শীলা ভাটিয়া

শীলা ভাটিয়া (Sheila Bhatia) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় কবি, নাট্যকাৰ,^১ থিয়েটাৰ কৰ্মী^২৩ আৰু দিল্লী আৰ্ট থিয়েটাৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা, যি হৈছে ভাৰতীয় কলাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে দিল্লীস্থ এক অনুষ্ঠান।^৪ "পঞ্জাবী অ'পেৰা" নামৰ ভাৰতীয় নৃত্য-নাটিকাৰ এক বিশেষ শৈলী যি অপেৰাসদৃশ শৰীৰ-সঞ্চালনৰ ওপৰত আধাৰিত; কোৱা হয় যে সেইটো শৈলী শীলা ভাটিয়াই সৰ্বপ্ৰথম আৰম্ভ কৰিছিল।^৫৬৭৮ ১৯৭১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেখেতক পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানীত কৰে।^৯ এটা দশকৰ পাছত, ১৯৮২ চনত, থিয়েটাৰ পৰিচালনাৰ বাবে তেখেতে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে।^১০ ১৯৯৭ চনত তেখেতে লাভ কৰে "কালিদাস" সন্মান।^১১

জীৱনী

১৯১৬ চনৰ ১ মাৰ্চত শীলা ভাটিয়াৰ জন্ম হৈছিল।^৫ জন্মস্থান আছিল ব্ৰিটিছশাসিত ভাৰতৰ শিয়ালকোটত (বৰ্তমানৰ পাকিস্তানত)^১১ কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত, তেখেতে শিক্ষাত স্নাতক(BT) ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তাৰপিছত লাহোৰত গণিতৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। সমান্তৰালভাৱে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনতো তেখেতে অংশগ্ৰহণ কৰে।^৪ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত দিল্লীলৈ ঘূৰি আহে আৰু দিল্লী আৰ্ট থিয়েটাৰ আৰম্ভ কৰে।^৫১২ তেখেতে ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ত অভিনয় বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে।^১১

তেখেতৰ প্ৰথমটো প্ৰযোজনা আছিল উপত্যকাৰ আহ্বান (Call of the Valley), যি আছিল এক গীতিনাট্য।^৪৫ ইয়াৰ পাছত তেখেতে ৬০টাকৈও অধিক প্ৰযোজনা কৰে-^১ যেনে- "হীৰ ৰাঁজা"(১৯৫৭), "দৰ্দ আয়েগা দবে পাৱ" (১৯৭৯), "ছুলগাড়া দাৰয়া" (১৯৮২), "ওমৰ খায়াম" (১৯৯০),"নচীব"; ( ১৯৯৭)^১৩ গালিব কৌন থা, আৰু "নাদীৰ শ্বাহ" হৈছে পঞ্জাবী ভাষাত আৰু "কিচ্চা য়েহ ঔৰত কা" (১৯৭২), "হাৱা চে হিপ্পি টক"(১৯৭২), "য়েহ ইস্ক নহী আছা"(১৯৮০) হৈছে উৰ্দু ভাষাত।^{৫১১১২} ফেইজ আহমেদ ফেইজৰ তেখেত অনুগামী আছিল।^১৪১৫পাৰ্লো কে ঝক্কাৰ(১৯৫০) নামৰ কবিতা-সংগ্ৰহখনকে ধৰি তেখেতে মুঠ দহখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশন কৰিছে।^১১

বঁটা আৰু সন্মান

• ১৯৭১ চনত পদ্মশ্ৰী সন্মান। ভাৰত চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা।^৯
• ১৯৮২ চনত "শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালনা"ৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা।^১০
• পৰৱৰ্তী বছৰত, ১৯৮৩ চনত "গালিব" বঁটা আৰু পঞ্জাবী কলা সংসদ বঁটা।^১১
• ১৯৮৬ চনত দিল্লী প্ৰশাসনৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা আৰু ১৯৯৭ চনত "কালিদাস" সন্মান।^১১
• ২০০০ চনত উৰ্দু একাডেমী^১১ আৰু পৰম সাহিত চৰকাৰ সন্মান, পঞ্জাবী একাডেমীৰ পৰা।^১৬

মৃত্যু

২০০৮ চনৰ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰি তাৰিখে ৯১ বছৰ বয়সত শীলা ভাটিয়াৰ দেহাৱসান ঘটে।^৫

গ্ৰন্থ সংযোগ

• Susie J. Tharu, Ke Lalita. (1993). Women Writing in India: The twentieth century. Feminist Press. পৃ. 688. ISBN 9781558610293
• Ananda Lal (ed.). (2004). The Oxford Companion to Indian Theatre. Oxford University Press. ISBN 9780195644463