কুথিয়োট্টম

কুথিয়োট্টম দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় লোককলা আৰু আধ্যাত্মিক নৃত্য শৈলী। এই ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানটো মূলতঃ কেৰালাৰ বিভিন্ন দেৱী মন্দিৰত উদযাপিত বাৰ্ষিক পোংগল উৎসৱৰ এক অপৰিহাৰ্য অংগ হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়।^১ যুদ্ধৰ দেৱী ভদ্ৰকালী বা দুৰ্গাৰ আশীৰ্বাদ লাভৰ উদ্দেশ্যে এই অনুষ্ঠানটো উৎসৰ্গা কৰা হয়।^২ এই পৰম্পৰাত কিশোৰ বা কম বয়সীয়া ল’ৰাবোৰে কঠোৰ ব্ৰত পালন কৰি দেৱীৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি নৃত্য আৰু গীত পৰিৱেশন কৰে।

পৌৰাণিক পটভূমি আৰু বিশ্বাস

কুথিয়োট্টম পৰম্পৰাৰ সৈতে কেইবাটাও পৌৰাণিক বিশ্বাস জড়িত হৈ আছে। স্থানীয় বিশ্বাস অনুসৰি, এই নৃত্যত ভাগ লোৱা কিশোৰসকলক দেৱী ভদ্ৰকালীৰ আঘাতপ্ৰাপ্ত সৈন্য বা তেওঁৰ পৰিষদৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়। দেৱীয়ে মহিষাসুৰ বা দাৰুকাসুৰ বধ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ সৈন্যসকলে যি আনন্দ নৃত্য কৰিছিল, কুথিয়োট্টমৰ জৰিয়তে তাকেই প্ৰদৰ্শন কৰা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। লোকসংস্কৃতি বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, প্ৰাচীন কেৰালাত প্ৰচলিত থকা ধৰ্মীয় নৰবলি প্ৰথাৰ এক আধুনিক আৰু প্ৰতীকী ৰূপ হৈছে এই কুথিয়োট্টম।^৩

ব্ৰত পালন আৰু প্ৰশিক্ষণ

মালায়ালম বৰ্ষপঞ্জীৰ 'কুম্ভম' মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা এই উৎসৱৰ সাত দিন বা ন দিন পূৰ্বৰ পৰাই ল’ৰাবোৰৰ ব্ৰত আৰম্ভ হয়। এই সময়ছোৱাত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে তলত দিয়া নিয়মসমূহ কঠোৰভাৱে পালন কৰিবলগীয়া হয়:

• তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰ এৰি মন্দিৰত বা কোনো পবিত্ৰ স্থানত আশ্ৰয় লয়।
• খালী ভৰিৰে খোজ কাঢ়ে আৰু ধুতি বা তপস্বীৰ দৰে সৰল বস্ত্ৰ পিন্ধে।
• সম্পূৰ্ণৰূপে আমিষ আহাৰ ত্যাগ কৰে আৰু কেৱল দিনত এবাৰ সৰল নিৰামিষ খাদ্য গ্ৰহণ কৰে।
• প্ৰতিদিনে পুৱা আৰু সন্ধিয়া মন্দিৰৰ বিশেষ প্ৰাৰ্থনা আৰু আৰতিত অংশ লয়।

এই ব্ৰতকালৰ ভিতৰতে এজন জ্যেষ্ঠ প্ৰশিক্ষক বা 'আচান'ৰ তত্ত্বাৱধানত কিশোৰসকলক কুথিয়োট্টমৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় গীত আৰু নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়।

প্ৰদৰ্শন শৈলী

উৎসৱৰ অন্তিম দিনা এই কিশোৰসকলক পৰম্পৰাগত ৰাজকীয় সাজ-পোছাক, মুকুট আৰু অলংকাৰেৰে ধুনীয়াকৈ সজোৱা হয়। তেওঁলোকৰ মুখমণ্ডলত বিশেষ ধৰণৰ প্ৰসাধন বা ৰং লগোৱা হয়।

• সংগীত: এই নৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা গীতসমূহক 'কুথিয়োট্টম পাট্টু' বুলি কোৱা হয়। এইবোৰত দেৱীৰ বীৰত্বৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হয়।
• বাদ্যযন্ত্ৰ: পৰম্পৰাগত ঢোল (চেণ্ডা), কাঁহ আৰু তালৰ তীব্ৰ ধ্বনিৰ সৈতে এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়।
• গতি: এই নৃত্য অত্যন্ত খৰতকীয়া আৰু শক্তিপূৰ্ণ হয়। নৰ্তকসকলে বাদ্যৰ তালে তালে জপিয়াই জপিয়াই বৃত্তাকাৰে এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।

তেজ উলিওৱাৰ নিয়ম আৰু বিতৰ্ক

আলাপ্পুয়া, কোল্লাম আৰু তিৰুৱনন্তপুৰম জিলাৰ কেইটামান বিশেষ মন্দিৰত (যেনে চেত্তিকুলাংগাৰা দেৱী মন্দিৰ) কুথিয়োট্টম শোভাযাত্ৰাৰ সময়ত এক বিশেষ নিয়ম পালন কৰা হয়। ইয়াত নৰ্তক কিশোৰসকলৰ শৰীৰৰ ছাল বা জিভা মিহি সোণ বা ৰূপৰ তাৰে বিন্ধি দিয়া হয় আৰু তাৰ পৰা কেইটোপালমান তেজ উলিওৱা হয়।^৪ এই প্ৰথাটোক দেৱীৰ বাবে কৰা এক প্ৰতীকী ত্যাগ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

অৱশ্যে, বৰ্তমান সময়ত এই নিয়মটোক লৈ কেৰালাৰ সমাজ আৰু ন্যায়ালয়ত তীব্ৰ বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছে। মানৱাধিকাৰ কৰ্মী আৰু শিশু অধিকাৰ সুৰক্ষা আয়োগে ইয়াক শিশু নিৰ্যাতন হিচাপে অভিহিত কৰিছে। ভাৰতৰ শিশু সুৰক্ষা আইনৰ অধীনত এই ক্ৰুৰ ধৰ্মীয় নিয়ম সম্পূৰ্ণৰূপে নিষিদ্ধ কৰিবলৈ চৰকাৰী পৰ্যায়ত দাবী উত্থাপন হৈছে।^৫

লগতে চাওক

• কুডিয়াট্টম
• ভেলাকালি
• পঞ্চবাদ্যম
• কেৰালাৰ সংস্কৃতি

বহিঃসংযোগ

• কেৰালা চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা বিভাগৰ আধিকাৰিক ৱেবছাইট