বুৰাক (ঘোঁৰা)

বুৰাক (ইংৰাজী: Buraq) হৈছে ইছলামিক পৰম্পৰাগত এক অতিপ্ৰাকৃতিক ঘোঁৰাৰ দৰে জীৱ।^১ যিয়ে ইছলামিক নবী মুহাম্মদৰ ইছৰা আৰু মিৰাজ যাত্ৰাৰ সময়ত মক্কাৰ পৰা জেৰুজালেমলৈ আৰু আকাশৰ মাজেৰে ওপৰলৈ উঠি ৰাতি উভতি অহাৰ সময়ত পৰ্বত হিচাপে কাম কৰিছিল।^২ যদিও কেতিয়াও ডেউকা থকা বুলি কোৱা হোৱা নাই।^৩ তথাপিও ইয়াক প্ৰায় সদায় পেগাছাছৰ দৰে সত্তা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়।^৪ বুৰাকে ইব্ৰাহামৰ দৰে কিছুমান নবীক এক মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে বহু দূৰলৈ লৈ যোৱা বুলিও কোৱা হয়। ছহীহ আল বুখাৰী শ্বৰীফৰ হাদিছতো ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়।^৫

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

১৫৩৯-৪৩ চনৰ খামছাৰ পৰা মি'ৰাজৰ চিত্ৰত দেখুওৱা হৈছে। দৰবাৰৰ চিত্ৰশিল্পী চুলতান মহম্মদে সৃষ্টি কৰা। য'ত চীন প্ৰভাৱিত ডাৱৰ আৰু ফৰিষ্টা দেখুওৱা হৈছে। এই সংস্কৰণটো পাৰ্চী শ্বাহ তাহমাস্প প্ৰথমৰ বাবে সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ইছলামৰ বিশ্বকোষত আল-দামিৰীৰ (মৃত্যু ১৪০৫) লেখাৰ কথা উল্লেখ কৰি আল-বুৰাকক আৰবী ভাষাৰ ব্যুৎপত্তি আৰু বিশেষণ বুলি গণ্য কৰা হৈছে: برق barq "বিজুলী/নিঃসৃত বিজুলী" বা ক্ৰিয়াৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বিভিন্ন সাধাৰণ অৰ্থ জিলিকি থকা, এই নামটোৱে জীৱটোৰ বিজুলীৰ দৰে গতিক বুজায় বুলি ভবা হয়। এনচাইক্লপিডিয়া ইৰানিকাৰ মতে "বৰাক" হৈছে "মধ্য পাৰ্চী বাৰাগ 'এটা অশ্বাৰোহী জন্তু, পৰ্বত' (নিউ পাৰ্চ. বাৰা)"ৰ আৰবীকৃত ৰূপ। এমৰাণ এল-বাদাৱীৰ মতে, শব্দটোক ব্যুৎপত্তিগতভাৱে "আৰোহী জন্তু" আৰু "ৰাতিপুৱাৰ তৰা" দুয়োটাৰে সৈতে জড়িত কৰিব পাৰি।

সপ্তম স্বৰ্গলৈ যাত্ৰা

ইছলামিক পৰম্পৰা অনুসৰি ৰাতি যাত্ৰা সংঘটিত হৈছিল ৬২১ খ্ৰীষ্টাব্দত - মুহাম্মদ নিজৰ নবীত্ব ঘোষণা কৰাৰ দহ বছৰৰ পিছত। মহম্মদ মছজিদ আল-হাৰামলৈ যোৱাৰ সময়ত তেওঁৰ খুলশালীয়েক ফখিতা বিন্ত আবি তালিবৰ ঘৰত মক্কাত আছিল। কাবাত জিৰণি লৈ থাকোঁতে প্ৰধান স্বৰ্গদূত জিব্ৰিল (জেব্ৰিয়েল) তেওঁক আবিৰ্ভাৱ হ'ল আৰু মহম্মদক প্ৰধান দেৱদূতৰ দলত লৈ যোৱা বুৰাকক আল-মছজিদ আল-আকছা ("আটাইতকৈ দূৰৈৰ মছজিদ")লৈ লৈ আহিল কোৰআন ১৭: ১। - পৰম্পৰাগতভাৱে জেৰুজালেমৰ মছজিদৰ পৰ্ব বুলি ধৰা হয় আৰু আল-আকছা মছজিদৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়। জেৰুজালেম পোৱাৰ পিছত মহম্মদে বুৰাকৰ পৰা নামি মন্দিৰৰ স্থানত নামাজ পঢ়িছিল। জীৱটোৱে সাত আকাশলৈ উঠি যোৱাৰ লগে লগে তেওঁ পুনৰ বুৰাকত উঠিল, য’ত তেওঁ ক্ৰমাগতভাৱে আদম, যীচু আৰু তেওঁৰ খুলশালীয়েক যোহন, হনোক, হাৰোণ, মোচি আৰু ইব্ৰাহিমক এজন এজনকৈ লগ পালে যেতিয়ালৈকে তেওঁ ঈশ্বৰৰ সিংহাসনত উপনীত নহ’ল। ঈশ্বৰে তেওঁৰ লগত যোগাযোগ কৰিছিল, তেওঁক বাক্য আৰু নিৰ্দেশনা দিছিল, আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল মুছলমানসকলক নামাজ পঢ়াৰ আজ্ঞা দিছিল, প্ৰথম অৱস্থাত দিনটোত পঞ্চাশ বাৰ। মোচিৰ আহ্বানত মহম্মদে কেইবাবাৰো ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ উভতি আহিছিল আৰু শেষত প্ৰাৰ্থনা-অধিবেশনৰ সংখ্যা পাঁচটালৈ হ্ৰাস কৰিছিল।