অৰঞ্জনা

অৰঞ্জনা (Aranjanam), যাক আৰাইজান কোডি (Araijan Kodi) বা মোলাথাডু (Molathadu) বুলিও জনা যায়, হ’ল দক্ষিণ এছিয়াৰ, বিশেষকৈ দক্ষিণ ভাৰতৰ শিশু আৰু কিশোৰ-কিশোৰীসকলে ককালত পিন্ধা এডাল লাহী অলংকাৰ। অৱশ্যে বহুতো প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকেও ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰে। অৰঞ্জনা সাধাৰণতে সোণ বা ৰূপৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, কিন্তু ই ককালত বন্ধা ৰঙা বা ক’লা ৰঙৰ কপাহী সূতাও হ’ব পাৰে। বিশ্বাস কৰা হয় যে অৰঞ্জনা পিন্ধিলে কুদৃষ্টি বা বেয়া আত্মাৰ পৰা সুৰক্ষা পোৱা যায় আৰু ই সৌভাগ্য কঢ়িয়াই আনে। তামিলনাডু ৰাজ্যত ইয়াক 'আৰাইজান কোডি' আৰু কেৰালাত 'অৰঞ্জনা চৰাডু' বুলি কোৱা হয়।

হিন্দু পুৰুষসকলে অপায়-অমঙ্গল দূৰ কৰিবলৈ ইয়াক এক পবিত্ৰ ককালৰ সূতা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ ব্যৱহাৰ মূলতঃ দক্ষিণ ভাৰতত দেখা যায়। ইয়াৰ ৰং সাধাৰণতে ৰঙা বা ক’লা হয়। ককালত সূতা বান্ধি ৰখাৰ এই পৰম্পৰা হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি চলি আহিছে।

অৰঞ্জনা কাপোৰৰ ভিতৰত পিন্ধা হয় আৰু ইয়াক শাৰী আদিৰ দৰে বস্ত্ৰ ককালত সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ উপৰিও, এজন ব্যক্তি উলংগ অৱস্থাত থাকিলেও ইয়াক সদায় পিন্ধি থকা হয়, কিয়নো হিন্দু ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ স্নান কৰিলে জলদেৱতা বৰুণ অসন্তুষ্ট হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত ব্যক্তিয়ে অৰঞ্জনাৰ পৰিৱৰ্তে কৌপিন পিন্ধিবলৈও বাছি ল’ব পাৰে।

প্ৰাচীন তামিল ভাষাসকলেও ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, যাৰ উল্লেখ তোলকাপ্পিয়ামত পোৱা যায়। চংগম সাহিত্যত ৰূপৰ আৰাইজানক 'ভেঞ্জান' আৰু সোণৰ আৰাইজানক 'পোনজান' বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তামিলনাডুৰ এখন গাঁৱৰ নাম ইয়াৰ নামেৰেই 'ভেঞ্জান কোণ্ডান' ৰখা হৈছিল, যাৰ অৰ্থ হ’ল ৰূপৰ আৰাইজান পিন্ধা ব্যক্তি।

দক্ষিণ ভাৰতত শিশুটিৰ জন্মৰ ২৮তম দিনা অনুষ্ঠিত হোৱা এক অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে সকলো ধৰ্মৰ ল’ৰা আৰু ছোৱালী উভয়কে অৰঞ্জনা প্ৰদান কৰা হয়। কেৰালাত ইয়াক 'নুলুকেট্টু' আৰু তামিলনাডুত 'ইৰুপাথেট্টু' বুলি কোৱা হয়, য’ত শিশুটিক নামাকৰণ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ প্ৰথমটো অলংকাৰ, চকুৰ কাজল আৰু পায়স খাবলৈ দিয়া হয়।

অৰঞ্জনা চাৰাডু

মূল প্ৰবন্ধ: অৰঞ্জনা চাৰাডু'অৰঞ্জনা চাৰাডু বা অৰৈঞাণ কায়িৰু' (মালয়ালম ভাষা: അരഞ്ഞാണ ചരട്; তামিল ভাষা: அரைஞாண் கயிறு; তেলুগু ভাষা: మొలతాడు) হৈছে দক্ষিণ ভাৰতত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰাগত প্ৰথা।^১ এই প্ৰথা বিশেষকৈ হিন্দু আৰু মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মাজত দেখা যায়। ইয়াত কঁকালৰ চাৰিওফালে এডাল পৱিত্ৰ সূতা বান্ধি লোৱা হয়, যাক দুষ্ট শক্তিৰপৰা সুৰক্ষাৰ প্ৰতীক বুলি ধৰা হয়।^২ এই প্ৰথা প্ৰজন্মৰপৰা প্ৰজন্মলৈ চলি আহিছে আৰু মানুহৰ সাংস্কৃতিক তথা ধাৰ্মিক বিশ্বাসৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত।^৩

নুলুকেট্টু

কেৰালাত এই অনুষ্ঠানটি শিশুৰ জন্মৰ ২৮তম দিনা পালন কৰা হয়, কিয়নো মালয়ালম কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি এই দিনটোতে শিশুটিৰ জন্ম নক্ষত্ৰটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে পুনৰাবৃত্তি হয়। এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত ক’লা বা ৰঙা কপাহী সূতা আৰু এডাল সোণৰ শিকলি একেলগে পকাই শিশুটিৰ ককালত বান্ধি দিয়া হয়— এই কামটো সাধাৰণতে শিশুটিৰ পিতৃয়ে কৰে। এই সূতাডালক 'অৰঞ্জনা' বুলি কোৱা হয়। শিশুটিৰ চকুত কাজল ঘঁহি দিয়া হয়। কুদৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ গালত বা কপালৰ এফালে এটা ক’লা ফোঁট দিয়া হয়। বাওঁ কাণখন এখন পাণৰ পাতেৰে ঢাকি ধৰি পিতৃয়ে শিশুটিৰ সোঁ কাণত নিৰ্বাচিত হিন্দু নামটো তিনিবাৰকৈ ফুচফুচাই কয়। ইয়াৰ পিছত বাওঁ কাণতো একেদৰেই নামটো দোহৰা হয়। ভৱিষ্যতৰ বিভিন্ন খাদ্যৰ আধাৰ হিচাপে শিশুটিক ঘিউ আৰু মৌৰ মিশ্ৰণ খাবলৈ দিয়া হয়।