এছিয়ান ৰন্ধনশৈলী

এছিয়ান ৰন্ধনশৈলীয়ে এছিয়াৰ কেইবাটাও উল্লেখযোগ্য আঞ্চলিক ৰন্ধনশৈলীক সামৰি লয়: মধ্য এছিয়ান, পূব এছিয়ান, উত্তৰ এছিয়ান, দক্ষিণ এছিয়ান, দক্ষিণ-পূব এছিয়ান, আৰু পশ্চিম এছিয়ান। ৰান্ধনীশাল হৈছে সাধাৰণতে একোটা নিৰ্দিষ্ট সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত ৰন্ধনপ্ৰথা আৰু ৰীতি-নীতিৰ এক সুকীয়া পদ্ধতি।^১ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু জনবহুল মহাদেশ হিচাপে এছিয়াত বিভিন্ন ধৰণৰ সংস্কৃতিৰ মাজত প্ৰত্যেকৰে নিজা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ খাদ্য আছে। এছিয়ান খাদ্যক পূবৰ খাদ্য বুলিও কোৱা হয়।^২ এছিয়াৰ খাদ্য মচলাৰ বাবেও বিখ্যাত। এছিয়ান খাদ্যৰ এটা মূল ৰুচিৰ কাৰক হৈছে ইয়াৰ সোৱাদ। এছিয়ান ৰন্ধন প্ৰণালীত বিশিষ্ট শক্তিশালী টেঙা আঞ্জা পোৱা যায়, যিটো কিম্বন কৰা খাদ্য বা মাংসৰ নিষ্কাশনৰ জৰিয়তে লাভ কৰিব পাৰি।^৩

পূব আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বহু সংস্কৃতিৰ সাধাৰণ উপাদানসমূহৰ ভিতৰত চাউল, আদা, হালধি, তিল, জলকীয়া, পিঁয়াজ, সৰিয়হ আদি উল্লেখযোগ্য। এছিয়া মহাদেশৰ অন্তৰ্গত দেশসমূহৰ ৰন্ধা-বঢ়াৰ সাধাৰণ পদ্ধতি হ'ল লৰচৰ কৰা, ভাপত দিয়া, আৰু ডিপ ফ্ৰাই কৰা আদি।

এছিয়াৰ বেছিভাগ খাদ্যতে চাউল সাধাৰণ যদিও বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চাউল জনপ্ৰিয়। আঠাযুক্ত ধান লাওছৰ সংস্কৃতি, য'ত ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আৰু জাতীয় পৰিচয়ত শিপাই আছে।^৪ ভাৰত উপমহাদেশত বাছমতী ধান জনপ্ৰিয়, সমগ্ৰ দক্ষিণ-পূব এছিয়াত জেচমিন ধান প্ৰায়ে পোৱা যায়, আনহাতে চীনত দীঘল শস্যৰ ধান আৰু জাপান আৰু কোৰিয়াত চুটি শস্যৰ ধান জনপ্ৰিয়।^৫

দক্ষিণ এছিয়া, দক্ষিণ-পূব এছিয়া, আৰু পূব এছিয়াত তৰকাৰী এটা সাধাৰণ খাদ্য। তৰকাৰীৰ খাদ্যৰ উৎপত্তি ভাৰতীয় উপমহাদেশত। ইণ্ডোচাইনাৰ দেশসমূহে সাধাৰণতে তৰকাৰীত নাৰিকলৰ গাখীৰৰ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰে; দক্ষিণ-পশ্চিম এছিয়াৰ দেশসমূহে সাধাৰণতে দৈৰ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰে।^৬

ঐতিহাসিক সময়ৰেখা

এছিয়ান সংস্কৃতিৰ এটা অতি প্ৰভাৱশালী দিশ হ’ল খাদ্য, বিশেষকৈ এছিয়ান খাদ্য আৰু ৰন্ধন প্ৰণালীৰ বিভিন্ন পৰম্পৰাগত পদ্ধতি।^৭ যদিও বহুতো এছিয়ান সংস্কৃতিয়ে প্ৰায়ে পৰিয়াল বা গোটটোক একত্ৰিত কৰি সামাজিকভাৱে মিলিজুলি বা খাদ্য গ্ৰহণৰ সময়ত উদযাপন কৰাৰ পৰম্পৰা ভাগ কৰে, এছিয়াৰ বিভিন্ন সংস্কৃতিয়ে প্ৰত্যেকেই ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু পৰিৱেশৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে খাদ্যৰ ওপৰত নিজৰ নিজৰ ব্যক্তিগত জাতিগত সাংস্কৃতিক দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তুলিছিল।^৭ এছিয়ান খাদ্য সম্ভাৰ প্ৰায়ে বহুতো ভিন্ন সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত নিৰ্দিষ্ট খাদ্যৰ সৈতে বহুসংস্কৃতিবাদৰ সৈতে জড়িত।^২

মধ্য এছিয়ান খাদ্য

মধ্য এছিয়াৰ বেছিভাগ দেশৰে খাদ্য একেধৰণৰ, বিশেষকৈ ইৰাণ আৰু মংগোলিয়াৰ বহু বৈশিষ্ট্য গ্ৰহণ কৰে। মংগোলীয় খাদ্যৰ ভিতৰত ঘোঁৰাৰ মাংস, ছাগলীৰ মাংস আৰু গো-মাংস উল্লেখযোগ্য। ইয়াৰ উপৰিও মধ্য এছিয়া দৈৰ জন্মস্থান হিচাপে বিখ্যাত৷

পূব এছিয়ান খাদ্য

পূব এছিয়াৰ খাদ্যৰ ভিতৰত চীনা, হংকং, জাপানীজ, কোৰিয়ান, মেকানিজ, মংগোলীয়, টাইৱানীজ আৰু তিব্বতী খাদ্য অন্তৰ্ভুক্ত। এইটো বিশ্বৰ আটাইতকৈ জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চল বুলি বিবেচনা কৰিলে ইয়াত বহুতো আঞ্চলিক খাদ্য (বিশেষকৈ চীনত) আছে। পূব এছিয়াৰ জনপ্ৰিয় খাদ্যৰ ভিতৰত ভাত, সাগৰীয় মাছ, ছাগলীৰ মাংস জনপ্ৰিয়। ইয়াৰ উপৰিও পূব এছিয়াত চাহ হ'ল জনপ্ৰিয় পনীয়।

উত্তৰ এছিয়ান খাদ্য

উত্তৰ এছিয়াৰ খাদ্য প্ৰায়ে ৰাছিয়ান খাদ্যৰ সমাৰ্থক, কাৰণ উত্তৰ এছিয়াৰ সকলো দেশ ৰাছিয়ান ফেডাৰেচনৰ অংশ। কিন্তু চাইবেৰিয়াৰ কিছুমান সংস্কৃতি বা অঞ্চলত গভীৰ খাদ্যৰ ব্যৱস্থা আছে, যেনে ইয়াকুট (বা সাখা) আৰু য়ামাল খাদ্য। বুৰিয়াটসকলৰ নিজস্ব খাদ্যও আছে, যদিও ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কীয় মংগোলীয়সকলৰ সৈতে বহুত মিল আছে।

পেলমেনি হ'ল মূলতঃ এটা পাৰ্মিক বা উগ্ৰিক খাদ্য, এটা সুপৰিচিত খাদ্য হিচাপে মূলসুঁতিৰ ৰাছিয়ান খাদ্যত প্ৰৱেশ কৰিছে, কিন্তু ইয়াৰ উৎপত্তিস্থলৰ বাবে ইয়াক এতিয়াও য়ামাল খাদ্যৰ অংশ বুলি ধৰিব পাৰি। কিছুমানে অনুমান কৰে যে ইহঁত চীনা ৱণ্টনৰ সৰলীকৃত সংস্কৰণ। চাইবেৰিয়াত পেলমেনি বাহিৰত ফ্ৰীজ কৰি ৰখা হয় যাতে ভিতৰৰ মাংসখিনি গোটেই দীঘলীয়া শীতকালটো সংৰক্ষণ কৰিব পৰা যায়। য়ামালত হ'ল আন ধৰণৰ শুকুৱাই সংৰক্ষণ কৰা সাধাৰণ খাদ্য উপাদান। উত্তৰ চাইবেৰিয়াৰ বেছিভাগ খাদ্যৰ মূল উপাদানসমূহৰ ভিতৰত মাছ জনপ্ৰিয়। ইয়াকুটসকলেও আন বহুতো তুৰ্কী ভাষী জনগোষ্ঠীৰ দৰে পৰম্পৰাগতভাৱে কুমিছক সাধাৰণ পানীয় হিচাপে উপভোগ কৰে।

দক্ষিণ এছিয়ান খাদ্য

দক্ষিণ এছিয়াৰ খাদ্যৰ ভিতৰত ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ খাদ্য অন্তৰ্ভুক্ত৷ এই অঞ্চলৰ খাদ্য সামগ্ৰী সাধাৰণতে মছলাৰে সমৃদ্ধ, অৱশ্যে ইয়াত সমগ্ৰ বিশ্বৰ বহু-খাদ্য সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰণো উপলব্ধ। খাদ্যৰ সোৱাদ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ জলকীয়া, জালুক, নিমখ, মছলা আৰু অন্যান্য বনৌষধি আৰু মছলাৰে সোৱাদযুক্ত কৰা হয়। সোৱাদযুক্ত ঘিউ আৰু ঘিউৰ ব্যৱহাৰ বহু ঠাইত প্ৰধান। তৰকাৰী তৈয়াৰ কৰিবলৈ প্ৰায়ে হালধি, ধনিয়া, জীৰা আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ৰন্ধা-বঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত সৰিয়হ, বেলি ফুল আদিৰ তেল ব্যৱহাৰৰ কৰা হয়। ভাৰতীয় খাদ্যৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰতিনিধিত্বমূলক খাদ্যৰ ভিতৰত পুৰি ভাজী, ইডলি, দোছা, দাল বাটি, লিট্টি আদি জনপ্ৰিয়।

সাধাৰণতে শাক-পাচলি চাপাতি নামৰ এক প্ৰকাৰৰ ৰুটিৰ সৈতে খোৱা হয়। উত্তৰ ভাৰতত ভাত দালিৰ লগত বা দক্ষিণ ভাৰতত দৈৰ লগত খায়।

চাহ আৰু কফি প্ৰচলিত, ইয়াৰ ভিতৰত চাহ ৰাস্তাৰ চুকতো উপলব্ধ। কণীৰ ব্যঞ্জনও একে ধৰণেৰে পোৱা যায়।

সাধাৰণতে মাংসৰ ভিতৰত ছাগলী, কুকুৰা আদি জনপ্ৰিয়। হিন্দু ধৰ্মত গৰু-ম’হক পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, সেয়ে পাশ্চাত্যৰ খাদ্যতকৈ গো-মাংস ইয়াত কম। কিছুমান ঠাইত গৰু, য়াক আদিৰ মাংসৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আছে। গাহৰিৰ মাংস বেছিভাগ মুছলমানেই হাৰাম বুলি গণ্য কৰে, আৰু কিছুমান হিন্দুৱেও ইয়াক পৰিহাৰ কৰে। আনহাতে কিছুমানে হিংসাৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ মাংস ব্যৱহাৰ কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰে। দক্ষিণ ভাৰত, শ্ৰীলংকা আৰু বংগ অঞ্চল অৰ্থাৎ বাংলাদেশ আৰু পশ্চিমবংগ ৰাজ্যত মাছ খুবেই জনপ্ৰিয় খাদ্য। উত্তৰ অঞ্চলৰ খাদ্য বেছিভাগেই ঘেঁহু আৰু অন্যান্য প্ৰধান শস্যৰে গঠিত।

দক্ষিণ-পূব এছিয়ান খাদ্য

দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ খাদ্যত লঘুভাৱে প্ৰস্তুত কৰা খাদ্যৰ ওপৰত প্ৰবল গুৰুত্ব দিয়া হয়। এই অঞ্চলৰ উপাদানসমূহ পূব এছিয়াৰ খাদ্যৰ তুলনাত বিপৰীত, চচৰ সলনি মাছৰ চচ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৩

পশ্চিম এছিয়ান খাদ্য

পশ্চিম এছিয়াৰ খাদ্য হ'ল মধ্যপ্ৰাচ্যৰ খাদ্য। পশ্চিম এছিয়াৰ খাদ্য সম্ভাৰ হৈছে পশ্চিম এছিয়াৰ বিভিন্ন দেশ আৰু জনগোষ্ঠীৰ খাদ্য। অঞ্চলটোৰ খাদ্য সম্ভাৰ বৈচিত্ৰময় হোৱাৰ বিপৰীতে কিছু পৰিমাণে একক বৈশিষ্টও আছে।^৮

ঐতিহাসিক আৰু আজিৰ দিনত পশ্চিম এছিয়াৰ খাদ্যৰ ভিত্তি হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছে শস্যজাতীয় খাদ্য। গম আৰু চাউল হৈছে মূল খাদ্যৰ প্ৰধান আৰু পছন্দৰ উৎস। এই অঞ্চলত যৱৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰো হয় আৰু কিছুমান অঞ্চলতো কুঁহিয়াৰ সাধাৰণ হৈ পৰিছে। ৰুটি হৈছে এক সাৰ্বজনীন প্ৰধান খাদ্য, কাৰ্যতঃ প্ৰতিটো আহাৰতে সকলো শ্ৰেণী আৰু গোটে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত খায়।

ছাগলীৰ মাংস পশ্চিম এছিয়াৰ প্ৰিয় মাংস। ইছলাম আৰু ইহুদী দুয়োটা ধৰ্মতে গাহৰিৰ মাংস নিষিদ্ধ, আৰু সেইবাবেই এই অঞ্চলত ইয়াক খুব কমেইহে খোৱা হয়।

পশ্চিম এছিয়াৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকৰ প্ৰধান খাদ্য হৈছে শাক-পাচলি আৰু দালি।