অৱধী লোক

অৱধী লোক (দেৱনাগৰী লিপি: अवधी, কাইথি: 𑂃𑂫𑂡𑂲, পাৰ্চো-আৰবী: اودھی) হৈছে অৱধী ভাষা কোৱা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ আৱধ অঞ্চলত বাস কৰা এটা ভাৰত-আৰ্য্য নৃতাত্ত্বিক-ভাষিক গোট। ভাৰতৰ মধ্য প্ৰদেশ, বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, গুজৰাট, মহাৰাষ্ট্ৰ, ওড়িশা আৰু নেপালৰ তৰাইৰ কিছু কাষৰীয়া অঞ্চললৈও বহুতো আৱাধি প্ৰব্ৰজন কৰে^১ আৰু ইয়াৰ উপৰিও ৩ শতাংশ নেপালী অৱধী ভাষী।^২ অৱধী লোকক সমগ্ৰ বিশ্বতে পোৱা যায়, বিশেষকৈ ফিজি, গায়ানা, মৰিছাছ, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, ছুৰিনাম, ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগো, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, যুক্তৰাজ্য, কানাডা, নেদাৰলেণ্ড, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডত। ঐতিহাসিকভাৱে উত্তৰ ভাৰতীয় গংগা সমতলত ভাৰত-আৰ্য্যসকলে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল; এইদৰে উত্তৰ প্ৰদেশৰ অৱধ অঞ্চলত শতিকাজুৰি আৱাধি ভাষাৰ অবিৰত বিকাশ ঘটিছিল।

ভাষা

মূল প্ৰবন্ধ: অৱধী ভাষা'অৱধী' (দেৱনাগৰী লিপি: अवधी, কৈথী: 𑂃𑂫𑂡𑂲) হৈছে এটা ভাৰত-আৰ্য ভাষা পৰিয়াল যি ইণ্ডো-ইৰাণীয় শাখাৰ অন্তৰ্গত আৰু ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষা পৰিয়াল ভাষা পৰিয়ালৰ অংশ। এই ভাষাটো উত্তৰ ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ অৱধ অঞ্চলত আৰু পশ্চিম নেপালৰ তেৰাই অঞ্চলত কোৱা হয়।^৩ ভাৰতীয় সাহিত্যৰ কিছুমান অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ হিন্দু ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ যেনে ৰামচৰিতমানস আৰু হনুমান চালিছা অৱধী ভাষাত ৰচিত।

খাদ্য

নিৰামিষ আৰু নিৰামিষভোজী উভয় খাদ্যৰে গঠিত অৱধী খাদ্যৰ প্ৰভাৱ আছে যিবোৰ মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সৈতে জড়িত কৰিব পাৰি। উত্তৰ ভাৰতীয় খাদ্য আৰু পাকিস্তানী খাদ্যৰ বহুখিনিৰ সৈতে ইয়াৰ মিল আছে। অৱধী খাদ্যত সুগন্ধি আৰু মছলা, যেনে ইলাচি আৰু কেশৰ, লাহে লাহে জুইত ৰন্ধা প্ৰক্ৰিয়াত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰন্ধা সামগ্ৰী যেনে পনীৰ আৰু মাটন আদিও উল্লেখযোগ্য বৈচিত্ৰ্য আছে। ইয়াৰ উপৰিও অৱধী খাদ্যৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট ভাত, তৰকাৰী, ডেজাৰ্ট, চাটৰ প্ৰস্তুতিও আছে।