পুত্ৰী টাংগুক

পুত্ৰী টাংগুক ইণ্ডোনেছিয়াৰ জাম্বি লোককথাৰ এটা চৰিত্ৰ।^১২ কাহিনী অনুসৰি, পুত্ৰী টাংগুক নামৰ এগৰাকী মাতৃ আছিল। তেওঁৰ সাতটা সন্তান আছিল আৰু তেওঁ স্বামীৰ সৈতে বাস কৰিছিল।^২ তেওঁৰ স্বামী আৰু তেওঁ দুয়োজনেই কৃষক আছিল।^১ যদিও তেওঁলোকে নিজৰ সন্তানৰ যত্ন ল'বলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে,^১ পুত্ৰী টাংগুকে উপলব্ধি কৰে যে, তেওঁৰ ক্লান্তিকৰ কামৰ বাবে তেওঁ তেওঁলোকৰ সন্তানৰ বাবে বেছি সময় দিব পৰা নাই।^১ এদিন পুত্ৰী টাংগুকে স্বামীক তেওঁ মনেৰে গঠন কৰা পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে কয়।^১ পৰিকল্পনাটো আছিল, তেওঁলোকৰ গুদামটো চাউল আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীৰে এবাৰতে ইমানকৈ ভৰাই দিয়ে যাতে তেওঁলোকে তাৰ পিছত বহু দিনলৈ কাম কৰিব নালাগে।^১ তেওঁলোকে এই কাম কৰে আৰু বৰষুণৰ দিনত পুত্ৰী টাংগুকে আকাশ পৰিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত পৰিয়ালৰ সৈতে ধাননি পথাৰলৈ খোজ কাঢ়ি যায়^১। হঠাতে তেওঁ তিতা মাটিত পিছলি পৰে।^১ তাৰ বাবে তেওঁ ৰাস্তাটোক খং কৰি গালি পাৰে^২। তথাপিও তেওঁলোকে ধাননি পথাৰলৈ আগবাঢ়ি যায়।^২ ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে একেটা পথেই খোজ কাঢ়ি উভতি আহে।^২ পুত্ৰী টাংগুকে সেই ৰাস্তাটোত ধান মুঠি মুঠি সিঁচি দিয়ে যাতে ই আৰু কেতিয়াও পিছল নহয়।^২ কিন্তু ধানৰ মহত্ত্ব গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গম পোৱাৰ পিছত তেওঁ এই কাৰ্যৰ বাবে সোনকালে অনুশোচনা কৰে।^২ কাহিনীটোৰ নীতিশিক্ষা হ'ল, নিজৰ যি আছে তাৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰা।^১