কোচিন ৰাজ্য

কোচিন ৰাজ্য বা কোচিন ষ্টেটক পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপম বুলিও জনা যায়।^১ ইয়াৰ ৰাজধানী কোচি চহৰৰ নাম অনুসৰি এই নাম ৰখা হৈছিল। বৰ্তমানৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ মধ্যভাগত এই ৰাজ্যখন অৱস্থিত আছিল। দ্বাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছিল। ১৯৪৯ চনত ভাৰতীয় অধিৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱালৈকে ইয়াৰ শাসন চলিছিল।

কোচিন ৰাজ্যখনক প্ৰথমে পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপম বুলি জনা গৈছিল। মধ্যযুগত ই পৰৱৰ্তী চেৰাসকলৰ শাসনৰ অধীনত আছিল। দ্বাদশ শতিকাত মহোদয়াপুৰম চেৰাসকলৰ পতনৰ পিছত আন বহুতো প্ৰদেশৰ লগতে পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপম এখন স্বাধীন ৰাজনৈতিক সত্তাত পৰিণত হয়। অৱশ্যে মালাবাৰ উপকূলত পৰ্তুগীজসকলৰ আগমনৰ পিছতহে পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমে ৰাজনৈতিক গুৰুত্ব লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পেৰুম্পাদাপ্পুৰ শাসকসকলৰ এডাপ্পাল্লীৰ নাম্বুদিৰি শাসকসকলৰ সৈতে পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক আছিল। এডাপ্পাল্লীৰ শাসকসকলৰপৰা কোচি আৰু ভিপিন পেৰুম্পাদাপ্পুৰ শাসকসকললৈ হস্তান্তৰ কৰাৰ পাছত তেওঁলোক কোচিৰ ৰজা হিচাপে পৰিচিত হয়।

ঐতিহাসিকভাৱে কোচিনৰ ৰাজধানী কোদুংগাল্লুৰত আছিল। কিন্তু ১৩৪১ চনত এক ভয়ংকৰ বানপানীৰ ফলত ৰাজধানী কোচিনলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়। পঞ্চদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে কোচিনে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে ৰক্ষা কৰাৰ সামৰ্থ্য হেৰুৱাই পেলাইছিল। পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষৰফালে কালিকটৰ জামোৰিনৰ আক্ৰমণৰ ফলত ৰাজ্যখন সৰ্বনিম্ন পৰ্যায়লৈ সংকুচিত হৈ পৰে।

ভাৰতত পৰ্তুগীজ নৌসেনা উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত কোচিন ৰাজ্যই জামোৰিনৰ হাতত নিজৰ সামন্তসকলক হেৰুৱাইছিল। ইয়াৰ ভিতৰত এডাপ্পাল্লী আৰু কোদুংগাল্লুৰো আছিল। কোদুংগাল্লুৰ ঐতিহাসিকভাৱে ৰাজ্যখনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল। বিপদত পৰা নিজৰ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰিবলৈ কোচিনে এক সুযোগ বিচাৰি আছিল। ৰজা উন্নি গোদা বৰ্মাই ১৫০০ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰত পেড্ৰো আলভাৰেছ কেব্ৰালক উষ্ম আদৰণি জনায়। তেওঁ কালিকটৰ জামোৰিনৰ বিৰুদ্ধে পৰ্তুগাল আৰু কোচিন ৰাজ্যৰ মাজত মিত্ৰতাৰ চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে। অঞ্চলটোত কেইবাটাও দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এইবোৰ পৰ্তুগীজ ইষ্ট ইণ্ডিজৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল। ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল ফৰ্ট মানুৱেল। কোচিন দীৰ্ঘদিন ধৰি পৰ্তুগীজ সুৰক্ষাত (১৫০৩–১৬৬৩) আছিল আৰু ভাৰতত থলুৱা আৰু বিদেশী শক্তিৰ বিৰুদ্ধে সাহায্য প্ৰদান কৰিছিল। লুচো-ডাচ্চ যুদ্ধৰ পিছত ডাচ্চ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী (১৬৬৩–১৭৯৫) কোচিনৰ মিত্ৰ শক্তিত পৰিণত হয়। তাৰ পিছত এংলো-ডাচ্চ যুদ্ধৰ অন্তত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে (১৭৯৫–১৮৫৮, ৬ মে' ১৮০৯ ত নিশ্চিত কৰা হয়) কোচিন ৰাজ্যৰ ওপৰত ব্ৰিটিছ সৰ্বোচ্চ ক্ষমতা সাব্যস্ত কৰে।

১৯৫০ চনত ত্ৰিবাংকুৰ ৰাজ্য কোচিন ৰাজ্যৰ সৈতে চামিল হৈ ত্ৰিবাংকুৰ-কোচিন ৰাজ্য গঠন কৰে। ১৯৫৬ চনত তামিল সংখ্যাগৰিষ্ঠ পাঁচখন তালুক ক্ৰমে বিলাবানকোড, কালকুলাম, থোবালাই, অগস্তীশ্বৰম আৰু চেংগোট্টাই ত্ৰিবাংকুৰ-কোচিনৰপৰা মাদ্ৰাছ ৰাজ্যলৈ হস্তান্তৰ কৰা হয়।^২ ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আইন, ১৯৫৬ অনুসৰি ১৯৫৬ চনৰ ১ নৱেম্বৰত ত্ৰিবাংকুৰ-কোচিনৰ মালায়ালমভাষী অঞ্চলসমূহ মালাবাৰ জিলাৰ (লাক্ষাদ্বীপ আৰু মিনিকয় দ্বীপপুঞ্জ বাদ দি) সৈতে চামিল হয়। লগতে মাদ্ৰাছ ৰাজ্যৰ দক্ষিণ কানাড়া জিলাৰ কাছাৰগড় তালুকো ইয়াৰ লগত চামিল কৰি আধুনিক মালায়ালম ৰাজ্য কেৰালা গঠন কৰা হয়।^২

অঞ্চলসমূহ

১৮০০ চনৰপৰা ১৯৪৭ চনলৈকে কোচিন ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল বৰ্তমানৰ ত্ৰিছূৰ জিলাৰ বেছিভাগ অংশ (চাভাক্কাদ তালুক বাদ দি), পালক্কাড জিলাৰ আলাথুৰ তালুকৰ কিছু অংশ আৰু সমগ্ৰ চিত্তুৰ তালুক, কোচি তালুক (ফৰ্ট কোচি বাদ দি), কনায়ন্নুৰ তালুকৰ বেছিভাগ অংশ (এডাপ্পাল্লী বাদ দি), এৰ্নাকুলাম জিলাৰ আলুভা তালুকৰ কিছু অংশ (কৰুকুট্টি, অংগামালী, কালাদি, চোৱাৰা, কানজুৰ, শ্ৰীমুলনগৰম, মালায়াত্তুৰ, মাঞ্জাপ্ৰা), কুন্নথুনাদ তালুকৰ কিছু অংশ আৰু পৰাভুৰ তালুকৰ কিছু অংশ (চেন্দামংগলম) যিবোৰ এতিয়া কেৰালাৰ অংশ।

ইতিহাস

উৎপত্তি

কোচিন ৰাজ্য বা কোচিন ৰাজপৰিয়ালৰ উত্থানৰ বিষয়ে কোনো লিখিত প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। এই পৰিয়ালক পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপম বুলিও জনা যায়।^৩ শাসকীয় ৰাজবংশটোৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কেৱল লোককথা আৰু কাহিনীবোৰহে পোৱা যায়। ইয়াৰ ঐতিহাসিক চিত্ৰখন স্পষ্ট নহয়।

বৰ্তি থকা পাণ্ডুলিপিসমূহ যেনে কেৰালোলপঠী, কেৰালামাহাত্ম্যম আৰু পেৰুম্পাদাপ্পু গ্ৰন্থৱৰী হৈছে পৌৰাণিক কাহিনী আৰু কিংবদন্তিৰ সংগ্ৰহ। পৰম্পৰাগত ঐতিহাসিক উৎস হিচাপে এইবোৰ নিৰ্ভৰযোগ্য নহয়।

পেৰুম্পাদাপ্পু গ্ৰন্থৱৰীত ৰাজবংশীয় উৎপত্তিৰ এক অতিৰিক্ত বিৱৰণ আছে:

পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমৰ অন্তিমটো থাভাজীৰ অস্তিত্ব কলি যুগৰদিনা শোদশাংগামসুৰাজ্যমত হৈছিল। চেৰামান পেৰুমলে ভূমিখনক দুভাগত বিভক্ত কৰিছিল। উত্তৰ দিশৰ ১৭ "অংশ" আৰু দক্ষিণৰ ১৭ অংশ মিলি মুঠ ৩৪ অংশ তেওঁৰ ভতিজা আৰু পুত্ৰসকলক দিছিল। কন্যাকুমাৰী আৰু গোকৰ্ণৰ (বৰ্তমান কৰ্ণাটকত) মাজৰ চৌত্ৰিছখন ৰাজ্য "থাম্পুৰান"ক দিয়া হৈছিল। তেওঁ চেৰামান পেৰুমলৰ শেষৰগৰাকী ভতিজীৰ কন্যা আছিল।

কেৰালোলপঠীয়ে ৩ ৪৫ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ ৰাজ্য বিভাজনৰ কথা লিপিবদ্ধ কৰিছে। পেৰুম্পাদাপ্পু গ্ৰন্থৱৰীয়ে ৩৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দত আৰু উইলিয়াম লোগানে ৮২৫ খ্ৰীষ্টাব্দত এই বিভাজন হোৱা বুলি উল্লেখ কৰিছে। কেৰালাৰ এই প্ৰাৰম্ভিক বিভাজনসমূহৰ কোনো লিখিত নথি-পত্ৰ নাই। কিন্তু কিছুমান বুৰঞ্জীবিদৰ মতে দ্বাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে দ্বিতীয় চেৰা ৰাজ্যৰ সময়ত এই বিভাজন হ'ব পাৰে।^৪

প্ৰাৰম্ভিক ইতিহাস

বৰ্তমানৰ মালাপ্পুৰম জিলাৰ পোন্নানিৰ সমীপৰ পেৰুম্পাদাপ্পুত ৰাজ্যখনৰ আদিম সদৰ কাৰ্যালয় আছিল।^৫ মধ্যযুগৰ আদিভাগত পেৰুম্পাদাপ্পুৰ শাসকগৰাকীয়ে কোদুংগাল্লুৰলৈ পলাই গৈছিল। তিৰুনাবায়া যুদ্ধৰ পিছত কালিকটৰ জামোৰিনয়ে পোন্নানি অঞ্চল দখল কৰাৰ সময়ত এই ঘটনা ঘটিছিল।^৫

কালিকট (পোৰলাথিৰী ৰাজ্য) এৰানাডৰ জামোৰিনয়ে জয় কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ পেৰুম্পাদাপ্পু ৰাজ্যৰ কিছু অংশ জয় কৰে আৰু ইয়াৰ ওপৰত নিজৰ আধিপত্য সাব্যস্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।

উত্তৰাঞ্চলৰ মাতৃভূমি আৰু আদিম ৰাজধানী হেৰুৱাইলেও পেৰুম্পাদাপ্পু ৰাজবংশই মধ্য কেৰালাৰ এক বিশাল এলেকাত এখন ৰাজ্য বজাই ৰাখিছিল। তেতিয়াও ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে "পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপম" বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁলোকৰ ৰাজ্য উত্তৰে পুৰাক্কাইথাৰপৰা পূবে আনামালা আৰু দক্ষিণে পুৰাক্কাদলৈকে বিস্তৃত আছিল।^৬

ৰাজকীয় ৰাজবংশ আৰু উত্তৰাধিকাৰ

পেৰুম্পাদাপ্পু ৰাজবংশৰ শেষত পাঁচটা শাখা (মুট, এলায়া, পাল্লুৰুট্টি, মাদাট্টুমকিল আৰু চালিয়ুৰ) সৃষ্টি হৈছিল। প্ৰতিটো শাখাৰে নিজা পাৰিবাৰিক স্থান, লগুৱা আৰু নায়াৰ সেনা আছিল। কিন্তু পাঁচোটা শাখা (থাৱলী) এজন সাধাৰণ শাসক ৰজাৰ অধীনত একত্ৰিত হৈছিল। তেওঁ আটাইকেইটা শাখাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বয়সিয়াল পুৰুষ সদস্য আছিল।^৬

পেৰুম্পাদাপ্পু (আৰু ভৱিষ্যতৰ কোচিন) ৰাজবংশই কেৰালাত প্ৰচলিত মাতৃপ্ৰধান উত্তৰাধিকাৰী নিয়ম মানি চলিছিল (যিটো ত্ৰিবাংকুৰ ৰাজপৰিয়ালৰ সৈতে একে)।^৭ উত্তৰাধিকাৰ মহিলাৰফালৰপৰা আহিছিল। অৰ্থাৎ ৰজাৰ পুত্ৰসকললৈ নহয়, তেওঁৰ মাতৃৰফালৰ ভাতৃসকললৈ আৰু তাৰ পিছত তেওঁৰ ভগ্নীৰ পুত্ৰসকললৈ (অৰ্থাৎ ভতিজাসকললৈ) গৈছিল। তত্ত্বগতভাৱে সম্ভাৱ্য প্ৰাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত বয়সত আটাইতকৈ জ্যেষ্ঠজন উত্তৰাধিকাৰী হ'ব লাগে। পিছলৈ এই নিয়ম শিথিল কৰা হয়। কাৰ্যক্ষেত্ৰত ৰাজত্ব নিৰ্বাচিত হ'বলৈ ধৰে যাতে উত্তৰাধিকাৰীজন বেছি বয়সিয়াল বা অযোগ্য নহয়। উপেক্ষিত প্ৰকৃত জ্যেষ্ঠজনক প্ৰতীকী বা আনুষ্ঠানিক মৰ্যাদাৰে সন্তুষ্ট কৰা হৈছিল (বিশেষকৈ ধৰ্মীয়ভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাধি মুপ্পুস্থানম)।^৮

অৱসৰ গ্ৰহণো বাধ্যতামূলক আছিল। এক নিৰ্দিষ্ট বয়সত বা সামৰিক অক্ষমতাত উপনীত হ'লে এজন ৰজাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি ধৰ্মীয় জীৱন গ্ৰহণ কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছিল। ক্ষমতা তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰীৰ হাতলৈ বা উত্তৰাধিকাৰীজন সাবালক নোহোৱালৈকে এজন ৰীজেণ্টৰ হাতলৈ হস্তান্তৰ কৰা হৈছিল।

উত্তৰাধিকাৰক লৈ প্ৰায়ে পাঁচটা শাখাৰ মাজত কাজিয়া হৈছিল। কালিকটৰ জামোৰিনয়ে এই পাৰিবাৰিক কাজিয়াবোৰৰ সুযোগ লৈছিল। কেতিয়াবা মধ্যস্থতাকাৰীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈ তেওঁ দক্ষিণৰ ৰাজ্যখনত নিজৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰিছিল।

কোচিনলৈ পৰিৱৰ্তন

ভৱিষ্যতৰ কোচিন চহৰ প্ৰথম অৱস্থাত এটা দীঘলীয়া বান্ধৰ কাষৰ এখন সৰু গাঁওহে আছিল। ১৩৪১ চনত হোৱা ভয়ংকৰ বানপানী আৰু পেৰিয়াৰ নদীৰ পানী উপচি পৰাৰ ফলত ভেম্বানাদ হ্ৰদ আৰু আৰৱ সাগৰৰ মাজত এটা নতুন পথ মুকলি হয়। এই স্থানতে বৰ্তমান কোচিন অৱস্থিত। ই দীঘলীয়া কোচিন উপদ্বীপক (কৰাপুৰম) বৰ্তমানৰ ভিপিন দ্বীপৰপৰা পৃথক কৰে।^৯

ক্ৰেংগানোৰক সাগৰৰ সৈতে সংযোগ কৰা জলপথবোৰ বালিৰে ভৰি পৰাৰ লগে লগে, বাণিজ্যিক জাহাজবোৰ ক্ৰেংগানোৰৰপৰা আঁতৰি কোচিনৰ নতুন পথটোলৈ যাবলৈ ধৰে। ব্যৱসায়ী পৰিয়ালবোৰ তালৈ স্থানান্তৰিত হৈ গুদাম আৰু ঘৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। নতুন বন্দৰ-চহৰ কোচিয়ে (কোচিন) সম্পদ আৰু গুৰুত্ব লাভ কৰাৰ লগে লগে এসময়ৰ মহান পুৰণি বন্দৰ চহৰ কোদুংগাল্লুৰ (ক্ৰেংগানোৰ) পতনৰ দিশলৈ গতি কৰে। প্ৰাৰম্ভিক চহৰখনৰ নগৰীয়া কেন্দ্ৰটো মাট্টানচেৰী গাঁৱৰ তুলনামূলকভাৱে ওখ মাটিত বিকশিত হৈছিল (বৰ্তমান কোচি চহৰৰ এটা জিলা, যাক এসময়ত "কচিম ডি চিমা" বুলি কোৱা হৈছিল)।

পৰৱৰ্তী সময়ত কোচিন চহৰলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা অঞ্চলটোৰ প্ৰকৃত মালিক আছিল এডাপ্পাল্লীৰ ৰজাসকলৰ এল্লাংগাল্লুৰ ৰাজপৰিয়াল (হ্ৰদৰ পূব দিশত অৱস্থিত)।^১০ ব্ৰাহ্মণ শ্ৰেণীৰপৰা অহা এডাপ্পাল্লী ৰাজপৰিয়ালৰ উত্তৰাধিকাৰৰ নিয়ম বেলেগ আছিল। ১৪০০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে এডাপ্পাল্লীৰ ৰজাই পেৰুম্পাদাপ্পুৰ এলায়া শাখাৰ এগৰাকী ভগ্নীক বিয়া কৰাইছিল। সেয়েহে তেওঁলোকৰ পুত্ৰ দুটা ৰাজপৰিয়ালৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈছিল – পিতৃৰফালৰপৰা এডাপ্পাল্লীৰ আৰু মাতৃৰফালৰপৰা পেৰুম্পাদাপ্পুৰ। কিন্তু পেৰুম্পাদাপ্পুৰ উত্তৰাধিকাৰীৰ তালিকাত তেওঁ প্ৰথম স্থানত নাছিল।

১৪০০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে এডাপ্পাল্লীৰ ৰজাই নিজৰ ৰাজকুমাৰ পুত্ৰক তেওঁৰ ভূমিৰ এটা অংশ প্ৰদান কৰে। বিশেষকৈ দক্ষিণ ভিপিন দ্বীপ আৰু নতুন পথটোৰ আশে-পাশে থকা কৰাপুৰম উপদ্বীপৰ উত্তৰ অংশটো ফিয়েফ হিচাপে দিছিল। ইয়াক স্থায়ীভাৱে হস্তান্তৰ কৰাৰ কথা নাছিল। বৰঞ্চ উত্তৰাধিকাৰীজনক তেওঁৰ শাসন দক্ষতা বিকাশ কৰিবলৈ এক প্ৰশিক্ষণস্থলী হিচাপেহে দিয়া হৈছিল। পিতৃৰ উত্তৰাধিকাৰী হোৱাৰ পিছত তেওঁ হ্ৰদটো পাৰ হৈ এডাপ্পাল্লীলৈ যাব বুলি আশা কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী উত্তৰাধিকাৰীক কোচিনৰ আসনখন হস্তান্তৰ কৰাৰ কথা আছিল। যিহেতু শাসকজন সদায় প্ৰশিক্ষণৰত এজন ৰাজকুমাৰ আছিল, সেয়েহে তেওঁক "কোচ্চু থাম্পুৰান" (অৰ্থাৎ 'কনিষ্ঠ প্ৰভু' বা 'কনিষ্ঠ ৰজা') বুলি সম্বোধন কৰা হৈছিল। সেয়েহে তেওঁৰ নাম অনুসৰি ফিয়েফখন "কোচি/কোচিন" নামেৰে পৰিচিত হয়। গতিকে মূল "কোচিন ৰাজ্য" (কোচি ৰাজ্যম) এখন সৰু এডাপ্পাল্লী শাখা হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল। ই বহু ডাঙৰ পেৰুম্পাদাপ্পু ৰাজ্যৰপৰা পৃথক আৰু সুকীয়া আছিল।^১১

কোচিনৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সম্পদে কোচিনৰ কনিষ্ঠ ৰাজকুমাৰক ক্ষমতা আৰু আধিপত্য প্ৰদান কৰিলে। অৱশেষত তেওঁ পেৰুম্পাদাপ্পু ৰাজবংশৰ অন্যান্য শাখাৰ জ্যেষ্ঠ আত্মীয়সকলৰ ওপৰত নিজৰ কৰ্তৃত্ব সাব্যস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল। লগতে এডাপ্পাল্লীৰপৰা কোচিনক পৃথক কৰি নিজৰ এক সুকীয়া পথ নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ সুযোগ পালে।

এই পৰিৱৰ্তনৰ ফলস্বৰূপে বিশাল "পেৰুম্পাদাপ্পু ৰাজ্য"ক (পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপম) "কোচিন ৰাজ্য" বুলি কোৱা হ'ল।^৫ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী কোদুংগাল্লুৰৰপৰা বৰ্তমানৰ কোচিৰ ভিপিনলৈ স্থানান্তৰ কৰা হ'ল। নতুন ৰাজ্যৰ সময়ত নিয়ম সলনি কৰি উত্তৰাধিকাৰ কেৱল কোচিনৰ এলায়া শাখাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ কৰা হ'ল। পেৰুম্পাদাপ্পুৰ সকলো শাখাৰ মাজত এই নিয়ম প্ৰযোজ্য নহ'ল (যিটোৱে অন্যান্য শাখাসমূহক অসন্তুষ্ট কৰিছিল)।^৮

মিং ৰাজবংশৰ সৈতে মিত্ৰতা (১৪১১–১৪৩৩)

কোজিকোড়ৰ বন্দৰটো, যাক কালিকট বুলিও জনা যায়, মধ্যযুগীয় কেৰালা উপকূলত উৎকৃষ্ট অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক স্থান দখল কৰিছিল। আনহাতে কান্নুৰ, কোল্লম আৰু কোচি আছিল বাণিজ্যিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ দ্বিতীয় শাৰীৰ বন্দৰ, য'ত বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ব্যৱসায়ীসকল একত্ৰিত হৈছিল।^১২ পঞ্চদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মালাবাৰ উপকূলত কালিকট আৰু কোচিনৰ মাজত তীব্ৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা চলি আছিল। সেয়ে চীনৰ মিং ৰাজবংশই হস্তক্ষেপ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈ কোচিন আৰু তাৰ শাসকক বিশেষ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে। চীনাসকলে তেওঁলোকক কেইয়িলি (可亦里) বুলি কৈছিল।^১৩ অঞ্চলটোত কালিকট আছিল প্ৰধান বন্দৰ-চহৰ, কিন্তু কোচিন ইয়াৰ প্ৰধান প্ৰতিদ্বন্দ্বী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।^১৩ পঞ্চমটো মিং ধন-সম্পত্তিৰ যাত্ৰাৰ বাবে এডমিৰেল ঝেং হেক কোচিনৰ কেইয়িলিক এটা মোহৰ প্ৰদান কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ ৰাজ্যৰ এখন পাহাৰক ঝেংগুও ঝি ছান (鎮國之山, দেশ ৰক্ষা কৰা পাহাৰ) হিচাপে নামকৰণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল।^১৩ ঝেং হেয়ে কোচিনলৈ এখন শিলালিপি কঢ়িয়াই নিছিল। ইয়াত স্বয়ং ইয়ংলে সম্ৰাটয়ে ৰচনা কৰা এখন ঘোষণাপত্ৰ খোদিত আছিল।^১৩ যিমান দিন কোচিন মিং চীনৰ সুৰক্ষাত আছিল, সিমান দিন কালিকটৰ জামোৰিনয়ে কোচিন আক্ৰমণ কৰিব পৰা নাছিল আৰু এক সামৰিক সংঘাত এৰাই চলিব পৰা গৈছিল।^১৩ মিং ধন-সম্পত্তিৰ যাত্ৰাসমূহ বন্ধ হোৱাৰ লগে লগে কোচিনৰ বাবে নেতিবাচক ফলাফল আহি পৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত কালিকটৰ জামোৰিনয়ে কোচিনৰ বিৰুদ্ধে আক্ৰমণ চলায়।^১৩ পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষৰফালে জামোৰিনয়ে কোচিন দখল কৰে আৰু তেওঁৰ প্ৰতিনিধিক ৰজা হিচাপে অধিষ্ঠিত কৰে।^১৩

কালিকটৰ সামন্ত

কোচিনৰ নতুন ৰজা আৰু পেৰুম্পাদাপ্পু শাখাৰ তেওঁৰ আত্মীয়সকল (যিসকলে নিজৰ ভূমিকা ঘূৰাই পাবলৈ আগ্ৰহী আছিল) তথা এডাপ্পাল্লীৰ (যিয়ে নিজৰ মাটি ঘূৰাই পাবলৈ আগ্ৰহী আছিল) মাজত হোৱা সংঘাতে কালিকটৰ জামোৰিনৰ হস্তক্ষেপৰ পথ প্ৰশস্ত কৰিলে। জামোৰিনয়ে আত্মীয়সকলক ন্যায় প্ৰদানৰ নামত কোচিন আক্ৰমণ কৰে। অৱশেষত জামোৰিনৰ সৈন্যবাহিনী সফল হয় আৰু এক বন্দোৱস্ত জাপি দিয়ে। ইয়াৰ ফলত কোচিনৰ ৰজাক নিজৰ এলেকাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ কৰা হয় আৰু কালিকটৰ সামন্ত হোৱাৰ শপত ল'বলৈ বাধ্য কৰোৱা হয়। কোচিন ৰাজ্যই উত্তৰাধিকাৰৰ সময়ত জামোৰিনৰ সন্মতি ল'ব লগা হৈছিল আৰু জামোৰিনৰ সামৰিক অভিযানৰ বাবে বাৰ্ষিক কৰ আৰু সৈন্য যোগান ধৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।^১৪

১৫০০ চনত পৰ্তুগীজসকল উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত পৰিস্থিতি প্ৰায় এনেকুৱাই আছিল। কোচিন ৰাজ্য আংশিকভাৱে সামন্ত আছিল আৰু আংশিকভাৱে কালিকটৰ জামোৰিনৰ সৈতে যুদ্ধত লিপ্ত আছিল। কোচিনৰ ৰজা উন্নি গোদা বৰ্মাই (পৰ্তুগীজ বুৰঞ্জীত "ত্ৰিমুম্পাৰা ৰাজা" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে) এই বন্দোৱস্তক লৈ অসন্তুষ্ট আছিল।^১৫১৬ তেওঁ পৰ্তুগীজ অস্ত্ৰশস্ত্ৰৰ সৈতে মিত্ৰতা স্থাপন কৰাটোক জামোৰিনৰ ক্ষমতা উৎখাত কৰাৰ, কোচিনৰ স্বাধীনতা ঘূৰাই পোৱাৰ আৰু আত্মীয়সকলৰ ওপৰত নিজৰ আধিপত্য স্থাপন কৰাৰ এক উপায় হিচাপে গণ্য কৰিছিল।

পৰ্তুগীজ মিত্ৰতা (১৫০০–১৬৬৩)

দ্বাৰা নিৰ্মিত]]

আৱিষ্কাৰৰ যুগত ১৪৯৮ চনত পৰ্তুগীজসকল কোজিকোড়ৰ কাপ্পাদত উপস্থিত হয়। ইয়াৰ ফলত ইউৰোপৰপৰা ভাৰতলৈ পোণপটীয়া সাগৰীয় পথ মুকলি হয়।^১৭ ভাৰতত প্ৰথম ইউৰোপীয় বসতিৰ স্থান আছিল কোচিন। ১৫০০ চনত পৰ্তুগীজ এডমিৰেল পেড্ৰো আলভাৰেছ কেব্ৰাল কালিকটৰপৰা বিতাড়িত হৈ কোচিনত উপস্থিত হয়। কোচিনৰ ৰজাই পৰ্তুগীজসকলক আদৰণি জনায় আৰু এখন বন্ধুত্বৰ চুক্তি স্বাক্ষৰিত হয়। ৰজাই তেওঁলোকক কোচিনত এটা কাৰখানা সাজিবলৈ অনুমতি দিয়ে (আৰু কেব্ৰাল যোৱাৰ পাছত কোচিনে ত্ৰিছজন পৰ্তুগীজ আৰু চাৰিজন ফ্ৰান্সিস্কান ফ্ৰায়াৰক ৰাজ্যত থাকিবলৈ অনুমতি দিয়ে)। সমৰ্থনৰ প্ৰস্তাৱত আশ্বস্তু হৈ ৰজাই তেওঁৰ শত্ৰু কালিকটৰ জামোৰিনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰে।

১৫০২ চনত ভাস্কো দা গামাৰ নেতৃত্বত এটা নতুন অভিযান কোচিনত উপস্থিত হয় আৰু বন্ধুত্ব পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাস্কো দা গামাই কালিকটত গোলাবৰ্ষণ কৰে আৰু তাত থকা আৰব কাৰখানাবোৰ ধ্বংস কৰে। ইয়াৰ ফলত কালিকটৰ শাসক জামোৰিন ক্ষুব্ধ হৈ পৰে। ভাস্কো দা গামা যোৱাৰ পাছত তেওঁ কোচিন আক্ৰমণ কৰে আৰু পৰ্তুগীজ কাৰখানা ধ্বংস কৰে। কোচিনৰ ৰজা আৰু তেওঁৰ পৰ্তুগীজ মিত্ৰসকল ভিপিন দ্বীপলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হয়। অৱশ্যে এটা সৰু সহায়কাৰী পৰ্তুগীজ নৌসেনাৰ আগমন আৰু কেইদিনমানৰ পিছত দুৱাৰ্টে পাচেকো পেৰেইৰা আৰু আগন্তুক মৌচুমী বতাহৰ আগমনে জামোৰিনক শংকিত কৰি তোলে। কালিকটে সৈন্যবাহিনীক মাতি পঠিয়ায় আৰু অৱৰোধ ত্যাগ কৰে।

ৰ ছেনিটৰিয়ামত ৰখা হৈছে]]

কোচিনৰ ৰজাৰ বাবে সিংহাসন সুৰক্ষিত কৰাৰ পাছত, পৰ্তুগীজ কাৰখানাক কালিকটৰ পৰৱৰ্তী আক্ৰমণৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ পৰ্তুগীজসকলে এটা দুৰ্গ – ফৰ্ট ইমানুৱেল (ফৰ্ট কোচিত, পৰ্তুগালৰ ৰজাৰ নামানুসৰি) নিৰ্মাণৰ অনুমতি লাভ কৰে। ১৫০৩ চনৰ ২৭ ছেপ্টেম্বৰত পৰ্তুগীজসকলে ভাৰতত নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথমটো দুৰ্গ, কাঠৰ দুৰ্গৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে। নিৰ্মাণৰ সমগ্ৰ কাম স্থানীয় ৰজাই আৰম্ভ কৰিছিল, যিয়ে শ্ৰমিক আৰু সামগ্ৰী যোগান ধৰিছিল। ১৫০৫ চনত কাঠৰ দুৰ্গৰ ঠাইত শিলৰ দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত চহৰখনৰ উন্নত প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে ভিপিন দ্বীপত "কাষ্টেলো ডি চিমা" নামৰ এটা দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰা হয়। পৰ্তুগীজ নৌসেনা প্ৰস্থান কৰাৰ সময়ত কেৱল দুৱাৰ্টে পাচেকো পেৰেইৰা আৰু এটা সৰু নৌসেনা কোচিনত ৰৈ গৈছিল। ইফালে কালিকটৰ জামোৰিনে এক বিশাল বাহিনী গঠন কৰি তেওঁলোকক আক্ৰমণ কৰে। পাঁচ মাহ ধৰি কোচিন ৰাজ্যই পাচেকো পেৰেইৰা আৰু তেওঁৰ লোকসকলৰ সহায়ত কালিকটৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

কালিকটৰ জামোৰিনৰ অধীনস্থ তান্নুৰ ৰাজ্যৰ শাসকে কোজিকোড়ৰ নিজৰ প্ৰভুৰ বিৰুদ্ধে গৈ পৰ্তুগীজসকলৰ লগ লৈছিল।^৫ ইয়াৰ ফলত, তান্নুৰ ৰাজ্য (ৱেত্তাট্টুনাডু) ভাৰতৰ আটাইতকৈ পুৰণি পৰ্তুগীজ উপনিৱেশসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈ পৰে। তান্নুৰৰ শাসকেও কোচিনৰ লগ দিছিল।^৫ ১৬ আৰু ১৭ শতিকাত কোচিনৰ ৰাজপৰিয়ালৰ বহু সদস্যক ৱেট্টমৰপৰা নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।^৫ অৱশ্যে, কোচিনৰ যুদ্ধ (১৫০৪)ত ৰজাৰ অধীনত তান্নুৰ বাহিনীয়ে কালিকটৰ জামোৰিনৰ হৈ যুঁজিছিল।^১৮ তথাপি, তান্নুৰ অঞ্চলৰ মুছলমান মাপ্পিলা ব্যৱসায়ীসকলৰ আনুগত্য কালিকটৰ জামোৰিনৰ প্ৰতিয়েই আছিল।^১৯

পৰ্তুগীজসকলৰ সহায়ত কোচিনৰ ৰজাই শাসন চলাই গ'ল। ইফালে পৰ্তুগীজসকলে গোপনে জামোৰিনৰ সৈতে মিত্ৰতা স্থাপনৰ চেষ্টা কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত জামোৰিনে কোচিন বন্দৰ দখল কৰিবলৈ কৰা কেইবাটাও প্ৰচেষ্টা পৰ্তুগীজসকলৰ সহায়ত কোচিনৰ ৰজাই বিফল কৰিছিল। লাহে লাহে কোচিনত পৰ্তুগীজ অস্ত্ৰাগাৰ বৃদ্ধি কৰা হয়, সম্ভৱতঃ ৰজাক কোচিন ৰক্ষা কৰাত সহায় কৰিবলৈ। আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি গোৱাৰ ঠিক পিছতেই ইষ্ট ইণ্ডিজৰ কেন্দ্ৰস্থলত অৱস্থিত কোচিন ভাৰতত পৰ্তুগালৰ বাবে সৰ্বোত্তম স্থান আছিল। তাৰপৰাই পৰ্তুগীজসকলে বিপুল পৰিমাণৰ মচলা, বিশেষকৈ জালুক ৰপ্তানি কৰিছিল।

১৫৩০ চনত ছেইণ্ট ফ্ৰান্সিছ জেভিয়াৰ উপস্থিত হৈ এটা লেটিন খ্ৰীষ্টান মিছন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। কোচিনত পৰ্তুগীজ ভাইচৰয় ভাস্কো দা গামাৰ সমাধি আছিল। ১৫৩৯ চনত তেওঁৰ নশ্বৰ দেহ পৰ্তুগাললৈ ঘূৰাই নিয়াৰ আগলৈকে তেওঁক ছেইণ্ট ফ্ৰান্সিছ চাৰ্চত সমাধিস্থ কৰা হৈছিল।^২০ আফনচো দে আলবুকাৰ্কৰ সময়ৰ ঠিক পিছতেই কেৰালাত পৰ্তুগীজ প্ৰভাৱ হ্ৰাস পায়।^৩

ডাচ্চ মিত্ৰতা (১৬৬৩–১৭৬৬)

পৰ্তুগীজ মিত্ৰতাৰ পিছত ডাচ্চসকলৰ সৈতে মিত্ৰতা স্থাপন হৈছিল। তেতিয়ালৈকে ডাচ্চসকলে পৰ্তুগীজ আৰু তেওঁলোকৰ মিত্ৰসকলৰ সৈতে কেইবাখনো সংঘৰ্ষৰ পিছত কুইলন জয় কৰিছিল। কোচিন ৰাজপৰিয়ালৰ অসন্তুষ্ট সদস্যসকলে কোচিন ৰজাক উৎখাত কৰাত ডাচ্চসকলৰ সহায় বিচাৰিছিল। ডাচ্চসকলে সফলতাৰে নাজাৰাকালত অৱতৰণ কৰে আৰু পল্লিপ্পুৰমৰ দুৰ্গ দখল কৰি জামোৰিনক অৰ্পণ কৰে।

মহীশূৰৰ আক্ৰমণ (১৭৬৬–১৭৯৯)

মহীশূৰৰ শাসক হায়দৰ আলীয়ে কোচিন জয় কৰিছিল। ১৭৬৩ চনত তেওঁ বেদনুৰ জয় কৰাৰ খবৰ কন্নাননৰৰ আলী ৰাজাই পোৱাৰ পিছত, তেওঁ ততাতৈয়াকৈ আলীক কেৰালা আক্ৰমণ কৰিবলৈ আৰু কালিকটৰ জামোৰিনৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাত সহায় কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়। চুবুৰীয়া শক্তিশালী কোলাথিৰীৰ পুৰণি প্ৰতিদ্বন্দ্বী কন্নাননৰৰ মুছলমান মুখিয়ালজন দখলৰ সময়ত মহীশূৰৰ সক্ৰিয় মিত্ৰ আছিল।

আলী ৰাজাই কোলাথিৰী ৰজাৰ প্ৰাসাদ দখল কৰি জুই লগাই দিয়ে। ৰজাই তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ সৈতে তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ বসতিস্থল টেলিচেৰীলৈ পলাই যায়। বিজয়ৰ পিছত হায়দৰ আলীয়ে বৰ্তমানৰ উত্তৰ মালাবাৰত থকা কোট্টায়াম ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰে আৰু থলুৱা মুছলমানসকলৰ সহযোগত কোট্টায়াম সেনাৰ কিছু প্ৰতিৰোধৰ পিছত ইয়াক দখল কৰে।

এখন ৰক্তক্ষয়ী যুদ্ধত কালিকট দখল কৰাৰ পাছত হায়দৰ আলীয়ে বিপুল পৰিমাণৰ ধন লৈ পালঘাটৰ মাজেৰে দক্ষিণ-পূবে কইম্বাটুৰৰফালে আগবাঢ়ে। মহীশূৰে আলী ৰাজাক সামৰিক গৱৰ্ণৰ আৰু মেডোনাক (এজন প্ৰাক্তন ৰাজহ বিষয়া) নতুনকৈ অধিগ্ৰহণ কৰা মালাবাৰ প্ৰদেশৰ অসামৰিক গৱৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।

ব্ৰিটিছ মিত্ৰতা (১৮১৪–১৯৪৭)

১৮১৪ চনৰ এংলো-ডাচ্চ চুক্তি অনুসৰি, বংকা দ্বীপৰ বিনিময়ত ফৰ্ট কোচি আৰু ইয়াৰ ভূ-খণ্ডকে ধৰি কোচিৰ দ্বীপসমূহ যুক্তৰাজ্যক অৰ্পণ কৰা হয়। চুক্তি স্বাক্ষৰিত হোৱাৰ আগতেও কোচিত ইংৰাজ আৱাসী থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।^২১ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত কোচিন দেশীয় ৰাজ্যখনক তিনিফালৰপৰা (অৰ্থাৎ উত্তৰ, পশ্চিম আৰু পূবে) ব্ৰিটিছ মালাবাৰ জিলা আৰু দক্ষিণে ত্ৰিবাংকুৰয়ে আৱৰি আছিল।^২১ ব্ৰিটেইনৰ সৈতে মিত্ৰতা চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰি কোচিন ৰাজ্যই আনৰ দখলৰপৰা ৰক্ষা পৰে।

বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে বন্দৰটোৰ ব্যৱসায় যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ৰজাই বন্দৰটোৰ আৰু অধিক বিকাশ বিচাৰিছিল। ১৯২০ চনত ৰজাই তেতিয়াৰ মাদ্ৰাছৰ গৱৰ্ণৰ লৰ্ড উইলিংডনৰ সহযোগত হাৰ্বাৰ ইঞ্জিনিয়াৰ ৰবাৰ্ট ব্ৰিষ্টোক কোচিনলৈ আনে। ২১ বছৰৰ ভিতৰত তেওঁ কোচিনৰ ৰজাক কোচিনক দক্ষিণ এছিয়াৰ আটাইতকৈ নিৰাপদ বন্দৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাত সহায় কৰিছিল, য'ত জাহাজবোৰ নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা অভ্যন্তৰীণ বন্দৰৰ কাষত ৰখাব পৰা গৈছিল। ইয়াত বাষ্প চালিত ক্ৰেনৰ এটা দীঘলীয়া শাৰী আছিল।^২২

ইতিমধ্যে ১৯৫৬ চনলৈকে মালাবাৰ জিলাৰ অংশ হৈ থকা ফৰ্ট কোচিক ১৮৬৬ চনৰ ১ নৱেম্বৰত ১৮৬৫ চনৰ মাদ্ৰাছ আইন ১০ ৰ অধীনত (চহৰৰ উন্নতি আইন ১৮৫০ ৰ সংশোধনী) কান্নুৰ, থালাছেৰী, কোজিকোড় আৰু পালক্কাডৰ লগতে এখন পৌৰসভা হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।^{২৩২৪২৫২৬} ই ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল আৰু ১৮৮৩ চনত ১৮ জনীয়া এখন ব'ৰ্ডৰ সৈতে ইয়াৰ প্ৰথমখন পৌৰ পৰিষদ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৮৯৬ চনত কোচিনৰ মহাৰাজই মাট্টানচেৰী আৰু এৰ্নাকুলামত টাউন কাউন্সিল গঠন কৰি স্থানীয় প্ৰশাসনৰ সূচনা কৰে। ১৯২৫ চনত প্ৰশাসনত ৰাইজৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিত কৰিবলৈ এখন কোচি বিধানসভাও গঠন কৰা হয়। বিধানসভাত ৪৫ জন সদস্য আছিল, ইয়াৰে ১০ জনক চৰকাৰীভাৱে মনোনীত কৰা হৈছিল। ভাৰতৰ যিকোনো বিধায়িনী দলৰ সদস্য হোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা আছিল থোট্টাক্কাত্তু মাধৱীয়াম্মা।^২৭

১৯৪৭ চনত নতুন ভাৰতীয় অধিৰাজ্যত স্বেচ্ছাই যোগদান কৰা প্ৰথমখন দেশীয় ৰাজ্য আছিল কোচিন।^২৮ ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত ভাৰত গণৰাজ্যত পৰিণত হয়। কোচিনৰ লগত ত্ৰিবাংকুৰ একত্ৰিত হৈ ত্ৰিবাংকুৰ-কোচিন সৃষ্টি হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াৰ লগত মাদ্ৰাছ প্ৰেচিডেন্সিৰ মালাবাৰ জিলা চামিল কৰা হয়। কাছাৰগড়ক ইয়াৰ লগত সংযুক্ত কৰা হয় আৰু কন্যাকুমাৰীক ইয়াৰপৰা পৃথক কৰা হয়। ১৯৫৬ চনৰ ১ নৱেম্বৰত ভাৰতীয় ৰাজ্য কেৰালা গঠন হয়।^২৯

প্ৰশাসন

প্ৰশাসনিক সুবিধাৰ বাবে কোচিনক সাতখন তালুকত ভাগ কৰা হৈছিল (১৮৬০ ৰপৰা ১৯০৫ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ): চিত্তুৰ, কোচিন, ক্ৰেংগানোৰ, কনায়ন্নুৰ, মুকুন্দপুৰম, ত্ৰিচুৰ আৰু তালাপিদলী।

ৰাজধানীসমূহ

পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমৰ ৰাজধানী দ্বাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰপৰা ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ শেষলৈকে ভান্নেৰিৰ পেৰুম্পাদাপ্পু গাঁৱৰ চিত্ৰকূটত অৱস্থিত আছিল। যদিও পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমৰ ৰাজধানী ভান্নেৰিত আছিল, পেৰুম্পাদাপ্পু ৰজাৰ মহোদয়াপুৰমত এটা প্ৰসাদ আছিল।

ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ শেষৰফালে জামোৰিনয়ে ভান্নেৰি আক্ৰমণ কৰাত পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমে তেওঁলোকৰ ৰাজধানী ভান্নেৰিৰপৰা মহোদয়াপুৰমলৈ স্থানান্তৰিত কৰে। ১৪০৫ চনত পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমে তেওঁলোকৰ ৰাজধানী মহোদয়াপুৰমৰপৰা কোচিলৈ সলনি কৰে। চতুৰ্দশ শতিকাৰ শেষলৈ জামোৰিনয়ে থ্ৰিক্কানামথিলাকম জয় কৰে আৰু ই মহোদয়াপুৰমৰ (থিৰুভাঞ্চিকুলাম) বাবে ভাবুকি হৈ পৰে। সম্ভৱতঃ এই কাৰণেই পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমে তেওঁলোকৰ ৰাজধানী মহোদয়াপুৰমৰপৰা কোচিনলৈ সলনি কৰিছিল। তদুপৰি ১৩৪১ চনত বানপানীৰ ফলত পুথুভিপ্পু (ভিপিন) নামৰ এটা দ্বীপৰ সৃষ্টি হয় আৰু কোচিন ভাৰত মহাসাগৰীয় বাণিজ্যৰ বাবে এক বিখ্যাত প্ৰাকৃতিক বন্দৰ হৈ পৰে।^৩০ পুৰণি কোদুংগাল্লুৰ (ক্ৰেংগানোৰ) বন্দৰৰ গুৰুত্ব হ্ৰাস পাইছিল, যিটো ৰাজধানী স্থানান্তৰ কৰাৰ আন এক কাৰণ হ'ব পাৰে। তাৰ পিছৰপৰা পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমে কোচিন ৰাজপৰিয়াল নামটো ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়।

অৱশেষত ষোড়শ শতিকাত ভাৰতীয় উপমহাদেশত পৰ্তুগীজসকলৰ আগমনে সম্ভৱতঃ কোচিনৰ ৰাজনীতিত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। কোনো ইউৰোপীয় শক্তিৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰা ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ভিতৰত কোচিন ৰাজ্য অন্যতম আছিল। ১৫০০ চনত পেড্ৰো আলভাৰেছ কেব্ৰালৰ সৈতে তেওঁলোকে বাণিজ্যৰ চৰ্তসমূহ চূড়ান্ত কৰিছিল।

কালভাট্টিত থকা প্ৰাসাদটোৱেই প্ৰথমে ৰজাসকলৰ বাসভৱন আছিল। অৱশ্যে ১৫৫৫ চনত ৰাজকীয় প্ৰাসাদটো মাট্টানচেৰীলৈ স্থানান্তৰিত হয়।^৩১ আৰু পিছলৈ থ্ৰিচূৰলৈ নিয়া হয়। সেই সময়ত পেনভাজিথাম্পুৰান (মহিলা থাম্পুৰান) আৰু আন কোচ্চুথাম্পুৰানসকল (ভল্লিয়াথাম্পুৰান (ৰজা)ৰ বাহিৰে আন থাম্পুৰানসকল) ভেল্লাৰাপ্পিলীৰ এটা প্ৰাসাদত আছিল।

অষ্টাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে থ্ৰিপুনিথুৰাই গুৰুত্ব লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৰাজ্যখন থ্ৰিচূৰ, কোচি আৰু থ্ৰিপুনিথুৰাৰপৰা পৰিচালনা কৰা হৈছিল।^৩২ ১৭৫৫ চনৰ আশে-পাশে পেনভাজিথাম্পুৰান (মহিলা থাম্পুৰান) আৰু আন কোচ্চুথাম্পুৰানসকলে ভেল্লাৰাপ্পাল্লী ত্যাগ কৰি থ্ৰিপুনিথুৰাত বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এনেদৰে থ্ৰিপুনিথুৰা কোচিন ৰাজপৰিয়ালৰ ৰাজধানী হৈ পৰে।

কোচিনৰ মহাৰাজসকলৰ তালিকা

চেৰামান পেৰুমলৰ ভতিজা বীৰকেৰালা বৰ্মাক পৰম্পৰাগতভাৱে কোচিনৰ প্ৰথম মহাৰাজ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিন্তু ৰাজবংশৰ লিখিত তথ্য ১৫০৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰপৰাহে পোৱা যায়। কোচিনৰ মহাৰাজক গংগাধৰ কোভিল অধিকাৰিকল বুলিও কোৱা হৈছিল, যাৰ অৰ্থ হৈছে সকলো মন্দিৰৰ মুৰব্বী।^৩৩ ৰজাসকলে মাতৃপ্ৰধান উত্তৰাধিকাৰী ব্যৱস্থা মানি চলিছিল।

, যাক হিজ এবডিকেটেড হাইনেচ বুলি বেছি জনা যায়]]

]]

পৰ্তুগীজ মিত্ৰ হিচাপে

1. উন্নিৰমণ কোয়িকাল দ্বিতীয় (১৫০৩-১৫৩৭)
2. বীৰ কেৰালা বৰ্মা প্ৰথম (১৫৩৭–১৫৬৫)
3. কেশৱ ৰাম বৰ্মা (১৫৬৫–১৬০১)
4. বীৰ কেৰালা বৰ্মা দ্বিতীয় (১৬০১–১৬১৫)
5. ৰবি বৰ্মা প্ৰথম (১৬১৫–১৬২৪)
6. বীৰ কেৰালা বৰ্মা তৃতীয় (১৬২৪–১৬৩৭)
7. গোদা বৰ্মা প্ৰথম (১৬৩৭–১৬৪৫)
8. বীৰৰায়িৰা বৰ্মা (১৬৪৫–১৬৪৬)
9. বীৰ কেৰালা বৰ্মা চতুৰ্থ (১৬৪৬–১৬৫০)
10. ৰাম বৰ্মা প্ৰথম (১৬৫০–১৬৫৬)
11. ৰাণী গংগাধৰলক্ষ্মী (১৬৫৬–১৬৫৮, ৰীজেঞ্চী^৩৪)
12. ৰাম বৰ্মা দ্বিতীয় (১৬৫৮–১৬৬২)
13. গোদা বৰ্মা দ্বিতীয় (১৬৬২–১৬৬৩)

ডাচ্চ মিত্ৰ হিচাপে

1. বীৰ কেৰালা বৰ্মা পঞ্চম (১৬৬৩–১৬৮৭)
2. ৰাম বৰ্মা তৃতীয় (১৬৮৭–১৬৯৩)
3. ৰবি বৰ্মা দ্বিতীয় (১৬৯৩–১৬৯৭)
4. ৰাম বৰ্মা চতুৰ্থ (১৬৯৭–১৭০১)
5. ৰাম বৰ্মা পঞ্চম (১৭০১–১৭২১)
6. ৰবি বৰ্মা তৃতীয় (১৭২১–১৭৩১)
7. ৰাম বৰ্মা ষষ্ঠ (১৭৩১–১৭৪৬)
8. কেৰালা বৰ্মা প্ৰথম (১৭৪৬–১৭৪৯)
9. ৰাম বৰ্মা সপ্তম (১৭৪৯–১৭৬০)
10. কেৰালা বৰ্মা দ্বিতীয় (১৭৬০–১৭৭৫)
11. ৰাম বৰ্মা অষ্টম (১৭৭৫–১৭৯০)
12. ৰাম বৰ্মা নৱম (শকতান থাম্পুৰান) (১৭৯০–১৮০৫)

ব্ৰিটিছ দেশীয় ৰাজ্য হিচাপে

1. ৰাম বৰ্মা দশম (১৮০৫–১৮০৯) – ভেল্লাৰাপল্লী-য়িল থীপেট্টা থাম্পুৰান
2. কেৰালা বৰ্মা তৃতীয় (বীৰ কেৰালা বৰ্মা) (১৮০৯–১৮২৮) – কৰ্কিদকা মাসতিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
3. ৰাম বৰ্মা একাদশ (১৮২৮–১৮৩৭) – তুলাম-মাসতিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
4. ৰাম বৰ্মা দ্বাদশ (১৮৩৭–১৮৪৪) – এডাভা-মাসতিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
5. ৰাম বৰ্মা ত্ৰয়োদশ (১৮৪৪–১৮ ৫১) – ত্ৰিছুৰ-ইল থীপেট্টা থাম্পুৰান
6. কেৰালা বৰ্মা চতুৰ্থ (বীৰ কেৰালা বৰ্মা) (১৮৫১–১৮৫৩) – কাশী-য়িল থীপেট্টা থাম্পুৰান
7. ৰবি বৰ্মা চতুৰ্থ (১৮৫৩–১৮৬৪) – মকৰ মাসতিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
8. ৰাম বৰ্মা চতুৰ্দশ (১৮৬৪–১৮৮৮) – মিথুন মাসতিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
9. কেৰালা বৰ্মা পঞ্চম (১৮৮৮–১৮৯৫) – চিংগম মাসতিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
10. ৰাম বৰ্মা পঞ্চদশ (ছাৰ শ্ৰী ৰাম বৰ্মা) (১৮৯৫–১৯১৪) – ৰাজৰ্ষি বুলিও জনা যায়, এবডিকেটেড হাইনেচ
11. ৰাম বৰ্মা ষোড়শ (১৯১৪–১৯৩২) – মাদ্ৰাছিল থীপেট্টা থাম্পুৰান
12. ৰাম বৰ্মা সপ্তদশ (১৯৩২–১৯৪১) – ধাৰ্মিক চক্ৰৱৰ্তী, চোৱাৰা-য়িল থীপেট্টা থাম্পুৰান
13. কেৰালা বৰ্মা ষষ্ঠ (১৯৪১–১৯৪৩) – মিদুক্কান থাম্পুৰান
14. ৰবি বৰ্মা পঞ্চম (১৯৪৩–১৯৪৬) – কুঞ্জপ্পান থাম্পুৰান
15. কেৰালা বৰ্মা সপ্তম (১৯৪৬–১৯৪৮) – ঐক্য কেৰালাম থাম্পুৰান
16. ৰাম বৰ্মা অষ্টাদশ (১৯৪৮–১৯৬৪) পৰীক্ষিৎ থাম্পুৰান নামেৰে জনাজাত আছিল। তেওঁ কোচিন দেশীয় ৰাজ্যৰ অন্তিম আনুষ্ঠানিক শাসক আছিল। তেওঁ ১৯৪৯ চনত ভাৰতীয় সংঘত চামিলকৰণ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী এবছৰৰ ভিতৰত এই একত্ৰীকৰণ সম্পূৰ্ণ হৈছিল।

স্বাধীনতা-উত্তৰ (কেৱল নামমাত্ৰ)

1. ৰাম বৰ্মা অষ্টাদশ (১৯৪৮–১৯৬৪) পৰীক্ষিৎ থাম্পুৰান নামেৰে জনাজাত আছিল।
2. ৰাম বৰ্মা ঊনবিংশ (১৯৬৪–১৯৭৫) – লালান থাম্পুৰান – ইন্দিৰা গান্ধীৰ চৰকাৰৰদ্বাৰা ২৬তম সংশোধনীৰ অধীনত ১৯৭১ চনত আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি বাতিল কৰা হয়।
3. ৰবি বৰ্মা (১৯৭৫–১৯৮৩)
4. ৰাম বৰ্মা কুট্টপ্পান থাম্পুৰান (১৯৮৩-১৯৮৫)
5. কেৰালা বৰ্মা কাশী আপ্পান থাম্পুৰান (১৯৮৬-১৯৯০)
6. কেৰালা বৰ্মা অনিয়ান কোচিন্নি থাম্পুৰান (১৯৯০-২০০৪)
7. কেৰালা বৰ্মা অষ্টম (২০০৪–২০০৪) মাত্ৰ ছমাহ – কোচিন্নি থাম্পুৰান
8. ৰাম বৰ্মা একবিংশ (২০১১–২০১৪) – কোচিনিয়ান থাম্পুৰান
9. ৰবি বৰ্মা ষষ্ঠ (২০১৪–২০২০) – কোচিনিয়ান থাম্পুৰান
10. ৰবি বৰ্মা সপ্তম (চিৰী) (২০২০–২০২৪)
11. কেৰালা বৰ্মা কুঞ্জিকুট্টান থাম্পুৰান (২০২৪-২০২৫)
12. ৰবি বৰ্মা (আৰটিআৰভি) (২০২৫ বৰ্তমান)

কোচিনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীসকল (১৯৪৭–৪৯)

কোচিনৰ মুৰব্বীসকল

সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰেপৰা কোচিন ৰাজ্যৰ ৰাজনীতিত চেন্দামংগলমৰ পালিয়াম পৰিয়ালৰ পালিয়াথ আছানয়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ কোচিৰ মন্ত্ৰিত্বৰ বংশগত অধিকাৰ আছিল। ৰজাৰ পিছত পালিয়াথ আছান আছিল আটাইতকৈ শক্তিশালী ব্যক্তি। কেতিয়াবা তেওঁ ৰজাতকৈয়ো অধিক ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰিছিল। পালিয়াম স্বৰূপম ক্ষমতাৰফালৰপৰা পেৰুম্পাদাপ্পু স্বৰূপমৰ পিছতে আছিল যদিও ধন-সম্পত্তি আৰু ভূমিৰফালৰপৰা বহু বেছি আছিল।

এই অঞ্চলৰ অন্যান্য শক্তিশালী প্ৰভুসকল আছিল চেৰানেল্লুৰ কাৰ্থাভু যি আঞ্চি কাইমালসকলৰ মুৰব্বী আছিল, মুৰিয়ানাত্ত (মুকুন্দপুৰম-নাদাবৰম্বু) নাম্বিয়াৰ যি অৰুণাট্টিল প্ৰভুসকলৰ মুৰব্বী আছিল, কোদাচ্ছেৰী কাৰ্থা মাপ্প্ৰানম প্ৰভু-ভেল্লুছে নায়াৰ, চাংগাৰামপোননাথ কাৰ্থা, চেংগাজী নাম্বিয়াৰ (চেংগাজিনাদ নাদুবাজী) আৰু এডাপ্পালী নাম্পিয়াথিৰী।

কে পি পদ্মনাভ মেননে তেওঁৰ হিষ্ট্ৰী অৱ কেৰালা, ভলিউম ২ ত আঞ্জি কাইমালসকলৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। যাৰ মুৰব্বী আছিল চেৰানেল্লুৰ কাৰ্থা আৰু তেওঁ সমগ্ৰ এৰ্নাকুলামৰ গৰাকী আছিল। দৰাচলতে কেৰালাৰ প্ৰাচীন মানচিত্ৰত এৰ্নাকুলামক আঞ্জি কাইমাল বুলি জনা যায়। ডাচ ইন মালাবাৰ (ডাচ্চ ৰেকৰ্ডছ নং ১৩), ১৯১০ ত সাধাৰণ যুগৰ ১৭৪০ চনৰ এখন মানচিত্ৰ দেখুওৱা হৈছে য'ত আঞ্জিকাইমালৰ মাটি-কালি কোচিন ৰাজ্যৰ প্ৰায় দুগুণ আছিল বুলি দেখুৱা হৈছে। গলেনেচেৰ (ডাচ্চ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী) উদ্ধৃতি দি তেওঁ উল্লেখ কৰা অন্যান্য মুৰব্বীসকল হ'ল ১) মুৰিয়ানাত্ত নাম্বিয়াৰ ২) পালিয়াথ আছান (ওপৰত উল্লেখ কৰা হৈছে), ৩) কোদাচেৰী (কোটাস্সেৰী) কাইমাল, ৪) কৰেট্টীৰ কাইমালিয়ন (মহিলা কাইমাল), ৫) চাংগেৰা কোদ্দা কাইমাল আৰু ৬) পানামুকাট্টু কাইমাল (পানাম্বাকাদু কাইমাল)। শেষৰ চাৰিজন কাইমালক নন্দিয়েট্টৰ নাডুৰ কাইমাল বুলি জনা যায়। ১৬৯৪ চনৰ ডাচ্চ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হীৰ ভান ৰিডৰ মতে নন্দিয়েট্টৰ নাডুৰ কাইমালসকলৰ ৪৩,০০০ নায়াৰ সৈন্য আছিল।^৩৬

মাতৃপ্ৰধান উত্তৰাধিকাৰ

কোচিন ৰাজপৰিয়ালে মৰুমক্কাতয়ম নামেৰে পৰিচিত মাতৃপ্ৰধান উত্তৰাধিকাৰ ব্যৱস্থা মানি চলিছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে পৰিয়ালৰ মহিলা সদস্যসকলে নাম্বুদিৰি ব্ৰাহ্মণসকলৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ বিপৰীতে পুৰুষ সদস্যসকলে নায়াৰ/মেনন শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। মাতৃপ্ৰধান ব্যৱস্থা অনুসৰি পুৰুষ সদস্যসকলৰ এই পত্নীসকলক ৰাণী বা কুইন বুলি কোৱা নহয়। বৰঞ্চ তেওঁলোকক নেথিয়াৰ আম্মা উপাধি দিয়া হয়।^৩৭

পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি

"শোদশক্ৰিয়াকল" শব্দটোৱে "স্মৃতি"ৰ জৰিয়তে গঠিত সকলো সদস্যই পালন কৰিবলগীয়া ষোল্লটা ৰীতি-নীতিক বুজায়।

1. সেকোম (গৰ্ভাধন): বিবাহৰ পিছত প্ৰথম শাৰীৰিক মিলনৰ ঠিক আগতে পালন কৰিবলগীয়া এটা ৰীতি।
2. পুমসৱনোম: গৰ্ভধাৰণৰ ঠিক পিছতেই কৰা হয়।
3. সীমান্তম: পুমসৱনোমৰ পিছত কৰা হয়।
4. জাতকৰ্মম: জন্মৰ ঠিক পিছতেই কৰা হয়।
5. নামকৰণম: সন্তানৰ নামকৰণ অনুষ্ঠান।
6. (উপ)নিষ্ক্ৰমনম (ৱাথিলপুৰাপ্পাদু): সন্তানটোক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঘৰৰপৰা বাহিৰলৈ নিয়া কাৰ্য অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
7. চোৰুনু: সন্তানৰদ্বাৰা প্ৰথম আনুষ্ঠানিক অন্নগ্ৰহণ।
8. চৌলম: ল'ৰা/ছোৱালীজনীৰ প্ৰথম চুলি কটা অনুষ্ঠান।
9. উপনয়নম: পৱিত্ৰ সূতা পিন্ধা, যাক মালায়ালমত পুনুল বুলি জনা যায় (কেৱল ল'ৰাৰ বাবে)।
10. মহানমনীব্ৰথম (অন্দুৱ্ৰথম):
11. মহাব্ৰথম
12. উপনিষদব্ৰথম
13. গোদানম: আচাৰ্যলৈ (পুৰোহিত বা শিক্ষক) কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপনৰ অংশ হিচাপে কৰা ৰীতি-নীতি, য'ত গৰু দান কৰা অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
14. সমাৱৰ্তনম: ওপৰত উল্লিখিত বৈদিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে এটা দীঘলীয়া ৰীতি।
15. বিবাহ
16. অগ্নিআধানম: মৃত্যুৰ পাছত ঔপাসনামৰ সম্প্ৰসাৰণ আৰু শ্ৰৌত ৰীতিৰ পৰিচয় হিচাপে কৰা এটা ৰীতি।

দেৱ-দেৱীসমূহ

• পৰদেৱতা (দেৱী): ভান্নেৰি চিত্ৰকূটম, পাজায়ন্নুৰ ভগৱতী, চাজুৰ পাজায়ন্নুৰ ভগৱতী
• পৰদেৱন (দেৱতা): বিষ্ণু (শ্ৰী পূৰ্ণাথ্ৰয়ীসা), তিৰুভাঞ্চিকুলাথাপ্পান (উত্তৰ পৰাভুৰ আৰু কোদুংগাল্লুৰৰ মাজত থকা থিৰুভাঞ্চিকুলামৰ ভগৱান শিৱ)
• অন্যান্য দেৱ-দেৱী: চোত্তানিক্কৰা ভগৱতী, পুৰ্পল্লী থেভাৰ আৰু আন বহুতো

পুৰুষ থাম্পুৰানৰ নামকৰণ প্ৰথা

কোচিন ৰাজপৰিয়ালত সকলো পুৰুষ থাম্পুৰানৰ নাম তলত দিয়া নিয়ম অনুসৰি ৰখা হৈছিল।

• জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ – ৰাম বৰ্মা
• দ্বিতীয় পুত্ৰ – কেৰালা বৰ্মা^৩৮
• তৃতীয় পুত্ৰ – ৰবি বৰ্মা
• চতুৰ্থ পুত্ৰ - ৰাম বৰ্মা^৩৯

মহিলা থাম্পুৰানৰ নামকৰণ প্ৰথা

কোচিন ৰাজপৰিয়ালত মহিলা থাম্পুৰানসকলৰ নাম তলত দিয়া নিয়ম অনুসৰি ৰখা হৈছিল।

• প্ৰথম কন্যা – অম্বা
• দ্বিতীয় কন্যা – সুভদ্ৰা

এই নামকৰণ নিয়মটো তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ কন্যা আদিৰ ক্ষেত্ৰতো পালন কৰা হয়।

মহিলা আৰু পুৰুষ দুয়ো শ্ৰেণীৰ সদস্যকে "থাম্পুৰান" নামেৰে মতা হয় আৰু দুয়োৰে উপাধি (থাম্পুৰান) একে।^৩৯

পাৰুকুট্টি নেথিয়াৰ আম্মা

মূল প্ৰবন্ধ: পাৰুকুট্টি নেথিয়াৰ আম্মা

১৯১৪ চনৰপৰা ১৯৩২ চনলৈ ৰাজত্ব কৰা মহাৰাজ (২০২৪ চলচ্চিত্ৰ) ৰাম বৰ্মাক (যাক মাদ্ৰাছিল থীপেট্টা থাম্পুৰান বুলি বেছি জনা যায়) পাৰুকুট্টি নেথিয়াৰ আম্মা নামৰ এগৰাকী অত্যন্ত চতুৰ সহধৰ্মিনীয়ে সহায় কৰিছিল।^৪০ তেওঁ বিখ্যাত ত্ৰিছূৰ ভাদাক্কে কুৰুপ্পাথ পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল যিটো এটা অভিজাত নায়াৰ/মেনন পৰিয়াল আছিল। তেওঁৰ পিতৃ কুৰুৰ নাৰায়ণন নাম্বুথিৰিপ্পাদ এনে এটা পৰিয়ালৰ আছিল যিয়ে পৰম্পৰাগতভাৱে পালক্কাডৰ ৰজাসকলক অভিষেক কৰাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।^৪১ ১৮৮৮ চনত চৈধ্য বছৰ বয়সত তেওঁ তেতিয়াৰ উত্তৰাধিকাৰীৰ তালিকাত চতুৰ্থ স্থানত থকা মহাৰাজ (২০২৪ চলচ্চিত্ৰ)ৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ পূৰ্বৱৰ্তী ৰজাই সিংহাসন ত্যাগ কৰাৰ ফলত তেওঁৰ স্বামীয়ে সিংহাসন আৰোহণ কৰে। যিহেতু মহাৰাজজন এজন পণ্ডিত আছিল আৰু তেওঁৰ আন আন আগ্ৰহ আছিল, সেয়েহে তেওঁ ৰাজ্যৰ বিত্তীয় কাম-কাজৰ দায়িত্ব লয়। তেওঁৰ নিৰ্দেশনাত দৰমহা চাৰিগুণ বৃদ্ধি কৰা হয় আৰু বৃদ্ধি পোৱা ৰাজহৰ বাবে তেওঁক ১৭ টোপৰ ছালামী দিয়া হয়। ৰাজহুৱা কামৰ বাবে ১৯১৯ চনত ৰজা জৰ্জ পঞ্চময়ে পাৰুকুট্টি নেথিয়াৰ আম্মাক কাইজাৰ-ই-হিন্দ পদক প্ৰদান কৰে আৰু তেওঁ কোচিনৰ লেডী ৰাম বৰ্মা নামেৰে পৰিচিত হয়।^৪২

বৰ্তমান কোচিন ৰাজপৰিয়াল

ৰাজবংশৰ সদস্যসকল সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি আছে। এই পৰিয়ালটো বিশ্বৰ অন্যতম বৃহৎ ৰাজপৰিয়াল। ইয়াৰ সদস্য সংখ্যা ১,০০০ তকৈ অধিক আৰু পৰিয়ালৰ বহুতো সদস্য এতিয়াও থ্ৰিপুনিথুৰা, থ্ৰিচূৰ (চাজুৰ) আৰু কোচিৰ অন্যান্য প্ৰান্তত বা ইয়াৰ আশে-পাশে বাস কৰে।^৪৩ কোচিন ৰাজপৰিয়ালৰ বৰ্তমানৰ মুৰব্বী হ'ল শ্ৰীমতী মৃণালিনী থাম্পুৰান (জন্ম ১৯২৫)। তেওঁৰ বয়স ১০০ বছৰ আৰু তেওঁ ত্ৰিপুনিথুৰাত বাস কৰে।^৪৪৪৫ পৰিয়ালৰ আন জনাজাত সদস্যসকলৰ ভিতৰত আছে ড° কোচা বৰ্মা,^৪৬ ড° ক্ৰিছ কেৰালা বৰ্মা^৪৭

লগতে চাওক

• কালিকটৰ জামোৰিন
• ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক একত্ৰীকৰণ
• কোচিৰ ইতিহাস
• ব্ৰিটিছ ৰাজ
• থ্ৰিপ্পুনিথুৰা
• পালিয়াথ আছান
• পেৰুম্পাদাপ্পু
• পোন্নানি

অধিক পঢ়ক

• জিনিয়ালজী অৱ কোচিন ৰিয়েল ফেমিলী – ৰমেশন থাম্পুৰানৰদ্বাৰা

গ্ৰন্থপঞ্জী

• কাটজ, নাথান আৰু গোল্ডবাৰ্গ, হেলেন এছ. কাশ্ৰুত, কাষ্ট এণ্ড কাব্বালাহ: দ্য ৰিলিজিয়াছ লাইফ অৱ দ্য জিউছ অৱ কোচিন. মনোহৰ বুকছ, ২০০৫.
• কুল্কে, হাৰমান. এ হিষ্ট্ৰি অৱ ইণ্ডিয়া. নিউয়ৰ্ক: ৰাউতলেজ, ২০০৪.
• মেনন, পি. ছানগুনি. হিষ্ট্ৰি অৱ ত্ৰিবাংকুৰ ফ্ৰম দ্য আৰ্লিয়েষ্ট টাইমছ. ১৮৭৮.
• পিল্লাই, এলামকুলাম কুঞ্জন. ষ্টাডিজ ইন কেৰালা হিষ্ট্ৰি. কোট্টায়াম, ১৯৭০.
• ৰামচন্দ্ৰন, ৰথী. হিষ্ট্ৰি অৱ মেডিভেল কেৰালা. প্ৰগতি পাব্লিকেচনছ, ২০০৫.
• থাম্পুৰান, ৰমেশন. জিনিয়ালজী অৱ কোচিন ৰিয়েল ফেমিলী.
• হিষ্ট্ৰি অৱ কেৰালা, কে পি পদ্মনাভ মেনন, খণ্ড ২.
• চাজুৰ কপাৰপ্লেট, এছ. ৰাজেন্দু, কোট্টায়াম, ২০১৫.

বাহ্যিক সংযোগ

• কিংডম অৱ কোচিন ডিপ্ল'মেটিক ৱেবছাইট
• কোচিন ৰয়েল ফেমিলী হিষ্টৰিকেল ছ'চাইটি
• নম্বুডিৰি ৱেবছাইটছ ট্ৰাষ্ট