ভূল ভুলৈয়া ৩

ভূল ভুলৈয়া ৩ হৈছে ২০২৪ চনৰ এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ কমেডী-ভৌতিক চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে আনীছ বাজমীয়ে আৰু চিত্ৰনাট্য লিখিছে আকাশ কৌশিকে। ছবিখন টি-ছিৰিজ ফিল্মছ আৰু চিনে১ ষ্টুডিঅ'ৰদ্বাৰা প্ৰযোজিত।^১ ই ২০০৭ চনৰ ভূল ভুলৈয়া আৰু ২০২২ চনৰ ভূল ভুলৈয়া ২-ৰ পিছত এই ধাৰাবাহিকৰ তৃতীয় খণ্ড। ছবিখনত কাৰ্তিক আৰয়ন, বিদ্যা বালান, মাধুৰী দীক্ষিত আৰু তৃপ্তি ডিমৰি মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। কাহিনীটো কলিকতাক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠিছে।^২

ছবিখন আনুষ্ঠানিকভাৱে ২০২৩ চনৰ মাৰ্চ মাহত ঘোষণা কৰা হয়। মুখ্য চিত্ৰগ্ৰহণ ২০২৪ চনৰ মাৰ্চৰপৰা ছেপ্টেম্বৰলৈকে মুম্বাই, কলিকতা, অৰ্ছা আৰু লেহত সম্পন্ন হয়। ছবিখন ১ নৱেম্বৰ ২০২৪ তাৰিখে দীপাৱলীৰ সৈতে মিল ৰাখি বিশ্বজুৰি থিয়েটাৰত মুক্তি পায়। ছবিখনে বিশ্বজুৰি ₹৪২৩.৮৫ কোটি উপাৰ্জন কৰে আৰু ২০২৪ চনৰ অন্যতম সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী হিন্দী চলচ্চিত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়।^৩

পটভূমি

১৮২৪ চনত ৰাতি ৰক্তঘাট ৰাজপ্ৰাসাদত এগৰাকী মহিলাক কঠাক নাচি থকা দেখা যায়, মাথোঁ ৰজা আৰু তেওঁৰ দেহৰক্ষীসকলে তেওঁক ধৰিলে। ৰজাই কথক নৃত্যশিল্পীক জীৱিত অৱস্থাত জ্বলাই দিবলৈ আদেশ দিয়ে, আৰু ৰক্ষকসকলে ৰজাৰ আদেশ মানি চলে। কিছুসময়ৰ পাছত নৃত্যশিল্পীগৰাকীৰ আত্মাই হত্যাকাৰীসকলক খেদিবলৈ ঘূৰি আহে। আত্মাই তাইক জ্বলাই দিয়া মানুহজনক আৰু ৰজা দুয়োকে হত্যা কৰিলে। দেহৰক্ষীসকলক হত্যা কৰা হয়, ৰজাক আত্মাই বিছনাত জ্বলাই দিয়ে।

২০০ বছৰৰ পাছত ২০২৪ চনত “ৰুহ বাবা” ছদ্মনামেৰে ভূতৰ ভাও ধৰা ৰুহান নামৰ এজন কনমেনে সহযোগী টিল্লুৰ সৈতে কলকাতাৰ মানুহক জীৱিকাৰ বাবে প্ৰতাৰণা কৰে। এদিন তেওঁলোকক ৰক্তঘাটৰ “ৰজা” বুলি অভিহিত কৰা এজন ব্যক্তিৰপৰা ফোন আহে, যিয়ে নিজৰ ঘৰত খেদি ফুৰা বুলি কোৱা ভতিজী “মীৰা”ৰ ভূতটোক খেদি পঠিয়াব বিচাৰে। ৰুহানে মীৰাৰ আত্মাক ভূত-প্ৰেত উলিয়াই দিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ সময়তে তেওঁ অজানিতে স্বীকাৰ কৰে যে তেওঁ এজন প্ৰৱঞ্চক, যিটো তাইৰ ককাকে নিজৰ ফোনত ৰেকৰ্ড কৰে। এই সকলোবোৰ মীৰা আৰু তাইৰ ককাকে ৰুহানক ধৰি নিজৰ জন্মস্থান ৰক্তঘাটলৈ আনিবলৈ স্থাপন কৰা এটা প্ৰৱঞ্চনা বুলি প্ৰমাণিত হয়— পশ্চিম বংগৰ এখন পূৰ্বৰ ৰাজকীয় ৰাজ্য। মীৰাই ৰুহানক ১ কোটি টকা দিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যদিহে তেওঁ তেওঁলোকৰ ৰাজপ্ৰাসাদ পুনৰ উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰে, যিটো ৰাজপ্ৰাসাদত কথিতভাৱে মঞ্জুলিকা আত্মাই খেদি ফুৰে। কোনো বিকল্প বাকী নোহোৱাকৈয়ে ৰুহানে এই যুটিটোৰ পিছে পিছে ৰক্তঘাটলৈ যায়, য’ত তেওঁ দৈনন্দিন প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰি থকা এটা ভগ্ন ৰাজকীয় পৰিয়ালক পায়। ভূতুনী ৰাজপ্ৰাসাদৰ বাহিৰৰ এটা সৰু ঘৰত এতিয়া ৰাজ পৰিয়ালটো থাকে।

মীৰা আৰু ৰজা পুৰোহিতে ৰুহানৰ আগত এটা ভৱিষ্যদ্বাণী প্ৰকাশ কৰে: ২০০ বছৰ পূৰ্বে ৰাজকুমাৰী মঞ্জুলিকাই লিংগ পক্ষপাতিত্বৰ বাবে তেওঁলোকৰ পিতৃ ৰজাই তেওঁৰ ওপৰত সিংহাসনত আৰোহণ কৰিবলৈ বাছি লোৱা তেওঁৰ সৰু সতি-সন্ততি দেবেন্দ্ৰনাথক হত্যা কৰিছিল। শাস্তি স্বৰূপে ৰজাই মঞ্জুলিকাক জীৱিত অৱস্থাত জ্বলাই দিলে। ৰজাৰ সৈতে প্ৰায় সকলোকে হত্যা কৰি তাই আত্মা হিচাপে উভতি আহিছিল ৰজাৰ লগত খেদি ফুৰিছিল যদিও শেষত বন্দী হৈছিল। তাইৰ আত্মাক ৰাজকীয় পুৰোহিতসকলে তাইৰ কোঠাত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল আৰু আৰু কেতিয়াও খোলা নাছিল। ৰুহানে গম পায় যে তেওঁ দেবেন্দ্ৰনাথৰ সৈতে মিল আছে আৰু তেওঁক ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে দেখা যায়। সকলোৱে বিশ্বাস কৰে যে ৰুহান ৰাজকুমাৰ দেবেন্দ্ৰনাথৰ পুনৰ্জন্ম। তেওঁৰ উভতি অহাৰ উদ্‌যাপন কৰে গাঁৱৰ মানুহে—তিনিজন ভুৱা পণ্ডিতৰ বাহিৰে।

মীৰাই পুনৰুদ্ধাৰকাৰী দল এটাক মাতে যাতে ৰাজপ্ৰাসাদটো বিক্ৰী কৰিব পৰা যায় আৰু ৰুহানৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া বাউণ্টিখিনি দিব পৰা যায়। অৱশেষত মীৰা আৰু ৰুহানৰ প্ৰেমত পৰে। পুনৰুদ্ধাৰ কোম্পানীটোৰ মল্লিকা ৰাজপ্ৰাসাদত উপস্থিত হয়। ইফালে মঞ্জুলিকাৰ কথিত তলাবন্ধ কোঠাটোত ৰাজপ্ৰাসাদত আত্মগোপন কৰি থকা তিনিজন কনমেনে পণ্ডিতৰ ৰূপ লৈ উদ্ধাৰ হয়। সিহঁতে আনক ভয় খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যাতে সিহঁতে লক্ষ্য নকৰাকৈয়ে ৰাজপ্ৰাসাদত থাকিব পাৰে, কিন্তু সিহঁতক ৰুহান, মল্লিকা আৰু মীৰাৰ হাতত ধৰা পৰে।

তাৰ পিছত ৰুহান আৰু বাকীবোৰে আন এটা তলাবন্ধ কোঠা আৱিষ্কাৰ কৰে, মঞ্জুলিকাৰ দৰেই। ৰাজপ্ৰাসাদটো সঁচাকৈয়ে ভূত-প্ৰেত নাই বুলি বিশ্বাস কৰি ৰুহানে খুলি দিয়ে, অজানিতে এটা আত্মাক মুকলি কৰি দিয়ে। ৰাজপোৰোহিতে প্ৰকাশ কৰে যে আচলতে দুগৰাকী ৰাজকুমাৰী আছিল— ডাঙৰ অঞ্জুলিকা আৰু সৰু মঞ্জুলিকা। দুয়োজনে ইজনে সিজনক তুচ্ছজ্ঞান কৰি সিংহাসনত আৰোহণ কৰিব বিচাৰিছিল। কেনেবাকৈ অঞ্জুলিকাৰ সান্নিধ্য ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাৰপৰা মচি গ’ল।

সকলোকে আচৰিত কৰি মন্দিৰা নামৰ এজন ৰাজকীয় ৰাজপ্ৰাসাদত উপস্থিত হয় আৰু পুনৰুদ্ধাৰ সম্পূৰ্ণ হ’লে পৰিয়ালটোৰপৰা ক্ৰয় কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে ৰাজপ্ৰাসাদত উপস্থিত হয়। পৰিয়াল আৰু ৰুহানৰ অজ্ঞাতে মন্দিৰা আৰু মল্লিকা প্ৰায়ে ইজনে সিজনৰ লগত বিবাদ হয়। ইফালে ৰাজপ্ৰাসাদৰ সামগ্ৰী কিনাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া যিকোনো ব্যক্তিক আত্মাই হত্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৰুহান আৰু মীৰাক মন্দিৰা আৰু মল্লিকাৰ ভ্ৰমে খেদি ফুৰে, দুয়োজনে নিজকে মঞ্জুলিকা বুলি দাবী কৰে। ভুৱা পণ্ডিত আৰু ৰুহানে ৰাজপ্ৰাসাদৰপৰা পলাবলৈ চেষ্টা কৰে, কিন্তু আত্মাই তেওঁলোকক ওলাই যাবলৈ বাধা দিয়ে।

দুৰ্গাষ্টমীৰদিনা মল্লিকা আৰু মন্দিৰাই ইজনে সিজনক আক্ৰমণ কৰে, দুয়োজনে নিজকে মঞ্জুলিকা বুলি পৰিচয় দিয়ে। ৰাজকীয় পুৰোহিতে আত্মাক বন্ধ কৰিব পৰা যাদুকৰী তেল ৰচনা কৰে। ৰুহানে ইয়াৰ মুখা-মুখি হ’বলৈ এই তেল ব্যৱহাৰ কৰে। এটা চাঞ্চল্যকৰ পৰিৱৰ্তনত আত্মাই পৰিয়াল মন্দিৰা, মল্লিকা আৰু ৰুহানক উত্তেজিত কৰি অৱশেষত প্ৰকাশ কৰে যে আত্মাটো মঞ্জুলিকা নহয়, ৰাজকুমাৰ দেবেন্দ্ৰনাথ নিজেই।

এটা ফ্লেছবেকত বিবাহিত ৰাজকুমাৰ দেবেন্দ্ৰনাথক নাৰীসুলভ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে, আন ৰজাঘৰীয়াসকলে শুই থকাৰ সময়ত ৰাজপ্ৰাসাদৰ হলত কথক নাচিবলৈ ভাল পায়। অঞ্জুলিকা আৰু মঞ্জুলিকাই এই গোপন কথা আৱিষ্কাৰ কৰি সহানুভূতিৰ ভাও ধৰে। ভনীয়েকহঁতে একেলগে ষড়যন্ত্ৰ কৰে— অঞ্জুলিকাই দেবেন্দ্ৰনাথৰ বাবে কথক নাচি থকাৰ সময়ত গান গাই থাকোঁতে মঞ্জুলিকাই ৰজা আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰীসকলক খবৰ দিয়ে। এইদৰে দেবেন্দ্ৰনাথক সকলোৰে সন্মুখত লজ্জিত আৰু নিন্দা কৰা হয় আৰু ৰজাই তেওঁৰ দেহৰক্ষীসকলক তেওঁক জীৱন্তে জ্বলাই দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ৰজাই অঞ্জুলিকাক ইতিহাসৰপৰা তেওঁৰ উপস্থিতি মচি শাস্তিও দিয়ে, একে সময়তে মঞ্জুলিকাক ৰাজকুমাৰ দেবেন্দ্ৰনাথৰ হত্যাকাৰী যেন দেখুৱায়। দুয়োগৰাকী ভগ্নীক ৰাজ্যৰপৰা বহিষ্কাৰ কৰা হয়। কিছুসময়ৰ পাছত ৰাজকুমাৰ দেবেন্দ্ৰনাথৰ আত্মা ঘূৰি আহি ৰজা আৰু তেওঁৰ দেহৰক্ষীসকলক হত্যা কৰে যদিও অৱশেষত ৰজা পুৰোহিতসকলে বন্দী কৰি গোপন কোঠাত আবদ্ধ কৰি ৰাখে। মঞ্জুলিকাৰ কোঠাটো আছিল মাথোঁ এটা প্ৰৱঞ্চনা, ৰজাৰ সন্মান ৰক্ষাৰ বাবে প্ৰকৃত ভূত কোন সেইটো ঢাকি ৰখা।

এতিয়া দেবেন্দ্ৰনাথৰ আত্মাই মল্লিকা আৰু মন্দিৰা দুয়োকে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰি চুইচ কৰি ৰুহান আৰু ৰাজকীয়সকলক আক্ৰমণ কৰি তেওঁলোকক প্ৰতাৰণা কৰি বিশ্বাস কৰে যে তেওঁলোকৰ যিকোনো এজনেই প্ৰকৃত মঞ্জুলিকা হ’ব পাৰে যিগৰাকীক ৰাজকুমাৰৰ মৃত্যুৰ দৰেই জীৱন্তে জ্বলাই দিয়া হ’ব লাগিব। প্ৰকাশ পাইছে যে ৰুহান ৰাজকুমাৰ দেবেন্দ্ৰনাথৰ পুনৰ্জন্ম নহয় কিন্তু মন্দিৰা আৰু মল্লিকা আচলতে অঞ্জুলিকা আৰু মঞ্জুলিকাৰ পুনৰ্জন্ম। ৰাজ পুৰোহিতে আত্মাটোক ধৰি ভগ্নীসকলক ধ্বংস কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। অৱশ্যে মন্দিৰা আৰু মল্লিকাই ক্ষমাৰ বাবে ভিক্ষা কৰে, যিটো আত্মাই অৱশেষত মানি লয়। ২০০ বছৰৰ পাছত দেবেন্দ্ৰনাথৰ আত্মাই শান্তি লাভ কৰে।

এটা মিড ক্ৰেডিট দৃশ্যত মন্দিৰাই প্ৰকাশ কৰে যে তেওঁ আচলতে এচিপি ৰাথোৰ, এজন আৰক্ষী বিষয়া যাক ৰুহানে এৰাই চলিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছিল, যাৰ বাবে সকলোৱে হাঁহিত ফাটি যোৱাৰ লগে লগে তেওঁ অজ্ঞান হৈ পৰে।

আৰু চাওক

• ভূল ভুলৈয়া
• ভূল ভুলৈয়া ২