বিনোদ ৰাথোৰ

বিনোদ ৰাথোৰ (Vinod Rathod; জন্ম: ১২ চেপ্তেম্বৰ ১৯৬২) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী^১ যিয়ে মূলতঃ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত গীত গায়।^২ তেওঁ আছিল শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰৰ পুত্ৰ।^৩

জন্ম পৰিচয়

১৯৬২ চনৰ ১২ চেপ্তেম্বৰত মুম্বাই, মহাৰাষ্ট্ৰত বিনোদ ৰাথোৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ আছিল শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰ। তেওঁৰ সৰুৰে পৰা সংগীতৰ প্ৰতি ধাউতি থকা দেখি তেওঁৰ পিতৃ চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰে তেওঁক সংগীতৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ দুই ভাতৃ ৰূপ কুমাৰ ৰাথোৰ আৰু শ্ৰাৱণ ৰাথোৰ সংগীত পৰিচালক আৰু সংগীতজ্ঞ।

সংগীত কৰ্মজীৱন

ঊষা খান্নাই ৰাথোৰৰ এখন কেছেটৰ গীত শুনি আপ্লুত হৈ ১৯৮৬ চনৰ এপ্ৰিলত “দো য়াৰ”ৰ বাবে “মেৰে দিল মে হে আন্ধেৰা, কোই শাম্মা তো জলা দে” নামৰ কাৱালী গীতটো সহঃশিল্পী মোহম্মদ আজীজৰ সৈতে গাবলৈ দিয়ে আৰু এনেদৰে তেওঁ সংগীত কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। বিনোদে সুৰকাৰ অজয় স্বামী আৰু সুৰিন্দৰ কোহলীৰ বাবেও গীত গাইছিল। তেওঁৰ টিভি ধাৰাবাহিক আকাশ গংগাৰ “য়ে জীৱন হে আকাশ গংগা” শীৰ্ষক গীতটো দৰ্শকৰ মাজত যথেষ্ট সফল প্ৰমাণিত হৈছিল।

তেওঁ ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ লীগত প্ৰৱেশ কৰিছিল যেতিয়া সুৰকাৰ শিৱ-হৰিয়ে তেওঁক লতা মংগেশকাৰ আৰু সুৰেশ ৱাডকৰৰ সৈতে “বাদাল পে চলকে আ” ৰ বাবে ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ মাতিছিল; যি জনপ্ৰিয় বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল আৰু ১৯৮৮ চনত য়শ চোপ্ৰাৰ “বিজয়”ত লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে গোৱা “জিন্দেগী হৰ জনম প্যাৰ কি দাস্তা”ই তাৰ বৃহৎ সফলতাৰ প্ৰমাণ। বিনোদে “মাল্টি ষ্টাৰাৰ” চলচ্চিত্ৰত ঋষি কাপুৰৰ হৈ কণ্ঠ নিগৰায়। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৯ চনত “চান্দনী”ত পুনৰ ঋষি-যশ-শিৱ-হৰিৰ বাবে গান গাইছিল। আশা ভোঁচলেৰ সৈতে “পৰবত চে কালি ঘাটা টাকৰাই” আৰু লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে “শেহৰোন মে এক শেহৰ চুনা” শীৰ্ষক গীতটোৱে তাৰ হিট প্ৰমাণিত হৈছিল।

অৱশ্যে, ১৯৯২ চনত তেওঁ প্ৰকৃত বিৰতি পাইছিল যেতিয়া লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাললে তেওঁক “ৰোমিঅ নাম মেৰা”ৰ “ৰূপ কী ৰাণী চোৰো কা ৰাজা”ৰ বাবে অফাৰ কৰিছিল। এইটো ১৯৯২ চনৰ আটাইতকৈ বেছি জনপ্ৰিয় হিচাপে প্ৰমাণিত হৈছিল। লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলালে তেওঁক অধিক চলচ্চিত্ৰৰ বাবে সোনকালে মাতিছিল, যি বিনোদৰ ওপৰত আস্থা ৰাখিছিল তাৰ ভিতৰত আছিল অনু মালিক, বাপ্পী লাহিৰী আৰু আনন্দ-মিলিন্দৰ দৰে সুৰকাৰসকল। ভাগ্যৰ দৰে, নাদিম-শ্ৰাৱণ (শ্ৰাৱণ বিনোদৰ ডাঙৰ ভাই) জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত আছিল, নাদিমে কুমাৰ চানুৰ পক্ষ লৈছিল যদিও তেওঁ বিনোদ ৰাথোৰক “দিৱানা”ত শ্বাহৰুখ খানৰ চৰিত্ৰৰ হৈ গীতত কণ্ঠদান কৰিবলৈ দিছিল। অলকা য়াগনিকৰ সৈতে “এইসী দিৱানেগী” আৰু “কোই না কোই চাহিয়ে প্যাৰ কৰনে ৱালা” জনপ্ৰিয় প্ৰমাণিত হৈছিল। ছবিখন ১৯৯২ চনত মুক্তিলাভো কৰিছিল।

১৯৯৩ চনত ৰাথোৰ খুব ব্যস্ত হৈ পৰে। লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাললে তেওঁক বেদাৰ্ডী, দিলবাৰ আৰু আন বহুতো চলচ্চিত্ৰৰ বাবে উৎকৃষ্ট গীত দিয়ে লগতে তেওঁ সিদ্ধান্ত লয় যে তেওঁ আৰ কে ফিল্মছৰ প্ৰেম গ্ৰন্থৰ বাবে ঋষি কাপুৰৰ হৈ ৰাথোৰে কণ্ঠ নিগৰাব। তেওঁৰ সৈতে তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয় গীতবোৰৰ ভিতৰত আছিল গুমৰাহ চলচ্চিত্ৰৰ “জব চে মে জাৰা চা বদনাম হো গয়া” আৰু খালনায়ক চলচ্চিত্ৰৰ “নায়ক নেহী খলনায়ক হু মে”। অনু মালিকে ১৯৯৩-৯৪ চনৰ শেষৰ ফালে নাদিম-শ্ৰাৱণক আঁতৰাই “এ মেৰে হমচফৰ”, “কিতাবেইন বহুত চি”, “সমঝকাৰ চান্দ জিস্কো” আৰু “চুপানা ভী নেহী আতা” – বাজিগৰৰ দৰে বহুতো চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱায়। ইয়াৰ পিছত লাডলা, ইলান, অগ্নিসাক্ষী, মোহাব্বাত কী আৰজু, চাহুংগা মে তুঝে, গমব্লাৰ, পৰমপৰা, দ্য জেণ্টেলমেন, জমানা দিৱানা, শ্ৰীমান আশিক, মাইদান-এ-জং, পুলিচৱালা গুণ্ডা, হম সৱ চোৰ হে, চাহাত, বাস্তৱ আৰু ত্ৰিমূৰ্তি “য়ে দুনিয়া ভেৰি গুড ভেৰি গুড” আৰু প্ৰেম গ্ৰন্থৰ “দিল দেনে কি ৰুথ আয়ী”। আনন্দ-মিলিন্দে তেওঁক গোবিন্দাৰ চৰিত্ৰৰ হৈ ৰাজা বাবু, ৰাজাজী, হিৰো নং ১, দুলহে ৰাজা আখীয়োসে গুলি মাৰে আৰু বেনাৰসী বাবু আদি চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিবলৈ দিয়ে। তেওঁ ১৯৯৬ চনত শ্বাহৰুখ খানৰ বাবে আৰ্মি চলচ্চিত্ৰৰ “মে তু হু পাগল মুণ্ডা” শীৰ্ষক জনপ্ৰিয় গীতটো গাইছিল।

জি টেলিফিল্মৰ “শ্ৰীমতী” বিনোদৰ এক প্ৰকাৰৰ বিজয় আছিল, য'ত তেওঁ "আশিক কি হে বাৰাট" গীতটো গায়। তেওঁৰ অন্যান্য জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে দিৱানা মস্তানা, আৰ্মি, হিৰো নং ১ আৰু দুলহে ৰাজা, তেৰে মেৰে সপনে আৰু তেওঁৰ শেহতীয়া চাৰ্টবাষ্টাৰ, হম দিল দে সুকে সনমৰ “ধোলি তাৰো ঢোল বাজে”, দেৱদাসৰ “চলক চলক”, মুন্না ভাই এমবিবিএছৰ “এম বোলে টো” যি ১৯৯৯ চনৰ পিছত তেওঁৰ কেৰিয়াৰক এক নতুন সূচনা প্ৰদান কৰিছে। চল মেৰে ভাইৰ গীতবোৰো তেওঁৰ জনপ্ৰিয় প্ৰমাণিত হৈছে।

চাজন চলে সচুৰালৰ “মে হু নম্বৰ এক গাৱাইয়া”য়ে তেওঁৰ শাস্ত্ৰীয় উৎকৰ্ষ প্ৰমাণ কৰিছিল। যিটো তেওঁ তেওঁৰ দেউতাকৰ পৰা আয়ত্ত কৰিছিল।

কেৱল প্ৰডাকচন হাউচৰ এক বিশাল তালিকাই নহয়, বিনোদে বিভিন্ন ভাষাত ৩৫০০ৰো অধিক গীত গাইছে। যেনে- হিন্দী, নেপালী, ইংৰাজী, গুজৰাটী, মাৰাঠী, সিন্ধি, পাঞ্জাৱী, বঙালী, ওড়িয়া, তামিল, কন্নড়, তেলেগু, ৰাজস্থানী, ভোজপুৰী আৰু পাৰ্চী ভাষাত।

বিনোদ ৰাথোৰে ১৯৯৩ চনত দিৱানা চলচ্চিত্ৰৰ “এইসী দিৱানেগী” আৰু ১৯৯৪ চনত খলনায়ক চলচ্চিত্ৰৰ “নায়ক নেহী খলনায়ক হু মে” শীৰ্ষক গীতৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ এৱাৰ্ড ফৰ বেষ্ট মেল প্লেবেক চিংগাৰ (Filmfare Award for Best Male Playback Singer) লৈ মনোনয়ন লাভ কৰিছিল।

ডিস্কোগ্ৰাফী