হুঁচৰি

হুঁচৰি অসমৰ ব'হাগ বিহু বা ব'হাগ বিহুৰ এক অবিচ্ছেদ্য লোক-সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা। ই অসমীয়া লোকসংগীত আৰু লোকাচাৰৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ। বহাগ বিহুৰ সময়ত একোটা গাঁৱৰ ডেকা, যুৱক আৰু বহু ঠাইত বয়োজ্যেষ্ঠসকলেও একেলগে ঢোল, ম'হৰ শিঙৰ পেঁপা, গগনা, তাল, টকা, বাঁহী আদি বাদ্যযন্ত্ৰ লৈ দল বান্ধি ঘৰে ঘৰে গৈ হুঁচৰি গায়। হুঁচৰি গোৱাৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে গৃহস্থক আশীৰ্বাদ দিয়া, নতুন বছৰত সুখ-সমৃদ্ধি, শস্যবৃদ্ধি আৰু মংগল কামনা কৰা। পৰম্পৰাগতভাৱে হুঁচৰি গোৱা দলক গৃহস্থই অসমৰ তামোল-পাণ সংস্কৃতি, অসমৰ গামোচা, চাউল, ধন বা অন্যান্য উপহাৰ দি সন্মান জনায়।^১

হুঁচৰি শব্দটোৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে বিভিন্ন মতামত আছে। লোকবিশ্বাস অনুসৰি, গৃহস্থক আশীৰ্বাদ জনোৱা আৰু মংগল কামনাৰে সমূহীয়াভাৱে গোৱা এই গীতসমূহেই ক্ৰমে হুঁচৰি নামে পৰিচিত হয়।^২ ই কেৱল গীত নহয়, বৰং অসমৰ সামূহিক জীৱন, ভ্ৰাতৃত্ববোধ আৰু সামাজিক সংহতিৰো প্ৰতীক।^২

হুঁচৰি পৰিৱেশনৰ সময়ত শিল্পীসকলে পৰম্পৰাগত অসমীয়া সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে। পুৰুষসকলে সাধাৰণতে ধুতি, চোলা, ধুতি, গামোচা বা চেলেং ব্যৱহাৰ কৰে।^২ হুঁচৰি গোৱাৰ আৰম্ভণিতে ভগৱান, প্ৰকৃতি অথবা গৃহস্থৰ মংগল কামনাৰে আশীৰ্বাদমূলক গীত গোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত বিহুনাম, নৃত্য আৰু বাদ্যবাজনাৰে অনুষ্ঠান আগবাঢ়ে।^১

হুঁচৰিক সাধাৰণতে দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা হয়—

• হুঁচৰি কীৰ্তন – ভক্তিমূলক আৰু আধ্যাত্মিক ভাবধাৰাৰ গীত।^১
• বিহু হুঁচৰি বা বিহুনাম – বহাগ বিহুৰ আনন্দ, প্ৰকৃতি, কৃষিজীৱন, প্ৰেম, সামাজিক সম্প্ৰীতি আৰু জীৱনৰ বিভিন্ন দিশক লৈ গোৱা গীত।^১

অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত হুঁচৰি পৰিৱেশনৰ ধৰণ, গীতৰ সুৰ আৰু নৃত্যভংগীত কিছু পাৰ্থক্য দেখা যায়। বৰ্তমান সময়ত গাঁওসমূহৰ লগতে নগৰ অঞ্চলতো বিভিন্ন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান, বিহু সন্মিলন আৰু প্ৰতিযোগিতাত হুঁচৰি পৰিৱেশন কৰা হয়। যদিও আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱত ইয়াৰ কিছুমান পৰম্পৰাগত বৈশিষ্ট্য সলনি হৈছে, তথাপিও হুঁচৰি অসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ এক জীৱন্ত ঐতিহ্য হিচাপে আজিও সমাদৃত।^২