো ক্ৰমান্বয়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই আৰ্হিৰ উন্মেষ ঘটে কাৰণ আদিম প্ৰকাশিত আলাহক মুহাম্মাদৰ প্ৰভু (আৰবী ৰব) বুলি কোৱা হৈছিল। মুহাম্মদে ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত আল্লাহ আৰু আৰ-ৰহমান নামটো প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল যদিও সেই সময়ৰ বহু পৌত্তলিকে কেৱল আলাহত নহয়, তেওঁলোকে তেওঁৰ কন্যা বুলি গণ্য কৰা তিনিগৰাকী দেৱীৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ দেৱতাক বিশ্বাস কৰিছিল (৪৩:১৫-১৯)।^১৮

ইয়াৰ উপৰি শিলালিপিৰ প্ৰমাণ পালমাইৰা আৰু য়েমেনত আলাহক আৰ-ৰহমন বুলি গণ্য কৰা একেশ্বৰবাদী আছিল বুলি পৰীক্ষা কৰা হৈছে যদিও মক্কাত এই নামটো জনাজাত হোৱাৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাই।^১৯

বাইবেলৰ উল্লেখ

আব্ৰাহাম (ইব্ৰাহিম)

এই ছূৰাৰ ২০-৮০ আয়াতত পৰিত্ৰাণৰ ইতিহাসৰ আখ্যানৰদ্বাৰা ইব্ৰাহিমক চিনাকি কৰাই দিয়া হৈছে- এনে এটা আখ্যান যিয়ে “‘কিতাপ’ৰপৰা বাৰ্তাৰ উদ্ধৃতিসমূহ উপস্থাপন কৰে যিটো, পাছলৈ, বৰ্তমানে জনা পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে উপলব্ধ বাকী জনাজাত কাহিনীসমূহৰ বাহিৰেও সাহিত্যৰ এটা গোট বুলি স্পষ্টভাৱে বুজা যায়।”^২০ পৰিত্ৰাণৰ ইতিহাসৰ আখ্যানসমূহক ইয়াৰ সুকীয়া ভাষিক শৈলী, আগতীয়া বিপৰ্যয়ৰ নতুন বাৰ্তা আৰু ইয়াৰ অনন্য গঠনৰদ্বাৰা স্পষ্টভাৱে চিনাক্ত কৰিব পাৰি, যিয়ে শাস্ত্ৰ পঢ়াক কেন্দ্ৰ কৰি একশ্বৰবাদী লিটাৰ্জিকেল সেৱাৰ প্ৰতিফলন ঘটায়।^২০

এই পৰিত্ৰাণৰ ইতিহাসে অব্ৰাহামক তেওঁৰ পিতৃ আৰু তেওঁৰ লোকসকলে আল্লাহৰ সত্যক উপাসনা আৰু আঁকোৱালি লোৱাৰ ধৰণক প্ৰত্যাখ্যান কৰা বুলি পৰিচয় দিয়ে। যিসকলে আল্লাহৰ বাৰ্তাক নাকচ কৰিছিল তেওঁলোকে “সোণৰ অলংকাৰেৰে... কেৱল এই জীৱনৰ আনন্দ” (৪৩:৩৫)^৫ আখ্যানটোৰ কাফিৰসকলে এই প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে, “এই কোৰআনটো কিয় এজন শক্তিশালী [ধনী] লোকৰ ওচৰলৈ নমাই দিয়া নহ’ল, দুয়োখন নগৰৰ কোনো এখনৰপৰা?” (৪৩:৩১)।^৫ ছূৰাখনে আৰু দৃঢ়তাৰে কৈছে যে আল্লাহে নিজৰ বাৰ্তা যিসকলক তেওঁ নিজকে শিকাইছিল আৰু যিসকলে তেওঁক বিশ্বাস কৰিছিল, তেওঁলোকক বস্তুগত ধন-সম্পত্তি থকাসকলৰ ওচৰত প্ৰেৰণ কৰাটো পছন্দ কৰিছিল। যদি ধন-সম্পত্তি আৰু ক্ষমতাৰ প্ৰকৃত মূল্য আৰু প্ৰকৃত পুৰস্কাৰ হ’লহেঁতেন তেন্তে আল্লাহে সেইবোৰ কাফিৰ আৰু ভণ্ডক প্ৰদান নকৰিলেহেঁতেন। পৰিত্ৰাণৰ ইতিহাসৰ এই আখ্যানে আখিৰাত বা বিচাৰৰ দিনক উল্লেখ কৰি আল্লাহে “পৰৱৰ্তী জীৱন” (৪৩:৩৫),^২১ তেওঁলোকৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰা মুমিন আৰু কাফিৰসকলে লাভ কৰা পুৰস্কাৰ আৰু শাস্তিৰ কথাও কয়।

মোচি (মুছা)

পৰিত্ৰাণৰ ইতিহাসৰ আন এটা আখ্যান ৪৬-৮০ আয়াতৰদ্বাৰা চিহ্নিত কৰা হৈছে যিয়ে মুছাক কোনো “সোণৰ ব্ৰেচলেট” বহন নকৰা এজন দূত আৰু আল্লাহৰ দাস হিচাপে পৰিচয় দিয়ে (৪৩:৫৩)^১২ আৰু কোনো পৰীক্ষাযোগ্য শক্তি নথকা আৰু যিয়ে ফৰৌণ আৰু মিচৰ ৰাজ্যক আল্লাহৰ সঠিক পথলৈ আলোকিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা এজন দূত আৰু আল্লাহৰ দাস হিচাপে পৰিচয় দিয়ে। মানুহবোৰ বা ফৰৌণকো কোনো দুখীয়া আৰু শক্তিহীন মোচিয়ে বুজাই দিয়া নাছিল আৰু আল্লাহক অগ্ৰাহ্য কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকক শাস্তি দিয়া হৈছিল আৰু ডুবাই পেলোৱা হৈছিল আৰু কাফিৰক অনুসৰণ কৰাৰ পাঠ হিচাপে গঢ়ি তোলা হৈছিল। পৰিত্ৰাণৰ ইতিহাসৰ এই আখ্যানে প্ৰকাশ কৰে যে লৌকিক লাভ কোনো ধাৰ্মিক বা অধাৰ্মিক জীৱনৰ প্ৰমাণ নহয় আৰু ধন-সম্পত্তি সহায়ক হোৱাতকৈ প্ৰায়ে অন্ধ আৰু ক্ষতিকাৰক। আখ্যানটোৱে প্ৰকাশ কৰে যে এই ধন-সম্পত্তিবোৰ মানৱতাক এনে এটা পৰীক্ষা হিচাপে প্ৰদান কৰা হৈছে যাৰ বাবে শেষত আহিবলগীয়া বিচাৰ দিৱসৰ বাবে তেওঁলোকক প্ৰশ্ন কৰা হ’ব। এইটো এটা পাঠৰ সৈতে একেধৰণৰ গঠন কৰা হৈছে যিদৰে এজনে একেশ্বৰবাদী লিটাৰ্জিকেল সেৱাত শুনা যায় আৰু অতিৰিক্তভাৱে ঘণ্টাৰ আগমন (৪৩:৬৩),^৬ বা বিচাৰৰ দিনটোক সম্বোধন কৰে।

বাজ্যিক লিংক

• Quran 43, 2020 Khattab translation
• Q43:35, a verse-by-verse comparison of various translations