মুকাত্তা'আত

ৰহস্যমজ় আখৰ^১ (muqaṭṭaʿāt, حُرُوف مُقَطَّعَات ḥurūf muqaṭṭaʿāt, "বিচ্ছিন্ন আখৰ"^২) হৈছে এটাৰপৰা পাঁচটা আৰবী আখৰৰ সংমিশ্ৰণ যিবোৰ কোৰআনৰ ১১৪টা অধ্যায় (ছূৰা)ৰ ভিতৰত ২৯টা ছূৰাৰ আৰম্ভণিতে "বিছমিল্লাহিৰ ৰাহমানিৰ ৰাহীম" বাক্যাংশৰ ঠিক পিছত দেখা যায়।^৩ আখৰবোৰক "ফৱাতি" (فَوَاتِح) বা "খোলাকাৰী" বুলিও কোৱা হয় কাৰণ ইহঁতে নিজ নিজ ছূৰাৰ আৰম্ভণিৰ আয়াত গঠন কৰে।^৪

চাৰিটা (বা পাঁচটা) ছূৰাৰ নামকৰণ কৰা হৈছে ইয়াৰ মুকাত্তা'আতৰ বাবে: তা-হা, য়া-ছিন, ছদ, ক্বাফ, আৰু কেতিয়াবা নুন।

ব্যাখ্যাবোৰ

ৰহস্যমজ় / অস্পষ্ট

আহছান উৰ ৰেহমানে (২০১৩) দাবী কৰিছে যে উপসৰ্গযুক্ত আখৰ আৰু অধ্যায়সমূহৰ পাঠ্যৰ মাজত ধ্বনিতাত্ত্বিক, বাক্য গঠন আৰু অৰ্থগত সম্পৰ্ক আছে।^৫ আব্দুল্লাহ ইবনে আব্বাছ আৰু আব্দুল্লাহ ইবনে মাছুদ, এই আখৰবোৰে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে জড়িত শব্দ বা বাক্যাংশৰ বাবে থিয় দিছে বুলি কোৱা মতৰ অনুকূল বুলি কোৱা হয়।^৬৭ আখৰবোৰৰ মূল তাৎপৰ্য অজ্ঞাত। তফছিৰে (exegesis) ইয়াক আল্লাহৰ নাম বা গুণৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ বা নিজ নিজ ছূৰাৰ নাম বা বিষয়-বস্তুৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছে। বেছিভাগ মুছলমানৰ সাধাৰণ বিশ্বাস যে তেওঁলোকৰ অৰ্থ কেৱল আল্লাহহে জানে। "গয়াব"ৰ বাবে আৰবী শব্দটো হৈছে غَائِب (ghāʔib), যাৰ অৰ্থ হৈছে "অনুপস্থিত।" আল-গাইব (الغيب) ৰ প্ৰসংগত ইয়াৰদ্বাৰা অদৃশ্য, লুকাই থকা বা লুকাই থকা বস্তুবোৰ বুজোৱা হৈছে। ইয়াক হেৰাই যোৱা বা অদৃশ্য হোৱা, ঐশ্বৰিক, যিটোক "গায়ব" বুলি জনা যায়, সেই বস্তুৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।

দৃষ্টান্তমূলক

ইয়াত সংখ্যাগত ব্যাখ্যা দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে। লোথে (১৮৮৮) গেমাট্ৰিয়াৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ পৰামৰ্শ দিছিল।^৮ ৰাছাদ খলিফাই (১৯৭৪) এই আৰম্ভণিৰ আখৰ আৰু ১৯ সংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কোৰআনত এটা গাণিতিক সংহিতা আৱিষ্কাৰ কৰা বুলি দাবী কৰিছিল, অৰ্থাৎ কোৰআনৰ সংহিতা বা সংহিতা ১৯ নামেৰে জনাজাত। তেওঁৰ দাবী অনুসৰি এই আৰম্ভণিৰ আখৰবোৰ নিজ নিজ অধ্যায়ত ঊনৈছৰ বহুগুণত পোৱা যায়।^৯ ১৯ নম্বৰটো ছুৰা আল-মুদ্দাচ্ছিৰ ৩০ নং আয়াতত পোনপটীয়াকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে যাতে জাহান্নামৰ ১৯ গৰাকী ৰক্ষক ফেৰেস্তাক উল্লেখ কৰা হৈছে।^১০

ব্যাখ্যামূলক

এক্ৰ’ফ’নি / সংক্ষিপ্ত ৰূপ

ডেভিন জে ষ্টুৱেৰ্টে যুক্তি আগবঢ়ায় যে আখৰবোৰ পাঠ্যৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ আৰু ছন্দ স্থাপন কৰে, একেদৰে ছন্দযুক্ত গীত যেনে, মন্ত্ৰ, মন্ত্ৰ বা অলৌকিকতাৰ সৈতে জড়িত কিবা এটাৰ পৰিচয় দিয়াৰ উদ্দেশ্যেৰে।^১১ ক্ৰিষ্টোফ লাক্সেনবাৰ্গে দ্য চিৰ’-আৰামিক ৰিডিং অৱ দ্য কোৰান (২০০০) নামৰ কিতাপখনত প্ৰস্তাৱ দিছিল যে কোৰআনৰ পাঠ্যৰ যথেষ্ট অংশ পোনপটীয়াকৈ চিৰিয়াক লিটাৰ্জীৰপৰা লোৱা হৈছে।^১২ "চিৰিয়াক লিটাৰ্জী আৰু কোৰআনত “ৰহস্যমজ় আখৰ” (২০০৮)" এটা প্ৰবন্ধত তেওঁৰ বিচ্ছিন্ন আখৰসমূহৰ ব্যাখ্যা হ'ল যে এইবোৰ ছিৰিয়াক গীতৰ লিটাৰ্জিকেল আবৃত্তিৰ বাবে ইংগিতৰ অৱশিষ্ট যিবোৰ শেষত আৰবী গ্ৰন্থত কঁপি কৰা হৈছিল।^১৩ ছামি আলদীবৰ সৈতে হোৱা এক ধাৰাবাহিক সাক্ষাৎকাৰত লুক্সেনবাৰ্গে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে কোনবোৰ আখৰৰ ক্ৰমৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ কোনটো বাক্যাংশৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ, অন্যান্য বিষয়ৰ লগতে কিছুমান পদৰ সাধাৰণতে উদ্ধৃত ব্যাখ্যা সলনি কৰা। (অধিক চাওক:আৰম্ভণি ইছলামৰ স্থান / ইছলামিক অধ্যয়নৰ সংশোধনীবাদী বিদ্যালয়) হামিদুদ্দিন ফাৰাহীয়ে একেদৰেই আখৰবোৰৰ লগত প্ৰতীকী অৰ্থ সংলগ্ন কৰে, যেনে- নুন (ن) য়ে "মাছ"ৰ প্ৰতীক যিয়ে যোনাক উল্লেখ কৰা ছুৰাক চিনাক্ত কৰে, বা তা (ط) য়ে "সাপ"ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ছুৰাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে যিয়ে হজৰত মোচি আৰু সাপৰ কাহিনী উল্লেখ কৰে।^১৪

কোৰআনৰ ধ্ৰুপদী ধাৰাভাষ্যকাৰ ফখৰ আল-দিন আল-ৰাজীয়ে এই আখৰসমূহৰ সন্দৰ্ভত প্ৰায় বিছটা মতামত লক্ষ্য কৰিছে আৰু একাধিক মতামত উল্লেখ কৰিছে যে এই আখৰসমূহে আল্লাহে নিযুক্ত কৰা ছূৰাসমূহৰ নামসমূহ উপস্থাপন কৰিছে। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে আৰবসকলে এনে আখৰৰ নামেৰে বস্তুৰ নাম ৰাখিব (যেনে, ‘চকু’ক ‘ع’, ডাৱৰক ‘غ’, আৰু তিমিৰ নাম ‘ن’)।^১৫১৬ আমিন আহছান ইছলাহীয়ে আল-ৰাজীৰ মতামতক সমৰ্থন কৰি যুক্তি দিছিল যে যিহেতু এই আখৰবোৰ ছূৰাৰ নাম, গতিকে এইবোৰ শুদ্ধ বিশেষ্য।

অন্যান্য তত্ত্ব

থিয়ডৰ নল্ডেকে (১৮৬০) এই তত্ত্ব আগবঢ়াইছিল যে আখৰবোৰ দখলৰ চিন, খলিফা উছমানৰ ৰাজত্বকালত জায়দ ইবনে থাবিটে প্ৰথম সংগ্ৰহত ব্যৱহাৰ কৰা কোৰআনৰ কপিৰ মালিকৰ। নোল্ডেকৰ মতে, অসাৱধানতাৰ বাবেই অৱশেষত আখৰবোৰ কোৰআনৰ চূড়ান্ত সংস্কৰণত প্ৰৱেশ কৰে। পিছলৈ নল্ডেকে এই তত্ত্বটো সংশোধন কৰি অট্টো লথ (১৮৮১)ৰ পৰামৰ্শৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই যে আখৰবোৰৰ ইহুদী কাবালাৰ ৰহস্যবাদী আকৃতি আৰু প্ৰতীকৰ সৈতে এক সুকীয়া সম্পৰ্ক আছে। নোল্ডেকে পাছলৈ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে আখৰবোৰ স্বৰ্গত থকা আৰ্কিটাইপাল গ্ৰন্থখনৰ ৰহস্যমজ় উল্লেখ যিটো কোৰআন প্ৰকাশৰ ভিত্তি আছিল।^১৭ কিন্তু নল্ডেকৰ মূল তত্ত্বৰদ্বাৰা বুজাই হাৰ্টৱিগ হিৰ্চফেল্ডে (১৯০২) আখৰবোৰৰ সৈতে মিল থকা সম্ভাৱ্য নামৰ তালিকা এখন আগবঢ়াইছিল।^১৮ কিথ মেছেই (১৯৯৬) আখৰবোৰৰ আপাত ছেট ৰেংকিং আৰু গাণিতিক অসম্ভৱতা লক্ষ্য কৰি যে ইহঁত হয় যাদৃচ্ছিক বা শব্দ বা বাক্যাংশৰ বাবে উল্লেখ কৰা হৈছে, ন'ল্ডেকে-হিৰ্চফেল্ড তত্ত্বৰ কোনো ধৰণৰ পক্ষত যুক্তি দিছিল যে "ৰহস্য আখৰ" হৈছে প্ৰথমে ছূৰাসমূহ লিপিবদ্ধ কৰা লিখকসকলৰ আৰম্ভণি বা মনোগ্ৰাম। যদিও, মেছেই বুজাইছে যে "অকলে দেখা দিয়া আখৰবোৰৰ (কাফ, নুন), সংকলনটোৰ দৰে একে উদ্দেশ্য নাথাকিবও পাৰে", তেওঁ তদুপৰি স্বীকাৰ কৰে যে ৪২ নং ছূৰাত থকা "ৰহস্য আখৰ"বোৰে তেওঁৰ প্ৰস্তাৱিত ৰেংকিং-তত্ত্বক উলংঘা কৰে,^১৯ যাৰ ফলত তেওঁৰ তত্ত্বৰ বাবে ২টা সম্ভাৱ্য পৰিস্থিতি আগবঢ়াইছে।^১৯

হিব্ৰু তত্ত্বই^২০ ধৰি লৈছে যে আখৰবোৰে বাইবেলৰ হিব্ৰু ভাষাৰপৰা আমদানি কৰাটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। বিশেষকৈ, আলিফ-লামৰ সংমিশ্ৰণটো হিব্ৰু এল "দেৱতা"ৰ সৈতে মিল খাব। আৰাম বা গ্ৰীক ভাষাৰপৰাও সংক্ষিপ্ত ৰূপ লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।

বেলামীয়ে (১৯৭৩) প্ৰস্তাৱ দিছিল যে আখৰবোৰ বিছমিল্লাৰ সংক্ষিপ্তকৰণৰ অৱশিষ্ট।^২১ বেলামিৰ এই পৰামৰ্শক আলফৰ্ড টি ৱেলচে (১৯৭৮) অসম্ভৱ বুলি সমালোচনা কৰিছিল।^২২ মুকাত্তাআতৰ এটা পশ্চিমীয়া ৰহস্যমজ় ব্যাখ্যা ৰুডলফ ভন চেবটেনডৰ্ফে তেওঁৰ গ্ৰন্থ Die Praxis der alten türkischen Freimauerei ত দিছে; ভন চেবটেনডৰ্ফে ইহঁতক মন্ত্ৰৰ দৰে সূত্ৰ (ফৰ্মেল) বুলি ব্যাখ্যা কৰে যিবোৰৰ ওপৰত বিশদ ধ্যান ব্যায়ামৰ এটা গোটৰ সময়ত (কিছুমান ইংগিতৰ সৈতে সংগতি ৰাখি) ধ্যান কৰিব লাগে। তেওঁ দাবী কৰে যে এই অনুশীলনসমূহ ফ্ৰীমেছনৰী আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ভিত্তি, আৰু এই অনুশীলনসমূহ চুফীৰ গোপন সমাজে কৰে; মুহাম্মাদ (ছ:)য়ে এই অনুশীলনসমূহ "বেন খাছি" নামৰ এজন সন্ন্যাসীৰপৰা শিকিছিল, তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ অন্তৰ্নিহিত বৃত্তক শিকাইছিল আৰু চিৰদিনৰ বাবে অপৰিৱৰ্তিতভাৱে ৰক্ষা কৰিবলৈ কোৰআনৰ পাঠ্যত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।^২৩

ৰহস্যমজ় অনুমান

মূল প্ৰবন্ধ: কোৰআনৰ গুপ্ত ব্যাখ্যাঅধিক তথ্য: হুৰুফবাদ

ইছলামিক সম্প্ৰদায়সমূহৰ হুৰুফিবাদৰ কোৰআনৰ ৰহস্যমজ় ব্যাখ্যাৰ পৰম্পৰা আছে, বহল বাতিনি (গুপ্ত) অধ্যয়ন আৰু অনুশীলনৰ সৈতে খাপ খুৱাই। চুফী পণ্ডিতসকলৰ মাজত বিশেষকৈ বাটিনিয়া নামৰ সেই সম্প্ৰদায়সমূহৰ মাজত এই ৰহস্যমজ় আখৰসমূহ বহু জল্পনা-কল্পনাৰ বিষয়। চুফীবাদৰ বিদ্যালয়সমূহৰ মাজত বিৱৰণৰ পাৰ্থক্য আছে, কিন্তু এটা ব্যাখ্যায় আখৰসমূহক আল্লাহৰ উননব্বৈটা নামৰ সম্প্ৰসাৰণ হিচাপে গণ্য কৰে, কিছুমান লেখকে ব্যক্তিগত আখৰসমূহৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট "লুকাই থকা" অৰ্থ আগবঢ়াইছে।^২৪

আখৰভিত্তিক আৰু সংখ্যাবিজ্ঞানৰ ৰহস্যবাদৰ কাবালিষ্টিক ব্যৱস্থাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি হুৰুফিজম নামেৰে জনাজাত এটা ইছমাইলী গুলাত পন্থাই ৰহস্যমজ় আখৰবোৰক বিশেষ গুৰুত্ব দিছিল। যদিও হুৰুফীসকলক বহুলভাৱে বিদ্বেষী গুলাত সম্প্ৰদায় হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল, আৰু ইছলামিক ধৰ্মতত্ত্বৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ কম আছিল, তথাপি তেওঁলোকৰ ধাৰণাসমূহে নান্দনিকতা আৰু সাহিত্যত বহল প্ৰভাৱ পেলাইছিল, যিটো ছাফাৱী পাৰস্যৰ নাচিমি, ফুজুলি, প্ৰথম শ্বাহ ইছমাইলৰ দৰে কবিৰ ৰচনাত দেখা যায়।

১৮৫৭–৫৮ চনত বাহাই বিশ্বাসৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বাহাউল্লাই তেওঁৰ বিচ্ছিন্ন আখৰৰ ওপৰত টীকা (তাফচিৰ-ই-হুৰুফাত-ই-মুকাত্তা অকিনাইহ, যাক লাউহ-ই-আয়ি-ই-নুৰ, পোহৰৰ পদ্যৰ ফলক বুলিও কোৱা হয়) লিখিছিল।^২৫২৬ ইয়াত তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছে যে আল্লাহে কেনেকৈ আখৰবোৰ সৃষ্টি কৰিছিল। "পাৰ্স্পিকিউয়াছ, স্নো-হোৱাইট টেবলেট"ৰ প্ৰিমৰ্ডিয়েল পেনৰপৰা এটা ক'লা চকুলোৰ টোপাল তললৈ পৰিল, যাৰদ্বাৰা পইণ্টৰ সৃষ্টি হৈছিল। তাৰ পিছত পইণ্টটো আলিফ (উলম্ব ষ্ট্ৰ’ক)লৈ ৰূপান্তৰিত হয়, যিটো পুনৰ ৰূপান্তৰিত হয়, তাৰ পিছত মুকাত্তাআতৰ আবিৰ্ভাব হয়। তাৰ পিছত এই আখৰবোৰক পৃথক কৰা হৈছিল আৰু তাৰ পিছত পুনৰ গোট খোৱা হৈছিল আৰু একেলগে সংযোগ কৰা হৈছিল, সৃষ্টিৰ "নাম আৰু বৈশিষ্ট্য" হিচাপে দেখা দিছিল। বাহাইউল্লাহে "আলিফ, লাম, মিম" আখৰৰ বিভিন্ন ব্যাখ্যা দিয়ে, যিবোৰ বেছিভাগেই আল্লাহ, আস্থা (উইলাহ) আৰু মুহাম্মদ (ছ:)ৰ নবীত্ব (নুবুৱাহ)ৰ সৈতে জড়িত। তেওঁ আল্লহৰ সকলো জগততে আলিফৰ কেন্দ্ৰীয় ভূমিকাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।^২৫

'বাব'য়ে তেওঁৰ কায়্যুমুল-আছমাʼত মুকাত্তা'আত ব্যৱহাৰ কৰিছিল।^২৭২৮ তেওঁ এটা প্ৰাৰম্ভিক টীকাত আৰু তেওঁৰ দালাইল-ই-ছাব’ইহ (সাতটা প্ৰমাণ)ত পঞ্চম শ্বিয়া ইমাম মুহাম্মদ আল-বাকিৰৰপৰা হাদিছৰ বিষয়ে লিখিছে, য’ত কোৱা হৈছে যে প্ৰথম সাতটা ছূৰাৰ মুকাত্তা'আতৰ সংখ্যাগত মান ১২৬৭, যাৰপৰা ১৮৪৪ বছৰ (বাবৰ ঘোষণাৰ বছৰ) হ’ব পাৰে।^২৯৩০

আন ধৰ্মত

মধ্যযুগীয় ইহুদী ধৰ্মৰ এটা অস্পষ্ট পৰম্পৰাই ৰহস্যমজ় আখৰবোৰৰ উৎপত্তিৰ কথা কয়। কায়ৰো গেনিজা সংগ্ৰহত পোৱা এটা গ্ৰন্থ অনুসৰি ইহুদী প্ৰাচীনসকলৰ মুহাম্মদৰ ওপৰত প্ৰভাৱৰ ওপৰত এই ৰহস্যমজ় আখৰবোৰ সংযোজন কৰা হৈছিল, য’ত আখৰবোৰে তেওঁলোকৰ নাম আৰু তেওঁলোকে সৃষ্টি কৰা অন্যান্য বাৰ্তাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।^৩১

বস্তুৰ তালিকা

কোৰআনৰ ২–৩, ৭, ১০–১৫, ১৯–২০, ২৬–৩২, ৩৬, ৩৮, ৪০–৪৬, ৫০ আৰু ৬৮ ছূৰাত মুকাত্তা'আত পোৱা যায়।^৩২ শব্দৰ দৰে একাধিক আখৰ একেলগে লিখা হয় যদিও প্ৰতিটো আখৰৰ উচ্চাৰণ পৃথকে পৃথকে কৰা হয়। মুঠতে ৭৮ টা, ২৯টা ছূৰাৰ আৰম্ভণিতে, ১৪টা সুকীয়া সংমিশ্ৰণত পোৱা। আৰবী বৰ্ণমালাৰ ২৮টা (বা হামজা গণনা কৰিলে ২৯টা) আখৰৰ ভিতৰত চৈধ্যটা আখৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে।

গাঁথনিগত বিশ্লেষণ

১৪টা সুকীয়া সংমিশ্ৰণ আছে; আটাইতকৈ সঘনাই দেখা যায় ʾআলিফ লাম মিম আৰু হাʾ মিম, ছবাৰকৈ দেখা যায়। আৰবী বৰ্ণমালাৰ ২৮টা আখৰৰ ভিতৰত হুবহু এটা আধা মুকাত্তা'আত হিচাপে দেখা যায়, এককভাৱে বা দুটা, তিনিটা, চাৰিটা বা পাঁচটা আখৰৰ সংমিশ্ৰণত। চৈধ্যটা আখৰ হ’ল- ʾআলিফ أ, হা هـ, হা ح, তা ط, ইয়া ي, ক্বাফ ك, লাম ل, মিম م, নুন ن, ছিন س, ʿআইন ع, ছাদ ص, গ্বাফ ق, ৰ ر। আবজাদী ক্ৰমৰ ছটা চূড়ান্ত আখৰ (thakhadh ḍaẓagh) অব্যৱহৃত। প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আখৰবোৰ আৰবী ডায়েক্ৰিটিক্স প্লাছ ইয়াʿ ي অবিহনে লিখা সেই আখৰবোৰৰ সৈতে মিল খায়।^৩৩ সম্ভৱ যে নিষিদ্ধ আখৰৰ গোটটোৱে আৰামী বৰ্ণমালাৰ আৰ্হিত আৰবী বৰ্ণমালাৰ এটা প্ৰাচীন ভিন্নতাক আমন্ত্ৰণ কৰাৰ কথা আছিল।^৩৪

এই আখৰবোৰত কিছুমান সহ-উপস্থিতিৰ নিষেধাজ্ঞা পৰ্যবেক্ষণযোগ্য; উদাহৰণস্বৰূপে, ʾআলিফ ৰ পিছত নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে লাম থাকে। সংমিশ্ৰণৰ যথেষ্টসংখ্যকৰ আৰম্ভণি হয় ʾআলিফ লাম বা হাʾ মিম।

২৯টা ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত ৩টাৰ বাহিৰে বাকী সকলো ক্ষেত্ৰতে এই আখৰবোৰৰ প্ৰায় লগে লগে কোৰআনৰ অৱতীমৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে (ব্যতিক্ৰম হ’ল ছূৰা আনকাবুত, আৰ-ৰুম আৰু আল-কালাম); আৰু কিছুমানে যুক্তি আগবঢ়ায় যে এই তিনিটা ক্ষেত্ৰকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা উচিত, কিয়নো ছূৰাত পৰৱৰ্তী সময়ত ওহাইৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। অধিক নিৰ্দিষ্টভাৱে ক'বলৈ গ'লে, কোনোবাই মন কৰিব পাৰে যে ৮টা ক্ষেত্ৰত তলৰ আয়তক্ষেত্ৰটোৰ আৰম্ভণিতে "এইবোৰ চিন...", আৰু আন ৫টা ক্ষেত্ৰত "প্ৰকাশিত বাক্য..." আৰম্ভ; আন ৩টা আৰম্ভ হয় "কোৰআনৰদ্বাৰা...", আৰু আন ২টা "কিতাপৰদ্বাৰা..." ইয়াৰ উপৰি, এই ছূৰাসমূহৰ ৩ টাৰ বাহিৰে বাকী সকলোবোৰ মক্কান ছূৰা (ব্যতিক্ৰম হৈছে ছূৰা আল-বাকাৰাহ, আল-ইমৰান আৰু আৰ-ৰ'দ। )

লাম আৰু মিম সংযুক্ত আৰু দুয়োটাতে প্ৰলংগেচন চিহ্নৰে লিখা হৈছে। এটা আখৰ দুটা শৈলীত লিখা হৈছে। ২০:০১ আখৰটো শব্দৰ আৰম্ভণি আৰু মাজভাগতহে ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ১৯:০১ ত থকা আখৰটো তেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। আলিফ লাম মিম (الم) ছূৰা আল-বাক্বাৰা, ছূৰা আল-ইমৰান, ছূৰা আল-আনকাবুত, ছূৰা আৰ-ৰুম, ছূৰা লুকমান, আৰু ছূৰা আছ-ছাজদা।

লগতে চওক

• আল-ফাতিহা (কোৰআনৰ প্ৰথম ছূৰা)
• আল-মুআউৱিধাতায়ন (কোৰআনৰ শেষৰ দুখন ছূৰা)
• আল-মুছাব্বিহাত (আল্লাহৰ মহিমামণ্ডিতৰপৰা আৰম্ভ হোৱা ছূৰা)

উৎস

• Dayeh, Islam. (2009). The Qurʾān in Context. Brill. পৃ. 461–498

বাহ্যিক লিংক

• A comprehensive exposition of the theories surrounding the Muqatta'at
• The consonant şād in three Qur'anic chapters: Sād, Mary and al-A'rāf