নিপ বৰুৱা (১৯২৫–১৯৯২) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰযোজক আৰু পৰিচালক হিচাপে বিশেষভাৱে পৰিচিত। অসমীয়া কথাছবিৰ বাণিজ্যিক সম্ভাৱনাক অধিক স্পষ্ট কৰি তোলাত আৰু পেছাদাৰী ধাৰা গঢ় দিয়াত তেওঁৰ ভূমিকা উল্লেখযোগ্য বুলি ধৰা হয়। পৰিচালনা-কেন্দ্ৰিক কামৰ উপৰিও তেখেতে কিছুমান ক্ষেত্ৰত অভিনয়, সংগীত-আগ্ৰহ, আৰু সংবাদপত্ৰৰ বাবে কাৰ্টুন আঁকাৰ জৰিয়তে সাংস্কৃতিক পৰিসৰৰ সৈতে বহুমুখী সংযোগ ৰক্ষা কৰিছিল।
জীৱনপথ আৰু পৰিয়াল
নিপ বৰুৱাৰ জন্ম ১৯২৫ চনত গুৱাহাটী, অসমত। তেওঁৰ পিতৃ চন্দ্ৰনাথ বৰুৱা কামৰূপ জিলাৰ বিহদিয়া গাঁৱৰ আছিল আৰু গড়কাপ্তানি বিভাগত চাব ডিভিজনেল অফিচাৰ (Sub-Divisional Officer) হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। মাতৃ জোনপ্ৰভা কামৰূপ জিলাৰ কৰৰা গাঁৱৰ।
চন্দ্ৰনাথ বৰুৱা আৰু জোনপ্ৰভা দম্পতীৰ সন্তানোন্মেষ বৃহৎ আছিল—নজন পুত্ৰ আৰু চাৰিজনী কন্যা। পুত্ৰসকল ক্ৰমে:
- ব্ৰজেন বৰুৱা
- দ্বিবন বৰুৱা
- দ্বৈতেন বৰুৱা
- দ্বিজেন বৰুৱা
- নিপ বৰুৱা
- গিৰিণ বৰুৱা
- ৰমেন বৰুৱা
- নিৰেণ বৰুৱা
- দ্বিপেন বৰুৱা
কন্যাসকল:
- পদ্মাৱতী দাস বৰুৱা
- প্ৰতিভা বৰুৱা দাস
- ৰম্ভা বৰুৱা
- বিভা বৰুৱা নভীছ
এই ভাই-ভনীসকলে পৰৱৰ্তী সময়ত কম-বেছি পৰিমাণে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ-জগতৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল বুলি উল্লেখ কৰা হয়; এই পৰিয়ালিক পৰিবেশে নিপ বৰুৱাৰ শিল্প-আগ্ৰহ আৰু সাংগঠনিক মনোভাব বিকাশত সহায়ক হোৱা বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি।
চলচ্চিত্ৰ-জগতত প্ৰৱেশ
নিপ বৰুৱাই কথাছবি ‘স্মৃতিৰ পৰশ’ৰ জৰিয়তে পৰিচালক হিচাপে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। এই ছবিখন তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিৰ এক গুৰুত্বপূর্ণ মাইলখুঁটি বুলি গণ্য, কিয়নো ইয়াৰ দ্বাৰাই তেওঁ শিল্প-সৃষ্টি আৰু দৰ্শক-স্বীকৃতি—দুয়ো দিশলৈ লক্ষ্য কৰি পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰত নিজৰ অৱস্থান স্থাপন কৰে।
পৰিচালনা আৰু বাণিজ্যিক ধাৰা
উৎস-তথ্য অনুসাৰে নিপ বৰুৱাই মুঠ ১৫খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ব্যৱসায়িক দিশত এক ধৰণৰ উত্তৰণ যুগৰ সূচনা তেওঁৰ পৰা আৰম্ভ হয় বুলি কিছুমান মূল্যায়নত কোৱা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ, দৰ্শক-পছন্দ, উপস্থাপনভংগী, আৰু নিৰ্মাণ-প্ৰক্ৰিয়াৰ সংগঠিত ব্যৱস্থাপনা—এই সকলোতে তেওঁ অধিক বাস্তৱমুখী আৰু উদ্যোগ-চিন্তাৰ ছাপ এৰি যায়।
তেওঁৰ সৈতে সংযুক্ত বা জনপ্ৰিয়ভাৱে উল্লেখ হোৱা কিছুমান চলচিত্ৰ-শীৰ্ষকৰ ভিতৰত আছে—
- ৰঙা পুলিচ
- আমাৰ ঘৰ
- নৰকাসুৰ (চলচ্চিত্ৰ)
- বৰুৱাৰ সংসাৰ
- আজলী নবৌ
- ককাদেউতা নাতি আৰু হাতী
- এণ্টনী মোৰ নাম (চলচ্চিত্ৰ)
এই শীৰ্ষকসমূহৰ সমষ্টিগত উপস্থিতিয়ে সূচায় যে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি অসমীয়া কথাছবিৰ ধাৰাবাহিক উৎপাদন আৰু পৰিচালনাত জড়িত আছিল।
বহুমুখী আগ্ৰহ: অভিনয়, সংগীত আৰু ফুটবল
চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাহিৰেও নিপ বৰুৱাৰ আগ্ৰহ বহু দিশত বিস্তৃত আছিল। তেওঁ কিছুমান ক্ষেত্ৰত অভিনয়ৰ সৈতে জড়িত হৈছিল বুলি তথ্যত উল্লেখ আছে। সংগীতৰ প্ৰতিও তেখেতৰ আকর্ষণ আছিল; যদিও তেওঁ সংগীত-শিল্পী বা সঙ্গীত-নিৰ্দেশক হিচাপে পৃথকভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত আছিল বুলি নিশ্চিত তথ্য দিয়া নাই, তথাপি চলচ্চিত্ৰ-কর্মীৰ বাবে সংগীত-চেতনা এক জৰুৰী গুণ—সেই দিশত তেওঁৰ আগ্ৰহ তাৎপৰ্যপূর্ণ। লগতে ফুটবল খেলাৰ প্ৰতি থকা অনুৰাগে তেখেতৰ ব্যক্তিত্বৰ ক্ৰিয়াশীল দিশটো প্ৰকাশ কৰে।
কাৰ্টুন আৰু সংবাদপত্ৰ-সংযোগ
নিপ বৰুৱা কাৰ্টুনিষ্ট হিচাপেও সক্ৰিয় আছিল। তেওঁ দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ বাবে বহু ছবি আঁকিছিল বুলি তথ্যত উল্লেখ আছে। এই অভ্যাসে একেদৰে দুটা দিশ উন্মোচিত কৰে—(১) দৃশ্য-ভাষা আৰু ৰূপায়ণ-কৌশলত তেওঁৰ স্বাভাৱিক দক্ষতা, আৰু (২) জনজীৱন-আধাৰিত তীক্ষ্ণ দৃষ্টিভংগী। চলচ্চিত্ৰৰ ফ্ৰেম-বোধ, পৰিস্থিতি-চিত্রণ আৰু কাহিনীৰ দৃশ্যমান বিন্যাস—এইবোৰ ক্ষেত্ৰত কাৰ্টুন আঁকাৰ অনুশীলনে পৰোক্ষ সহায় আগবঢ়াব পাৰে বুলি কোৱা যায়।
মৃত্যু
নিপ বৰুৱাৰ মৃত্যু ১৯৯২ চনত গুৱাহাটীত হয়। জন্মস্থান আৰু মৃত্যুস্থান একে নগৰত হওয়াই গুৱাহাটীৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলৰ সৈতে তেওঁৰ জীৱনৰ নিৰন্তৰ সংযোগৰ ছবি আঁকে।
তাৎপৰ্য
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত নিপ বৰুৱাৰ অৱদান মূলত দুটা স্তৰত ধৰা যায়—প্ৰথমত, প্ৰযোজক-পরিচালক হিচাপে নিয়মিত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ জৰিয়তে উদ্যোগখনক স্থায়িত্ব দিয়া; দ্বিতীয়ত, অসমীয়া কথাছবিৰ বাণিজ্যিক সম্ভাৱনাক আগবঢ়াই নিবলৈ সহায় কৰা ধাৰা সৃষ্টি। তেওঁ ১৫খন ছবি পৰিচালনা কৰা তথ্যই তেওঁৰ উৎপাদনশীলতা আৰু দীৰ্ঘকালীন সক্ৰিয়তা প্ৰতিপন্ন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও সংবাদপত্ৰৰ কাৰ্টুন আৰু ক্ৰীড়া-আগ্ৰহে তেখেতৰ বহুমাত্ৰিক সৃজনশীল পৰিচয় শক্তিশালী কৰে।
আৰু চাওক
- চলচ্চিত্ৰ
- দ্য আছাম ট্ৰিবিউন
- কামৰূপ জিলা
- ব্ৰজেন বৰুৱা
- দ্বিবন বৰুৱা
- ৰমেন বৰুৱা
- নৰকাসুৰ (চলচ্চিত্ৰ)
- ককাদেউতা নাতি আৰু হাতী
উৎস আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ
সম্পাদকীয় প্ৰবন্ধ। এই প্ৰবন্ধটো অসমীয়া বিশ্বকোষৰ বাবে নতুনকৈ মৌলিক ভাষাত লিখা হৈছে (এআই-সহায়ক খচৰা; মানৱ সম্পাদকীয় পৰ্যালোচনা চলি আছে)। পাঠ্য CC BY-SA 4.0।
অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ স্বেচ্ছাসেৱী লেখকসকললৈ আমাৰ কৃতজ্ঞতাপূৰ্ণ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি, যিসকলৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সাধনাই অসমীয়া ভাষাত মুক্ত জ্ঞানৰ বাট মুকলি কৰিছিল।