এ কে ৰামানুজন

আত্তিপেট কৃষ্ণস্বামী ৰামানুজন (জন্ম, ১৬ মাৰ্চ ১৯২৯ – মৃত্যু,১৩ জুলাই ১৯৯৩)^১২ এজন ভাৰতীয় কবি আৰু ভাৰতীয় সাহিত্য আৰু ভাষাবিজ্ঞানৰ পণ্ডিত ^৩ আছিল ৰামানুজন চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাষাবিজ্ঞানৰ অধ্যাপকও আছিল। ৰামানুজন আছিল এজন কবি, পণ্ডিত, ভাষাবিদ, লোককথাবিদ, অনুবাদক আৰু নাট্যকাৰ। ^৪ তেওঁৰ শৈক্ষিক গৱেষণাই পাঁচটা ভাষাক সামৰি লৈছিল: ইংৰাজী ভাষা, তামিল ভাষা, কন্নড় ভাষা, তেলুগু ভাষা, আৰু সংস্কৃত ভাষা। এই সাহিত্যসমূহৰ ধ্ৰুপদী আৰু আধুনিক দুয়োটা ৰূপৰ ওপৰত তেওঁ ৰচনা প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু স্থানীয়, অমান্য উপভাষাৰ সঠিক কাৰণৰ বাবে তীব্ৰ যুক্তি আগবঢ়াইছিল। যদিও তেওঁ ব্যাপক আৰু বহু শৈলীত ৰচনা কৰিছিল, তথাপি ৰামানুজনৰ কবিতাবোৰ আচৰিত ধৰণৰ মৌলিকতা, কৌশল, আৰু মাৰ্মান্তিক শিল্পকলাৰ গভীৰ ৰচনা হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়। মৰণোত্তৰভাৱে ১৯৯৯ চনত তেওঁৰ সংকলিত কবিতাৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটাৰে সন্মানিত হয়।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

ৰামানুজনৰ জন্ম হৈছিল ১৯২৯ চনৰ ১৬ মাৰ্চত মহীশূৰ চহৰত (বৰ্তমান কৰ্ণাটকত)।^৫ তেওঁৰ পিতৃ অত্তিপত অসুৰি কৃষ্ণস্বামী ইংৰাজী, কানাড়া, সংস্কৃতৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আছিল আৰু মহীশূৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জ্যোতিষী আৰু গণিতৰ অধ্যাপক আছিল। মাক আছিল এগৰাকী গৃহিণী।

ৰামানুজনে মহীশূৰৰ মৰিমল্লাপ্পা হাইস্কুল আৰু মহীশূৰৰ মহাৰাজ কলেজত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। কলেজত থাকোঁতে ৰামানুজনে প্ৰথম বৰ্ষত বিজ্ঞান বিষয়ত মেজৰ কৰিছিল যদিও দেউতাকে বিজ্ঞানৰপৰা ইংৰাজীলৈ মেজৰ সলনি কৰিবলৈ কৈছিল। পিছলৈ ৰামানুজন ১৯৫৮–৫৯ চনত পুনেৰ ডেকান কলেজৰ ফেলো আৰু ১৯৫৯–৬২ চনত ইণ্ডিয়ানা ইউনিভাৰ্চিটি ব্লুমিংটনৰ ফুলব্ৰাইট স্কলাৰ হয়।^৬

কৰ্মজীৱন

ৰামানুজনে কুইলন আৰু বেলগামত ইংৰাজী ভাষাৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰিছিল; পিছলৈ তেওঁ বৰোদাৰ মহাৰাজ ছায়াজিৰাও বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰায় আঠ বছৰ অধ্যাপনা কৰিছিল। ১৯৬২ চনত চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। গোটেই জীৱনত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিল, বিভিন্ন বিভাগত অধ্যাপনা কৰি থাকিল। হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়, উইচকনচিন বিশ্ববিদ্যালয়, মিছিগান বিশ্ববিদ্যালয়, বাৰ্কলেৰ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, কাৰ্লেটন কলেজ আদি আমেৰিকাৰ অন্যান্য বিশ্ববিদ্যালয়তো তেওঁ অধ্যাপনা কৰিছিল। চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ত ৰামানুজনে দক্ষিণ এছিয়ান অধ্যয়ন কাৰ্যসূচী গঢ় দিয়াত মূল ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ দক্ষিণ এছিয়াৰ ভাষা আৰু সভ্যতা, ভাষাবিজ্ঞান আৰু সামাজিক চিন্তা সমিতিৰ বিভাগত কাম কৰিছিল। ১৯৭৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰে।^৭ ১৯৮৩ চনত তেওঁক মেকআৰ্থাৰ বঁটা ফেল'শ্বিপ প্ৰদান কৰা হয়।^৮৬ আৰু চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দক্ষিণ এছিয়ান ভাষা আৰু সভ্যতা, ভাষাবিজ্ঞান আৰু সামাজিক চিন্তা সমিতিৰ বিভাগৰ উইলিয়াম ই কলভিন অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ভাৰত-আমেৰিকান সাহিত্যিক হিচাপে ৰামানুজনে ঘৰুৱা আৰু বিদেশী দুয়োটা পৰিৱেশৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল। "কনভেনচন অৱ ডেচপেয়াৰ" আদি তেওঁৰ কবিতাসমূহে পূব আৰু পশ্চিমৰ সংস্কৃতি আৰু নীতি-নিয়মৰ ওপৰত তেওঁৰ ভাবধ-ৰা প্ৰতিফলিত কৰে।^৯১০