কিৰণমালা (বাংলা লোককথা)

কিৰণমালা হৈছে সাহিত্যিক দক্ষিণৰঞ্জন মিত্ৰ মজুমদাৰে সংগ্ৰহ কৰি ঠাকুৰমাৰ ঝুলী সংকল্পত প্ৰকাশিত বাংলা লোককথা। ঠাকুৰমাৰ ঝুলী বাংলা লোককথা আৰু সাধুকথাৰ সংকলন।

অনুবাদ

কাহিনীটো লেখক ফ্ৰান্সিছ ব্ৰেডলি ব্ৰেডলি-বাৰ্টৰ দ্বাৰা কিৰানামালা বা আলোৰ পুষ্পস্তবক; গীতা মজুমদাৰৰ কিৰণমালাৰ গল্প; আৰু সায়ন্তনী দাসগুপ্তৰ কিৰণমালা হিচাপে প্ৰকাশিত হৈছে।^১

সাৰাংশ

ৰাতি ৰাজপথত ঘূৰি ফুৰি প্ৰজাৰ মতামত শুনি ৰজাই তিনিজনী ভগ্নীয়ে ইজনে সিজনৰ লগত কথা পাতি থকা ঘৰৰ ওচৰত ৰৈ যায়: প্ৰথমজনীয়ে ৰজাৰ দৰাক বিয়া কৰাব বিচাৰে, দ্বিতীয়গৰাকীয়ে ৰাজক ৰান্ধনীক আৰু তৃতীয়গৰাকীয়ে ৰজাক বিয়া কৰাব বিচাৰে। ৰজাই পিছদিনা সকলোকে নিজৰ ওচৰলৈ আনি সৰুজনীক বিয়া কৰালে।

সময় পাৰ হৈ যায়, ডেকা ৰাণী গৰ্ভৱতী হয়, কিন্তু স্তনপানৰ বাবে অচিনাকি মানুহৰ সলনি ডাঙৰ ভনীয়েকহঁতৰ সহায় বিচাৰে। তাইৰ অজ্ঞাতে তাইৰ ভনীয়েকহঁতে তাইৰ সৌভাগ্যক ঈৰ্ষা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে আৰু সুযোগ গ্ৰহণ কৰি তাইৰ ক্ষতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। প্ৰথমবাৰ ৰাণীয়ে ল’ৰা এটা জন্ম দিলে, যাক ডাঙৰ ভনীয়েকে মাটিৰ পাত্ৰ এটাত ভৰাই নদীত পেলাই দিলে আৰু শিশু অৱস্থাত ৰজাক এটা হাউণ্ড কুকুৰ উপহাৰ দিলে। দ্বিতীয়বাৰ ৰাণীয়ে আন এটা পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিলে যদিও ৰজাক এটা বিড়াল পোৱালি দেখুৱাই দিলে। পিছৰ বছৰত এজনী ছোৱালী জন্ম হয়, কিন্তু তাইৰ ঠাইত পুতলা এটা ৰখা হয়। পত্নীক দুষ্ট নাৰী বুলি ভাবি ৰজাই গাধৰ পিঠিত উঠি ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে।

তিনিবাৰকৈ নদীৰ মাটিৰ পাত্ৰত পৰিত্যক্ত হৈ পৰিল তিনিটা শিশু। প্ৰতিবাৰেই কোনোবা ব্ৰাহ্মণে নদীৰ পাৰত পূজা কৰিবলৈ আহিছিল, প্ৰতিটো পাত্ৰ বিচাৰি উলিয়াই উদ্ধাৰ কৰিছিল, তাৰ পিছত নিজৰ সন্তান হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। ব্ৰাহ্মণসকলে ল’ৰাকেইটাৰ নাম অৰুণ আৰু বৰুণ আৰু ছোৱালীজনীৰ নাম ৰাখিলে কিৰুণমালা। ব্ৰাহ্মণৰ মৃত্যুৰ পিছত এদিন ৰাস্তাত প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ সন্মুখীন হৈ ৰজাই ভাই-ভনীক লগ পালে। ৰজাই তাত এটা ৰাজপ্ৰসাদ নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। এদিন তেওঁলোকৰ ধুনীয়া বাসস্থানৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱা এজন ফকিৰে তেওঁলোকক প্ৰশংসা কৰে, কিন্তু ছোৱালীজনীক পৰামৰ্শ দিয়ে যে "ৰূপৰ গছত সোণৰ ফুল, হীৰা গছত সোণৰ চৰাই আৰু মুকুতাৰ জালৰ চন্দ্ৰবিন্দু" আনিবলৈ পঠিয়াব লাগে।^২৩৪

অভিযোজন

১৯৭৯ চনত নিৰ্মিত ভাৰতীয় বাংলা ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ অৰুণ বৰুণ ও কিৰণমালা এই লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত।