এন্দুৰৰ মাংস

এন্দূৰৰ মাংস বা নিগনিৰ মাংস হৈছে মজলীয়া আকাৰৰ, দীঘল নেজযুক্ত কূটি খোৱা প্ৰাণী এন্দুৰৰ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ মাংস। এই খাদ্যবিধ কিছুমান সংস্কৃতিত নিষিদ্ধ হ'লেও আন কিছুমান সংস্কৃতিত ইয়াক এক প্ৰধান বা প্ৰচলিত খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়।^১২ এই খাদ্যৰ নিষেধাজ্ঞাৰ অন্তৰালত সাধাৰণতে বেমাৰ-আজাৰৰ ভয় বা ধৰ্মীয় বাধা থাকে; কিন্তু বহু ঠাইত এন্দূৰৰ জনসংখ্যা অতি বেছি হোৱাৰ বাবে স্থানীয় লোকে ইয়াক নিজৰ খাদ্য তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লৈছে।

আঞ্চলিক ভিত্তিত

আফ্ৰিকা

পূৰ্ব আফ্ৰিকাৰ মালাৱীত মানুহে খাদ্যৰ বাবে মাকৈৰ পথাৰত বনৰীয়া নিগনি চিকাৰ কৰে। তেওঁলোকে নিগনিবোৰ কাঠৰ কাঠিত গুজি লৈ সেক দিয়ে, নিমখ সানে বা শুকুৱাই লয়। বজাৰ আৰু পথৰ কাষৰ দোকানবোৰত ই এক জনপ্ৰিয় সুস্বাদু খাদ্য।^৩ উপ-চাহাৰা আফ্ৰিকাৰ যিবোৰ অঞ্চলত বেত-এন্দুৰ (cane rats) পোৱা যায়, তাত কিছুমান লোকৰ এইবোৰ খোৱাৰ অভ্যাস আছে।^৪

এছিয়া

কিছুমান সংস্কৃতিত এক নিৰ্দিষ্ট সামাজিক বা অৰ্থনৈতিক শ্ৰেণীৰ লোকৰ বাবেহে এন্দুৰ গ্ৰহণযোগ্য খাদ্য হিচাপে সীমিত আছিল বা আছে। ভাৰতৰ মিচিমি সংস্কৃতিত এন্দুৰ পৰম্পৰাগত খাদ্য তালিকাত অপৰিহাৰ্য। কাৰণ মিছমি মহিলাসকলে মাছ, গাহৰিৰ মাংস, বনৰীয়া চৰাই আৰু এন্দুৰৰ বাহিৰে আন কোনো মাংস খাব নোৱাৰে।^৫ ইয়াৰ বিপৰীতে উত্তৰ ভাৰতৰ মুছাহাৰ সম্প্ৰদায়ে এক ব্যতিক্ৰমী সুস্বাদু খাদ্য হিচাপে এন্দুৰ পালনক ব্যৱসায়িক ৰূপ দিছে।^৬

পথাৰৰ এন্দুৰৰ মাংস ভিয়েটনামী,^{৭৮৯১০} টাইৱানী,^{১১১২১৩} কম্বোডিয়ান আৰু চীনা ভাষা ৰন্ধনশৈলীত খোৱা হয়। কাঠৰ কাঠিত গুজি লৈ পুৰি প্ৰস্তুত কৰা "ৰাট-অন-এ-ষ্টিক" (Rat-on-a-stick) হৈছে ভিয়েটনাম আৰু কম্বোডিয়াত ব্যৱহাৰ কৰা এবিধ ভজা এন্দুৰৰ খাদ্য।^১৪

২০২০ চনত দক্ষিণ ভিয়েটনামৰ তিনিখন প্ৰদেশত বন্যপ্ৰাণীৰ ব্যৱসায়ৰ ওপৰত কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে পৰীক্ষা কৰা ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহত বিক্ৰী হোৱা পথাৰৰ এন্দুৰৰ ৫৫ শতাংশই ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰী কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল।^১৫

ইউৰোপ

ভিক্টোৰিয়ান যুগৰ ব্ৰিটেইনত ধনী আৰু দুখীয়া উভয় শ্ৰেণীৰ লোকেই এন্দুৰৰ পাই (rat pie) খাইছিল।^১৬ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত যুক্তৰাজ্যত হোৱা খাদ্যৰ নাটনিৰ বাবে ব্ৰিটিছ জীৱবিজ্ঞানীসকলে গৱেষণাগাৰৰ এন্দুৰ ক্ৰীমৰ সৈতে ৰান্ধি খোৱাৰ কথা জনা যায়।^১৭

বৰ্ডো শৈলীত এন্দুৰ ভজাৰ এটা ৰেচিপিত ৱাইনৰ ভঁৰালত বাস কৰা নিচাগ্ৰস্ত এন্দুৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে। এই এন্দুৰবোৰৰ ছাল এৰুৱাই আৰু নাড়ী-ভূঁৰু আঁতৰাই অলিভ তেল আৰু পিহি থোৱা নহৰুৰ এটা ডাঠ চচ সানি ভঙা ৱাইনৰ পিপাৰ জুইৰ ওপৰত সেকি লোৱা হয়।^১৮

উত্তৰ আমেৰিকা

ৱেষ্ট ভাৰ্জিনিয়াত খনি উদ্যোগৰ পতনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা তীব্ৰ অৰ্থনৈতিক সংকটৰ সময়ত এন্দুৰৰ ষ্টুৰ উৎপত্তি হৈছিল।^১৯ এই ব্যঞ্জনবিধ পথত দুৰ্ঘটনাত পতিত প্ৰাণীৰ মাংসৰে তৈয়াৰী খাদ্য বা ৰোডকিল ৰন্ধনশৈলীৰ এটা উদাহৰণ আৰু ই ৱেষ্ট ভাৰ্জিনিয়াৰ মাৰ্লিণ্টনত অনুষ্ঠিত হোৱা বাৰ্ষিক ৰোডকিল কুক-অফ প্ৰতিযোগিতাতো স্থান পাইছে।^২০

পলিনেছিয়া

হাৱাইবাসী আৰু পলিনেছিয়ানসকলৰ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিত এন্দুৰ আছিল সাধাৰণ জনতাৰ দৈনন্দিন খাদ্য। কোনো উৎসৱ-পাৰ্বনৰ সময়ত ৰাপা নুইৰ পলিনেছিয়ান লোকসকলে এন্দুৰৰ মাংস খাব পাৰিছিল, কিন্তু দ্বীপবাসীসকলে ৰজাক "পৱিত্ৰ অৱস্থা" বা টাপু বুলি বিশ্বাস কৰা বাবে ৰজাক এই মাংস খোৱাৰ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল।^২১ প্ৰাক-ঐতিহাসিক হাৱাইৰ পুৰাতাত্ত্বিক স্থানসমূহ অধ্যয়ন কৰি পুৰাতত্ত্ববিদসকলে দেখা পাইছে যে সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালসমূহৰ তুলনাত সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকৰ ঘৰত এন্দুৰৰ অৱশিষ্ট বা হাড় তিনিগুণ বেছি আছিল। এই স্থানবোৰত পোৱা এন্দুৰৰ হাড়বোৰ টুকুৰা-টুকুৰা, পোৰা আৰু এঙাৰসদৃশ পদাৰ্থৰে আবৃত আছিল, যিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে এন্দুৰক খাদ্য হিচাপে খোৱা হৈছিল। সাধাৰণ লোকৰ ঘৰত এন্দুৰৰ হাড়ৰ এনে অধিক উপস্থিতিয়ে সম্ভৱতঃ ইয়াকে বুজায় যে প্ৰাক-ঐতিহাসিক হাৱাইৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকসকলে নিজৰ মৰ্যাদা বা সোৱাদৰ বাবে ইয়াক গ্ৰহণ কৰা নাছিল।^২২

দক্ষিণ আমেৰিকা

পেৰুৰ চিপিবো লোকসকল আৰু বলিভিয়াৰ চিৰিঅ'ন' লোকসকল উভয়ৰে সংস্কৃতিত এন্দুৰ খোৱাটো এক সামাজিক বা ধৰ্মীয় নিষেধাজ্ঞা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।^২৩২৪