লোকগাথা
৩৮ প্ৰবন্ধ
-
লোকাচাৰ
লোকাচাৰ (Ritual) হৈছে অনুমান, শব্দ, কাৰ্য্য অথবা পূজনীয় বস্তুৰ সৈতে জড়িত কিছুমান কাৰ্য্যকলাপৰ শৃংখল। ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়কে ধৰি কোনো সম্প্ৰদায়ৰ পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা লোকাচাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়।
-
ভূল ভুলৈয়া
ভূল ভুলৈয়া হৈছে ২০০৭ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ ছাইক্লজিকেল থ্ৰিলাৰ চলচ্চিত্ৰ, যাৰ পৰিচালক প্ৰিয়দৰ্শন, চিত্ৰনাট্য নীৰজ ৱোৰা আৰু প্ৰযোজক টি ছিৰিজ। এয়া ১৯৯৩ চনত মধু মুত্তমে লিখা আৰু ফাজিলৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত মালয়ালম ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ মণিচিত্ৰথাঝুৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ, যিখন ১৯ শতিকাৰ মধ্য ট্ৰেভাংকুৰৰ মাটম…
-
চম্পাৱতী
চম্পাৱতী ( Champavati) অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ এটি চিনাকি নাম৷ সাধুকথা, নাটক, কবিতা, মালিতা, কথাছবি সকলোতে চম্পাৱতী নামৰ এক চৰিত্ৰই স্থান লাভ কৰি আহিছে৷ চম্পাৱতী লোককথাৰ নায়িকা৷ চম্পাৱতীৰ প্ৰকৃত অৱস্থিতি কোনেও নাজানে৷ অসমীয়া লোককথাৰ নাৰী “চম্পাৱতী’’ক পোনতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংগ্ৰহ কৰি ছপাৰূপত…
-
সৰ্প ৰাজকুমাৰৰ টোপনি যোৱা মূৰ
দ্য স্নেক-প্ৰিন্স স্লিপি-হেড (সৰ্প ৰাজকুমাৰৰ টোপনি যোৱা মূৰ) হৈছে এমিলি লৰিমাৰ আৰু ডেভিদ লকহাৰ্ট ৰবাৰ্টছন লৰিমাৰে ১৯১৯ চনত তেওঁলোকৰ সংকলন পাৰ্চীন টেলছত প্ৰকাশ কৰা ইৰাণী লোককথা।
-
ইউনিকৰ্ণ
ইউনিকৰ্ণ হৈছে এবিধ কিংবদন্তিমূলক জীৱ। প্ৰাচীন কালৰ পৰাই পোৱা বৰ্ণনা মতে ই হৈছে কপালৰ মাজ অংশত এটা ডাঙৰ, জোঙা, আৰু সৰ্পিল আকৃতিৰ শিং ওলাই থকা এবিধ জন্তু।
-
বড়ো সংস্কৃতি
বড়ো সংস্কৃতি অসমৰ বড়ো জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি। দীৰ্ঘদিন ধৰি বড়োসকল মীনপালন, হাঁহ-কুকুৰা, গাহৰি পালন, ধান-পাট খেতি, সুমথিৰা বাগিচাৰ প্ৰবল পৰম্পৰা থকা কৃষি সমাজত বাস কৰা কৃষক। তেওঁলোকে নিজেই নিজৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক ঘৰতে তৈয়াৰ কৰে। বড়ো সকলৰ সমাজ সংস্কাৰ হৈছিল ব্ৰহ্ম ধৰ্মৰ যোগেদি।
-
বাংলাদেশৰ লোক সাহিত্য
বাংলাদেশৰ লোক সাহিত্যই বাংলা সাহিত্য, সংস্কৃতি, পৰম্পৰা আৰু ঐতিহ্যৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। যদিও ইয়াক গ্ৰাম্য জনগোষ্ঠীৰ সৃষ্টি কৰি প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ মৌখিকভাৱে বিয়পি পৰিছে, তথাপিও এই লোক সাহিত্যই বাংলা সাহিত্যক সমৃদ্ধ আৰু সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে।
-
ভূল ভুলৈয়া ২
ভূল ভুলৈয়া ২ হৈছে ২০২২ চনৰ এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ কমেডী-ভৌতিক চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে আনীছ বাজমীয়ে, চিত্ৰনাট্য লিখিছে আকাশ কৌশিক আৰু সংলাপ লিখিছে ফাৰহাদ চামজীয়ে। ছবিখন টি-ছিৰিজ ফিল্মছ আৰু চিনে১ ষ্টুডিঅ'ৰদ্বাৰা প্ৰযোজিত। ই ২০০৭ চনত মুক্তি পোৱা ভূল ভুলৈয়া ছবিখনৰ এটা স্বতন্ত্ৰ ছিকুৱেল।
-
ভূল ভুলৈয়া ৩
ভূল ভুলৈয়া ৩ হৈছে ২০২৪ চনৰ এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ কমেডী-ভৌতিক চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে আনীছ বাজমীয়ে আৰু চিত্ৰনাট্য লিখিছে আকাশ কৌশিকে। ছবিখন টি-ছিৰিজ ফিল্মছ আৰু চিনে১ ষ্টুডিঅ'ৰদ্বাৰা প্ৰযোজিত। ই ২০০৭ চনৰ ভূল ভুলৈয়া আৰু ২০২২ চনৰ ভূল ভুলৈয়া ২-ৰ পিছত এই ধাৰাবাহিকৰ তৃতীয় খণ্ড।
-
কপালত জোনাক থকা ল’ৰাটো
দ্য বয় উইথ এ মুন অন হিজ ফ'ৰহেড হৈছে মাইভে ষ্ট'কছ আৰু লাল বেহাৰী দেৰ দ্বাৰা সংগ্ৰহ কৰা বাংলা লোককথা৷ এই কাহিনীবোৰে এনে কাহিনীক বুজায় য’ত এগৰাকী ছোৱালীয়ে ৰজাক আচৰিত ধৰণৰ সন্তান বা সন্তান জন্ম দিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে, কিন্তু তেওঁৰ ঈৰ্ষাপৰায়ণ আত্মীয় বা ৰজাৰ পত্নীয়ে কেঁচুৱা আৰু তেওঁলোকৰ মাকৰ…
-
কুকুৰ আৰু তাৰ প্ৰতিচ্ছবি
কুকুৰ আৰু তাৰ প্ৰতিচ্ছবি'(ডগ এণ্ড হিজ ৰিফ্লেকচন) ইছপৰ এটা অন্যতম উপকথা। মূল গ্ৰীক কাহিনীটো লেটিন ভাষাত পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছিল আৰু এইদৰে সমগ্ৰ ইউৰোপতে বিয়পি পৰিছিল, যিয়ে নিজৰ হাতত যি আছে তাতেই সন্তুষ্ট হ’বলৈ আৰু ছাঁৰ স্বাৰ্থত একো বলিদান নিদিবলৈ পাঠটো শিকাইছিল। গল্পটোৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণো আছে।
-
গ্ৰীফিন
গ্ৰীফিন, গ্ৰীফন বা গ্ৰাইফন হৈছে এটা কিংবদন্তিমূলক জীৱ। ইয়াৰ শৰীৰ, নেজ আৰু পিছফালৰ ঠেং সিংহৰ দৰে আৰু আগ ঠেং, মূৰ আৰু ডেউকা ঈগলৰ দৰে।
-
মেইতেই লোককথা
মেইতেই লোককথা হৈছে ভাৰতৰ মণিপুৰৰ মেইটেই জনগোষ্ঠীৰ লোককথা আৰু পৌৰাণিক কাহিনী। এনে লোককথা পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ চলি থাকে। বৰ্তমান মণিপুৰ চৰকাৰে মেইটেই জনগোষ্ঠীৰ লোককথা সংৰক্ষণৰ পৰিকল্পনা কৰিছে, যিটো চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানত প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ জৰিয়তে কাৰ্যকৰী হ’ব।
-
স্কাজ
স্কাজ (ইংৰাজী: Skaz; ৰাছিয়ান: сказ) হ’ল ৰাছিয়ান মৌখিক আখ্যানৰ এটা ৰূপ। এই শব্দটো স্কাজাট (ক’বলৈ) শব্দৰপৰা আহিছে আৰু ই ৰাস্কাজ (চুটি গল্প) তথা স্কাজকা (সাধুকথা) আদি শব্দৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। কোনো এক নিৰ্দিষ্ট চৰিত্ৰৰ ব্যক্তিত্ব ফুটাই তুলিবলৈ এই শৈলীত উপভাষা আৰু দোৱান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
-
অগ্ৰি
অগ্ৰি হাংগেন বা অগ্ৰি হাংকেন হৈছে মেইতেই বা মণিপুৰী সাংস্কৃতিক সংগীত অনুষ্ঠান, য'ত সূৰ্য্যৰ বিভিন্ন উপাধি আৰু পৃথিৱী সৃষ্টিৰ পৌৰাণিক কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হয়। এয়া সাধাৰণতে লাই হাৰাওবা উৎসৱৰ শেষত গোৱা হয় আৰু ইয়াৰ বিষয়বস্তু পৃথিৱী সৃষ্টিৰ মিথৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত।
-
ইণ্ডোনেছিয়ান দেৱী সকল
ইণ্ডোনেছিয়ান দেৱী সকলৰ লগত হিন্দু দেৱী সকলৰ যথেষ্ট সাদৃশ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। হিন্দু দেৱীৰ ক্ষেত্ৰত নামৰ পিছত দেৱী শব্দ যুক্ত কৰা হয়, আনহাতে ইণ্ডোনেছিয়ান দেৱীৰ ক্ষেত্ৰত নামৰ আগত দেৱী শব্দ যুক্ত কৰা হয়।
-
উচিত্ত ভাগৱতী
উচিত্ত ভাগৱতী ভাৰতৰ কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত পূজা কৰা আঞ্চলিক হিন্দু দেৱী। উচিত্তক পূজা কৰা হয় আৰু তেয়্যাম ৰূপ হিচাপে পালন কৰা হয়। এই দেৱতাৰ মূল মন্দিৰসমূহ কেৰালাৰ কান্নুৰ আৰু কাছাৰগোড জিলাত বিস্তৃত।
-
কবিৰাজ
কবিৰাজ বা ৰাজকবি হৈছে এটা সন্মানৰ উপাধি, যিটো মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ ৰাজদৰবাৰৰ লগত জড়িত কবি আৰু সাহিত্যিকসকলক দিয়া হৈছিল। ৰাজকবি আৰু ইতিহাসবিদ হিচাপে সাহিত্যিক যোগ্যতাৰ বাবে ৰাজদৰবাৰত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা বিশিষ্ট চৰণসকলক কবিৰাজ (কবিৰ ৰজা) পদবী দিয়া হৈছিল।
-
কিৰণমালা (বাংলা লোককথা)
কিৰণমালা হৈছে সাহিত্যিক দক্ষিণৰঞ্জন মিত্ৰ মজুমদাৰে সংগ্ৰহ কৰি ঠাকুৰমাৰ ঝুলী সংকল্পত প্ৰকাশিত বাংলা লোককথা। ঠাকুৰমাৰ ঝুলী বাংলা লোককথা আৰু সাধুকথাৰ সংকলন।
-
গংগাদেৱী
গংগাদেৱী, যাক গংগাম্বিকা বুলিও কোৱা হয়, বৰ্তমান ভাৰতৰ বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ চতুৰ্দশ শতিকাৰ এগৰাকী ৰাজকুমাৰী আৰু সংস্কৃত কবি আছিল। তেওঁ বিজয়নগৰৰ ৰজা কুমাৰ কম্পনাৰ পত্নী আছিল। কুমাৰ আছিল প্ৰথম বুক্কা ৰায় (প্ৰায় ১৩৬০ - ১৩৭০)ৰ পুত্ৰ।
-
গংগু তেলী
গংগু তেলী বা গংগা তেলী ভাৰতৰ কাল্পনিক ব্যক্তিত্ব।তেলী (তেল-পেৰা) জাতিৰ এজন সাধাৰণ মানুহ।তেওঁ কহান ৰাজা ভোজ, কহান গংগু তেলী ("ৰজা ভোজা ক'ত, আৰু তৈলমান গংগু ক'ত আছে") প্ৰবাদটোত দেখা যায়, যাক এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ বা উচ্চ পদস্থ ব্যক্তিক (যেনে ভোজা) এজন সাধাৰণ বা নিম্ন-স্থিতিৰ ব্যক্তিৰ (যেনে গঙ্গু) সৈতে…
-
গ্ৰেনী
গ্ৰেনী (গ্ৰেনিয়া হিচাপেও লিখা হয়) আইৰিছ্ পৌৰাণিক কাহিনীৰ ফিয়ানা চাইকেলত কৰ্মাক মেক আৰ্টৰ কন্যা। তেওঁ মধ্যযুগৰ আইৰিছ্ গ্ৰন্থ ফিয়ন এণ্ড গ্ৰেনী আৰু ১৭শ শতিকাৰ দ্য পাৰ্ছুইট অৱ ডায়াৰমুইড এণ্ড গ্ৰেইন কাহিনীৰ মুখ্য চৰিত্ৰ।
-
ছিলেট গীতিকা
ছিলেটৰ মানুহে ৰচনা কৰা মৌখিক লোককথা, গল্প, যাত্ৰা আদিক সামূহিকভাৱে ছিলেটগীতিকা বুলি কোৱা হয়। ছিলেট অঞ্চলৰ প্ৰাচীন জনসাধাৰণৰ দৈনন্দিন জীৱনশৈলী, খিলঞ্জীয়াৰ জীৱিকা, সামন্তীয় শাসন ব্যৱস্থা, গ্ৰাম্য লোককথা, আৱেগিক অনুভূতি, প্ৰেম আৰু বিচ্ছেদ, যুদ্ধ আৰু সংঘাত, মানৱতাক ছিলেট গীতিকাৰ উৎস হিচাপে বিবেচিত…
-
টিং টিং চাওৰো
টিং টিং চাওৰো (ꯇꯤꯡ ꯇꯤꯡ ꯆꯥꯎꯔꯣ) হৈছে এটি পৰম্পৰাগত মেইতেই ভাষাৰ গান। সাধাৰণতে, এইটো মাকসকলে নিজৰ সন্তানক স্নান কৰোৱাৰ সময়ত গায়। লগতে, মেইতেই পৰম্পৰাগত মাইবীসকলে এইটো লাই হৰাওবা উৎসৱত গায়।
-
নাগপুৰী সংস্কৃতি
নাগপুৰী সংস্কৃতি বুলিলে নাগপুৰী ভাষী লোকসকলৰ পৰম্পৰা আৰু জীৱনশৈলীক বুজায়, য'ত সাহিত্য, উৎসৱ, লোকসংগীত, আৰু নৃত্যৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। এয়া নাগপুৰী ভাষাৰ লগত গভীৰভাৱে জড়িত এটা সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য হিচাপেও বিবেচিত হয়।
-
নীলা শিয়াল
নীলা শিয়াল এটা সাধুকথা যিটো সমগ্ৰ ভাৰত উপমহাদেশতে পৰিচিত।
-
নৃত্য (ভঙ্গিমা)
নৃত্য (नृत्य, ), যাক নৃত্য, নটনা বা নাট্য বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতীয় পৰম্পৰাত "নৃত্য, মঞ্চত অভিনয়, অভিনয়, অংগভংগী, নাট্যাভিনয়"। ইয়াক কেতিয়াবা দুটা ৰূপত বিভক্ত কৰা হয়: নৃত্য বা বিশুদ্ধ নৃত্য, য’ত সংগীতৰ ছন্দ আৰু ভাষা কোনো নৃত্যশিল্পীৰ প্ৰকাশহীন গতিবিধিৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়; আৰু নৃত্য বা…
-
পাছিথিয়া (শ্ৰুতিকথা)
পাছিথিয়া (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Πασιθέα বা Πασιθέη; ইংৰাজী: Pasithea; সাম্ভৱ্য অৰ্থ: 'সকলোৰে ওচৰলৈ দৌৰি যোৱাজন' বা 'সকলোৱে শ্ৰদ্ধা কৰা দেৱী') গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাত পাৰ্ছিথিয়া বুলিলে তলৰ চৰিত্ৰ কেইটা বুজোৱা হয়: পাছিথিয়া: গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০…
-
পুত্ৰী টাংগুক
পুত্ৰী টাংগুক ইণ্ডোনেছিয়াৰ জাম্বি লোককথাৰ এটা চৰিত্ৰ। কাহিনী অনুসৰি, পুত্ৰী টাংগুক নামৰ এগৰাকী মাতৃ আছিল। তেওঁৰ সাতটা সন্তান আছিল আৰু তেওঁ স্বামীৰ সৈতে বাস কৰিছিল। তেওঁৰ স্বামী আৰু তেওঁ দুয়োজনেই কৃষক আছিল।
-
বাক্কু
বাক্কু (ইংৰাজী: Baccoo; শ্ৰানান টংগো ভাষাত bakru, আৰু চৰামাক্কান ভাষাত bakulu বা bakuu) হ’ল গায়ানা আৰু চুৰিনামৰ লোককথাৰ এটা পৌৰাণিক চৰিত্ৰ। এজন বাক্কুৰ এটা বিশাল মূৰ থাকে আৰু ইয়াৰ আধা অংশ কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু বাকী আধা অংশ মঙহৰ।