পণ্ডিত কৰুপ্পন

পণ্ডিত কৰুপ্পন ভাৰতৰ কেৰালাত বসবাস কৰা এজন কবি, নাট্যকাৰ আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল। আৰ্থ-সামাজিক আৰু শৈক্ষিকভাৱে পিছপৰা সম্প্ৰদায়সমূহক আগশাৰীলৈ লৈ যোৱাৰ বাবে তেওঁক কেৰালাৰ "লিংকন" বুলি কোৱা হৈছিল।^১

পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ জন্ম কোচি ৰাজ্যৰ এৰ্নাকুলামত হৈছিল। তেওঁ বেকৱাটাৰ আৰু নদীত স্থানীয়ভাৱে মাছ ধৰা কামত নিয়োজিত অন্তৰ্দেশীয় মৎস্যজীবীৰ ধীৱৰা সম্প্ৰদায়ৰপৰা আহিছিল। তেওঁ অস্পৃশ্যতা আৰু সামাজিক ব্যাধিসমূহৰ বিৰুদ্ধে এজন নিৰালস্য সংগ্ৰামী আছিল। কৰুপ্পন এজন প্ৰখ্যাত সংস্কৃত ভাষা পণ্ডিত, কবি আৰু নাট্যকাৰ হৈ পৰিছিল। কোচিন ৰাজ্যৰ প্ৰথমগৰাকী মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী হিচাপে তেওঁ সাক্ষৰতা, সামাজিক অন্যায়, জাতিভেদ প্ৰথা আৰু অন্ধবিশ্বাসসমূহৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ নিজৰ সাহিত্যিক দক্ষতা আৰু সাংগঠনিক সামৰ্থ্য ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁ ধীৱৰা সম্প্ৰদায়ৰ সবলীকৰণৰ বাবে প্ৰচাৰ চলাইছিল।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

১৮৮৫ চনৰ ২৪ মে'ত এৰ্নাকুলামৰ সমীপৰ চেৰানাল্লুৰত কে. পি. কৰুপ্পনৰ (কান্দাথিপৰম্বিল পাপু কৰুপ্পন) জন্ম হৈছিল। তেওঁ ধীৱৰা মৎস্যজীবী সম্প্ৰদায়ৰ এটা নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম পাপু (স্থানীয়ভাৱে আথো পূজাৰী বুলি জনাজাত) আৰু মাতৃৰ নাম কোচু পেন্নু আছিল। পৰিয়ালটো বিষবিজ্ঞান আৰু সাপে খোঁটা ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ দক্ষতাৰ বাবে পৰিচিত আছিল।^২

মালায়ালমত কৰুপ্পনৰ অৰ্থ হৈছে "ক'লা ৰঙৰ ব্যক্তি", কিন্তু কৰুপ্পনৰ ছালৰ ৰং অতি উজ্জ্বল আছিল। কৰুপ্পন নামটো তেওঁক এজন তামিল গোসাঁয়ে দিছিল, যি তেওঁলোকৰ পাৰিবাৰিক বন্ধু আছিল। তেওঁ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল যে ল'ৰাজন এজন মহান পণ্ডিত হ'ব আৰু কৰ্পন (তামিল ভাষাত এজন শিক্ষিত ব্যক্তি) নামটোৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, যিটো পিছলৈ কৰুপ্পনলৈ সলনি হয়।

পাঁচ বছৰ বয়সত আত্মীয় আজিক্কল ভেলু বৈদ্যনৰ অধীনত কৰুপ্পনৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰম্ভ হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত স্থানীয় গুৰু ভাদাক্কে ভালাথ আপ্পু আছানে তেওঁক সংস্কৃতৰ প্ৰাথমিক পাঠ অমৰকোষম, সিদ্ধৰূপম আৰু শ্ৰীৰামোদন্তম শিকাইছিল। এজন প্ৰচুৰ পাঠক হিচাপে কৰুপ্পনে ইতিহাস আৰু পুৰাণসমূহো পঢ়িছিল। তেওঁৰ প্ৰথম কবিতা আছিল স্তোত্ৰমন্দাৰম। এই প্ৰতিভাশালী ছাত্ৰজনে মাত্ৰ ১২ বছৰ বয়সতে শাৰ্দূলবিক্ৰীড়িতম শৈলীৰ শ্লোক ব্যৱহাৰ কৰি লংকামৰ্দনম ৰচনা কৰি তেওঁৰ গুৰুসকলক আচৰিত কৰি তুলিছিল।

কৰুপ্পনে চেৰাইৰ মংগলাদপিল্লীল কৃষ্ণন আছানৰ অধীনত সংস্কৃত কাব্য অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু অন্নমনদা ৰাম পোথুভালৰ সৈতে অধ্যয়ন কৰিবলৈ চেৰানাল্লুৰলৈ উভতি আহিছিল। তাত প্ৰচলিত প্ৰথা অনুসৰি উচ্চ বৰ্ণৰ হিন্দু ছাত্ৰসকলে তেওঁক তেওঁলোকৰ সৈতে বহিবলৈ নিদিছিল, সেয়েহে তেওঁ এটা চুকত অকলে বহিছিল। তেওঁ ৰাম পোথুভালৰপৰা মাখম, নৈষধম আৰু ভোজ চম্পু কাব্য অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁৰ শিক্ষাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ছোৱা আছিল কোদুংগাল্লুৰত। তাত থকা বিদ্বানসকলৰ বাবে কোদুংগাল্লুৰ কোভিলাকম শিক্ষাৰ এক কেন্দ্ৰ আছিল।

প্ৰাপ্তবয়স্ক জীৱন

প্ৰচলিত জাতিভেদ প্ৰথাক সমালোচনা কৰি লিখা কৰুপ্পনৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ জাতিকুম্মী ১৯০৪ চনত কোদুংগাল্লুৰ কোভিলাকমত অধ্যয়ন কৰি থকা সময়ত ৰচনা কৰা হৈছিল আৰু ই দৰিদ্ৰ লোকসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। জাতিভেদ প্ৰথা আৰু অস্পৃশ্যতাক প্ৰশ্ন কৰা মালায়ালম সাহিত্যৰ ই এক অগ্ৰণী প্ৰয়াস আছিল।^৩ যেতিয়া শ্ৰী নাৰায়ণ গুৰু, কুমাৰন আছান আৰু আয়্যানকালিয়ে ত্ৰিবাংকুৰ ৰাজ্যত সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কাম কৰিছিল, তেতিয়া জাতিকুম্মীৰ উপস্থাপন আছিল কোচিন ৰাজ্যত সেই দিশত গ্ৰহণ কৰা প্ৰথম পদক্ষেপ, যিটো তেতিয়াৰ ১৯বছৰীয়া ছাত্ৰ কৰুপ্পনে আৰম্ভ কৰিছিল। কুমাৰন আছানৰ দুৰৱস্থা ইয়াৰ ১০ বছৰৰ পাছত প্ৰকাশ পাইছিল। যদিও কৰুপ্পনৰ বেছিভাগ লেখাই পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ সংস্কৃতত আছিল, জাতিকুম্মীত সৰল, দৈনন্দিন ব্যৱহাৰ্য মালায়ালম ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিটো স্থানীয় সম্প্ৰদায়ৰ নিৰক্ষৰ লোকসকলেও বুজি পাবলৈ আৰু প্ৰচাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

শিক্ষকতাৰ জীৱন

বিখ্যাত থিৰুভাঞ্চিকুলাম শিৱ মন্দিৰত পূজা কৰিবলৈ কোদুংগাল্লুৰলৈ অহা কোচিনৰ মহাৰাজ ৰাজৰ্ষি ৰামবৰ্মা ৰজাৰ চকুত কৰুপ্পনৰ সংস্কৃতৰ প্ৰতিভা ধৰা পৰিছিল। ভট্টন থাম্পুৰানে কৰুপ্পনক ৰজাৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল। মহাৰাজ অভিভূত হৈছিল আৰু কৰুপ্পনক ত্ৰিপুনিথুৰাৰ তেওঁৰ প্ৰসাদলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। এই সাক্ষাতটো কৰুপ্পনৰ বাবে এক টাৰ্ণিং পইণ্ট আছিল। মহাৰাজই ৰাজপৰিয়ালৰ প্ৰধান গুৰু 'সহৃদয়তিলকন' ৰাম পিষৰোডিৰ অধীনত কৰুপ্পনৰ সংস্কৃতৰ উচ্চতৰ অধ্যয়নৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। কৰুপ্পনে ৰাম পিষৰোডিৰপৰা 'সিদ্ধান্ত কৌমুদী', 'মনোৰমা' আৰু 'সাহিত্য দৰ্পণম' অধ্যয়ন কৰিছিল। সোনকালেই কৰুপ্পনক এৰ্নাকুলামৰ ছেইণ্ট থেৰেছা কনভেণ্ট গাৰ্লছ হাইস্কুলত সংস্কৃতৰ শিক্ষক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।^৪

১৯১২ চনত যেতিয়া পণ্ডিত কৰুপ্পনক এৰ্নাকুলামৰ কাষ্ট গাৰ্লছ হাইস্কুলত (একমাত্ৰ উচ্চ বৰ্ণৰ ছোৱালীৰ বাবে থকা এক বিশেষ প্ৰতিষ্ঠান) সংস্কৃতৰ শিক্ষক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, তেতিয়া উচ্চ বৰ্ণৰ হিন্দুসকলে তেওঁৰ নিযুক্তিৰ তীব্ৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ছোৱালীহঁতক এজন নিম্ন বৰ্ণৰ লোকৰ অধীনত পঢ়িবলৈ পঠিয়াবলৈ অমান্তি হৈছিল। কোচিনৰ মহাৰাজই তেওঁলোকৰ দাবী অগ্ৰাহ্য কৰে আৰু সতৰ্ক কৰি দিয়ে যে কৰুপ্পনৰ অধীনত পঢ়িবলৈ অনিচ্ছুক ছোৱালীহঁতক বিদ্যালয়ৰপৰা উলিয়াই দিয়া হ'ব, যাৰ ফলত প্ৰতিবাদৰ অন্ত পৰে। কাষ্ট গাৰ্লছ হাইস্কুলৰ কৰ্মচাৰী পদ এৰাৰ পিছত, তেওঁ ১৯১৮ চনত থ্ৰিচূৰৰ ভিক্টোৰিয়া গাৰ্লছ হাইস্কুলত যোগদান কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁক তাত থকা শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয়ত নিযুক্তি দিয়া হয়। ১৯২১ চনত তেওঁক পুনৰ এৰ্নাকুলামৰ গাৰ্লছ হাইস্কুলত নিযুক্তি দিয়া হয়, যিখন বিদ্যালয়ে তেতিয়ালৈকে নিজৰ নামৰপৰা "কাষ্ট" শব্দটো বাদ দিছিল।

বিধান পৰিষদ

গাৰ্লছ হাইস্কুলত তেওঁৰ দ্বিতীয়টো কাৰ্যকালৰ সময়ত, ১৯২৫ চনৰ আগষ্ট মাহত, লেখা আৰু প্ৰচাৰৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ মুক্তিৰ বাবে কৰা নিৰালস্য সংগ্ৰামৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে, আজিলৈকে ভোটাধিকাৰ নথকা শ্ৰেণীসমূহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ তেওঁক কোচিন বিধান পৰিষদৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত কৰা হয়। এম. এল. চি. হিচাপে কৰুপ্পনে কৰ্তৃপক্ষৰ আগত তেওঁলোকৰ সমস্যা আৰু ওজৰ-আপত্তিসমূহ উপস্থাপন কৰি তেওঁলোকৰ বাবে উন্নত শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু জীৱন-ধাৰণৰ অৱস্থাৰ পোষকতা কৰিছিল। তেওঁ চৰকাৰক এই উদ্দেশ্যৰ বাবে এটা সুকীয়া বিভাগ স্থাপন কৰিবলৈ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিছিল, যাৰ ফলত তদানীন্তন জনশিক্ষা সঞ্চালক ৰাও চাহিব চি. মাথাইক পদেন ৰক্ষক আৰু কৰুপ্পনক পূৰ্ণকালীন সহকাৰী ৰক্ষক হিচাপে লৈ শোষিত শ্ৰেণীৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বিভাগ স্থাপন কৰা হৈছিল।

সহকাৰী ৰক্ষক হিচাপে, কৰুপ্পনে বিদ্যালয় স্থাপন আৰু কলনী স্থাপন কৰি শোষিত শ্ৰেণীৰ উন্নতিৰ বাবে কেইবাটাও সংস্কাৰ আৰম্ভ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ চৰকাৰক শোষিত শ্ৰেণীৰ শিশুসকলৰ শিক্ষাৰ বাবে জলপানী, মাচুল ৰেহাই আৰু অন্যান্য কেইবাটাও উদগনিমূলক ব্যৱস্থা প্ৰদান কৰিবলৈ মান্তি কৰাইছিল। শোষিত শ্ৰেণীৰ মাজত অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে তেওঁ আচাৰভূষণম ৰচনা কৰিছিল, এই গ্ৰন্থখন চৰকাৰে ছপা কৰি ৰাইজৰ মাজত বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰিছিল। শোষিত শ্ৰেণীৰ বিভাগটোক পিছলৈ হৰিজন কল্যাণ বিভাগ বুলি নামকৰণ কৰা হয়।

পুনৰ্গঠিত মীন বিভাগৰ অধীনত ফিছাৰী বিদ্যালয়সমূহ আৰম্ভ কৰাত পণ্ডিত কৰুপ্পনে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। মাছ সংৰক্ষণৰ স্থান স্থাপনে মীনপালনক এটা উদ্যোগ হিচাপে আগবঢ়াই নিয়াত আৰু মৎস্যজীবী সম্প্ৰদায়ৰ জীৱন-ধাৰণৰ মান উন্নত কৰাত সহায় কৰিছিল। কোচিন চেণ্ট্ৰেল ক'অপাৰেটিভ বেংকৰ সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থাকোঁতে তেওঁ মৎস্যজীবী আৰু কৃষি শ্ৰমিকসকলক স্বাৱলম্বিতাৰ জৰিয়তে উন্নতিৰ বাবে সমবায় গঠন কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল।

বিধান পৰিষদত তেওঁৰ তিনিবছৰীয়া কাৰ্যকাল শেষ হোৱাৰ পিছত, কৰুপ্পনক দ্বিতীয় কাৰ্যকালৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল কিন্তু তেওঁ দিৱানক অনুৰোধ কৰিছিল যে পদটো শোষিত শ্ৰেণীৰ আন কোনো সদস্যক দিয়া হওক। চৰকাৰে এজন পুলায়া নেতা পি. চি. চানচেনক এম. এল. চি. হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে আৰু চানচেনৰ বাবে পথ প্ৰশস্ত কৰিবলৈ কৰুপ্পনে পদত্যাগ পত্ৰ দাখিল কৰে।

তাৰ পিছত পণ্ডিত কৰুপ্পনক প্ৰাথমিক শিক্ষা সমিতি আৰু ভাষাপৰিস্কৰণ সমিতিৰ সচিব হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। ১৯৩১ চনত তেওঁ কোচিন ৰাজ্যৰ ভাৰ্নাকুলাৰ শিক্ষাৰ অধীক্ষকৰ নতুনকৈ সৃষ্টি কৰা পদটো গ্ৰহণ কৰে। ১৯৩২ চনত তেওঁক মহাৰাজ মহাবিদ্যালয়ত সংস্কৃতৰ প্ৰবক্তা হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।^৫ এই সময়ছোৱাত কৰুপ্পনে মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষক ব'ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ হিচাপে আৰু এৰ্নাকুলামৰ পৌৰ পৰিষদৰ সদস্য হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

নাট্য কৰ্ম

বালকলেশম পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ আৰু ই ১৯১৯ চনত কোচিনৰ মহাৰাজৰ ষষ্টিপূৰ্তি উদ্‌যাপনৰ অংশ হিচাপে লিখা হৈছিল যেতিয়া তামিলনাডুৰ ৰাও চাহিব ননপেৰুমল চেট্টিয়ে ৰজাৰ সন্মানত এখন নাট্য প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰিছিল।^৬ কৰুপ্পনে গুৰু ৰাম পিষৰোডিৰ বাধ্যবাধকতাত ১০ দিনৰ ভিতৰত নাটকখন লিখিছিল কিন্তু, তেওঁৰ প্ৰিয় মহাৰাজক মঞ্চৰ চৰিত্ৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰিবলৈ শংকিত আৰু লজ্জিত হৈ কৰুপ্পনে নাটকখনৰ চৰিত্ৰবোৰক প্ৰতীকী নাম দিছিল। তেওঁৰ সৃষ্টি শ্ৰেষ্ঠ হিচাপে বিবেচিত হয় আৰু বঁটা লাভ কৰে। কোচিন ৰাজ্যক ৰাণী বালা আৰু মহাৰাজক তেওঁৰ স্বামী কলেশন বুলি ইংগিত কৰি ইয়াৰ নাম বালকলেশম ৰখা হৈছিল। কোচিনৰ মহাৰাজলৈ উছৰ্গিত নাটকখনত কলেশন ৰজা হোৱাৰ আগৰ ৰাজ্যৰ অৱস্থা আৰু তেওঁৰ ১৬বছৰীয়া শাসনকালত ৰাজ্যখনে লাভ কৰা অগ্ৰগতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছিল। লেখকে জাতিৰ নামত মানুহে ভোগ কৰা বেয়া কাম আৰু অত্যাচাৰক সমালোচনা কৰিবলৈ পাহৰা নাছিল। বালকলেশম প্ৰথমবাৰৰ বাবে এৰ্নাকুলামৰ মহাৰাজ মহাবিদ্যালয়ত মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল আৰু কৰুপ্পনৰ বন্ধু কোট্টিলিল নাৰায়ণ মাৰাৰে, যি এজন উচ্চ বৰ্ণৰ হিন্দু আছিল, কিতাপখন ছপা কৰিবলৈ আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰিছিল।

নাটকখনত ভৱিষ্যতৰ সংস্কাৰৰ বাবেও পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল, যেনে গাঁও পঞ্চায়ত গঠন, এখন বিধান পৰিষদ গঠন আৰু কোচিনত এটা বন্দৰ নিৰ্মাণ। নাটকখনৰ চিত্ৰনাট্য পঢ়াৰ পিছত, ত্ৰিবাংকুৰৰ মহাৰাজ শ্ৰী মূলম থিৰুনালয়ে কৰুপ্পনক এটা নৱৰত্ন খটোৱা সোণৰ আঙঠি (নৱৰত্ন মোথিৰম) উপহাৰ দিছিল। বালকলেশমৰ প্ৰতিলিপি দাখিল কৰাৰ সময়ত কৰুপ্পনে ত্ৰিবাংকুৰৰ মহাৰাজক মাচুল ৰেহাই প্ৰদান কৰি তেওঁৰ সম্প্ৰদায়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক শিক্ষাৰ জৰিয়তে সহায় কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল। পিছপৰা সম্প্ৰদায়সমূহৰ উন্নতিৰ বাবে কৰুপ্পনে কৰা সংগ্ৰামৰ শলাগ লৈ মহাৰাজই লগে লগে ত্ৰিবাংকুৰ ৰাজ্যৰ ধীৱৰা সম্প্ৰদায়ৰ সকলো শিক্ষাৰ্থীলৈ আধা মাচুল ৰেহাইৰ অনুমোদন জনাইছিল।

মাদ্ৰাছৰ এজন পৰিদৰ্শনকাৰী গৱৰ্ণৰৰ বাবে মহাৰাজই আয়োজন কৰা এখন গাৰ্ডেন পাৰ্টিলৈ তেওঁৰ বাহিৰে আন সকলো এম এল চিক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল, তালৈ আমন্ত্ৰণ নোপোৱাৰ ক্ষোভ প্ৰতিফলিত কৰিবলৈ কৰুপ্পনে উদ্যানৱিৰুন্নু নামৰ কবিতাটো ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ নিম্ন জাতিৰ বাবে কৰুপ্পনক বাদ দিয়া হৈছিল। কবিতাটোত বাদ পৰা লোকজনৰ আহত আত্ম-সন্মানৰ কথা কোৱা হৈছে আৰু যেতিয়া টি কে কৃষ্ণ মেননে এই কথা মহাৰাজৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰে, তেতিয়া মহাৰাজই নিৰ্দেশ দিয়ে যে ভৱিষ্যতে চৰকাৰী পাৰ্টিলৈ জাতি বা ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলো এম এল চিক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হ'ব।^৬

কোচিনৰ মহাৰাজই কৰুপ্পনক কৱিতিলকন বা মহান কবি উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল। কৰুপ্পনৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈ, মালায়ালমলৈ শকুন্তলমৰ অনুবাদৰ বাবে কেৰালা কালিদাসন নামেৰে জনাজাত ত্ৰিবাংকুৰৰ কেৰালা বৰ্মা বলিয়া কোইল থাম্পুৰানয়ে ১৯১৩ চনত তেওঁক বিদ্বান উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।^৪

সমাজ সংস্কাৰ

সমাজ সংস্কাৰৰ কামত অধিক সময় আৰু শক্তি ব্যয় কৰিবলৈ কৰুপ্পনে শিক্ষকতাৰ চাকৰি এৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। এই উদ্দেশ্যে তেওঁ নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলক সভা নামৰ আঞ্চলিক গোটত সংগঠিত কৰে। সভাসমূহৰ মূল কাৰ্যসূচী আছিল মানুহক অজ্ঞতা আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ বুজোৱা। তেওঁ নিজৰ দেশবাসীৰ ওপৰত উন্নত শিক্ষিত হ'বলৈ আৰু এক স্বাস্থ্যকৰ জীৱন-শৈলী গ্ৰহণ কৰিবলৈ তীব্ৰ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিছিল। তেওঁ কোদুংগাল্লুৰৰ আনপুঝাত প্ৰথমখন সভা, কল্যাণদায়িনী সভা সংগঠিত কৰিছিল। আন এখন সভা আছিল সুধৰ্ম সূৰ্যোদয় সভা (থেভাড়া), তদুপৰি প্ৰবোধ চন্দ্ৰোদয়ম সভা (উত্তৰ পৰাভুৰ), অৰয়া বংশোধৰণী সভা (এংগাণ্ডিয়ুৰ), আৰু সনমাৰ্গ প্ৰদীপ সভা (কুম্বলম) হৈছে পণ্ডিত কৰুপ্পনে পৃষ্ঠপোষকতা কৰা অন্যান্য সভাসমূহ। এই সকলোবোৰ সভাৰ লক্ষ্য আছিল নিম্নবৰ্গৰ দলিত জাতিসমূহৰ উত্থান সাধন কৰা।^৭

১৯১৩ চনত পুলায়া সম্প্ৰদায়ৰ উত্থানৰ বাবে কোচিন পুলায়া মহা সভা গঠনৰ জৰিয়তে দেখা পোৱাৰ দৰে তেওঁ অন্যান্য সম্প্ৰদায়ৰো মুক্তিৰ ওপৰত সমানে গুৰুত্ব দিছিল।^৮ উচ্চ বৰ্ণৰ হিন্দুসকলে তেওঁলোকক অস্পৃশ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, তেওঁলোকক সভাৰ বাবে কোনো সাধাৰণ ঠাইত সমবেত হ'বলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। জমিদাৰসকলৰ চকুৰপৰা এনেবোৰ সভা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ কৰুপ্পনে পুলায়াসকলক এৰ্নাকুলামৰ বেকৱাটাৰলৈ নাও চলাই আহিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ নাৱবোৰ একেলগে বান্ধিবলৈ কৈছিল। তাতেই তেওঁ কাঠৰ তক্তাৰে সজা এখন মঞ্চত তেওঁলোকক সম্বোধন কৰিছিল আৰু এখন সভা গঠন কৰি তেওঁলোকৰ মুক্তিৰ বাবে ৰণনীতি প্ৰস্তুত কৰিছিল। ইয়াক 'কয়াল সন্মেলনম' বুলি জনা যায়।^৯ পৰৱৰ্তী সময়ত, কৰুপ্পনে সামাজিক ব্যাধি আৰু বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ যুঁজখনক গতি প্ৰদান কৰিবলৈ ভেলাস, সম্বৱস, উল্লাদাস আৰু কুদুম্বিসৰ দৰে অন্যান্য সম্প্ৰদায়কো একেধৰণৰ সভা গঠন কৰিবলৈ মান্তি কৰাইছিল।

কোচিন ৰাজ্যৰ জাতিভেদ প্ৰথাই পুলায়াসকলক এৰ্নাকুলামৰ ৰাস্তাত প্ৰৱেশ কৰাত বা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজহুৱা পথত খোজকঢ়াত বাধা দিছিল। এই সমস্যাক লৈ মোকাবিলা কৰিবলৈ কৰুপ্পনে এক অনুকূল সুযোগলৈ অপেক্ষা কৰিছিল। চৰকাৰে কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ এখন প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন কৰিছিল য'ত দিৱান ডব্লিউ. এইচ. ভোৰ সন্মানীয় অতিথি আছিল। কৰুপ্পনে তেওঁৰ ভাষণৰ সময়ত দিৱানৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰে যে প্ৰদৰ্শনীত প্ৰদৰ্শিত কৃষিজাত সামগ্ৰীসমূহৰ খেতি কৰিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰা পুলায়াসকলক প্ৰদৰ্শনীখন চাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। কৰুপ্পনৰ কথাত আৱেগিক হৈ দিৱানে আয়োজকসকলক পুলায়াসকলক খেলপথাৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। তেতিয়া কৰুপ্পনে তেওঁলোকক শোভাযাত্ৰা কৰি প্ৰদৰ্শনীৰ স্থানলৈ লৈ গৈছিল, ইতিমধ্যে তেওঁলোকক ভেম্বানাদ হ্ৰদত তেওঁলোকৰ দেশী নাৱত উপস্থিত হৈ অপেক্ষা কৰিবলৈ কৈছিল। সেইদিনাৰপৰা পুলায়াসকলে এৰ্নাকুলাম চহৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিছিল আৰু কৰুপ্পনে পুলায়া আৰু আন শোষিত শ্ৰেণীৰ লোকসকলৰ বাবে ৰাজহুৱা পথত খোজকঢ়াৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰতি এক বিশেষ শ্ৰদ্ধা আছিল যাৰ মিছনাৰীসকলে ধৰ্ম বা জাতিৰ বৈষম্য নোহোৱাকৈ শিক্ষাৰ্থীক নামভৰ্তি কৰোৱা কেইবাখনো শিক্ষানুষ্ঠান আৰম্ভ কৰি কেৰালাৰ শিক্ষাত সহায় কৰিছিল। ১৯২৫ চনত যেতিয়া হিজ গ্ৰেচ এলেক্সিছ হেনৰী লেপিছিয়াৰয়ে (ভেটিকানৰপৰা অহা পোপৰ প্ৰতিনিধি) কোচিন ভ্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া কৰুপ্পনে এটা আদৰণি কবিতা লিখিছিল। কৰুপ্পনে গৌতম বুদ্ধ আৰু নবী মহম্মদৰ মহানতা আলোকপাত কৰিও কবিতা লিখিছিল। শ্ৰী চত্তাম্পি স্বামীৰ মৃত্যুত শোকাহত হৈ কৰুপ্পনে সমাধি সপ্তকম শীৰ্ষক এটা শোক কবিতা লিখিছিল।

পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ পত্নী কুন্থাম্মাৰ ঘৰ পানম্বুকাদত আছিল আৰু দম্পতীহালে তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ কন্যা পাৰ্বতীৰ সৈতে এৰ্নাকুলামৰ ছেইণ্ট থেৰেছা মহাবিদ্যালয়ৰ সমীপৰ সাহিত্যকুদীৰম নামৰ ঘৰ এটাত বাস কৰিছিল।

১৯৩৮ চনৰ ২৩ মাৰ্চত ৫৩ বছৰ বয়সত প্লুৰিচি ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ মৃত্যু হয়।

গ্ৰন্থপঞ্জী

কবি আৰু নাট্যকাৰ হিচাপে পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ বহুতো প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ আছিল, তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল: আচাৰ ভূষণম, অৰয়প্ৰশস্তি, বালকলেশম, বালোদ্যানম, ভাষা ভৈমীহপৰিণয়ম, ভঞ্জিতবিমানম, চানজেনকুট্টি, চিত্ৰলেখা, ধীৱৰা তৰুণীয়ুদে ৱিলাপম, ধ্ৰুৱচৰিতম, এডৱাৰ্ড বিজয়ম, জাতিকুম্মী, কৈৰালীকৌতুকম, কাট্টিলে জ্যেষ্ঠন, ললিতোপহাৰম, লংকামৰ্দনম, মহাসমাধি, মংগলামালা, পঞ্চৱটি, শকুন্তলম বঞ্চিপ্পাট্টু, সংগীত নৈষধম, সৌদামিনী, শ্ৰী বুধন, শ্ৰী ৰামবৰ্মা, সুগতসূক্তম, থিৰুনালকুম্মী, উদ্যানৱিৰুন্নু, উলুকোপাখ্যানম, আৰু ভল্লোৰ্কৱিতা।

তেওঁৰ শকুন্তলা, বালোদ্যানম আৰু কৈৰালীকৌতুকম কোচি ৰাজ্যৰ বিদ্যালয়সমূহৰ শ্ৰেণীৰ বাবে পাঠ্যপুথি আছিল। ভাষা ভৈমীহপৰিণয়ম মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এফ.এ. পৰীক্ষাৰ বাবে মালায়ালম পাঠ্যপুথি আছিল।

গ্ৰন্থাগাৰ

পণ্ডিত কৰুপ্পন স্মাৰক গ্ৰামীণ ৱায়ানশালা হৈছে ১৯৫৩ চনত কৰুপ্পনৰ জন্ম গাঁও চেৰানাল্লুৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা এটা গ্ৰন্থাগাৰ। তেওঁৰ ভতিজা এ. কে. ভেলপ্পনে মোমায়েকৰ স্মৃতি হিচাপে গ্ৰন্থাগাৰটো স্থাপন কৰাত মুখ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল।^১০

পণ্ডিত কৰুপ্পনৰ অনুৰাগীসকলে তেওঁৰ স্মৃতিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে এটা সংগঠন গঠন কৰিছে।

লগতে চাওক (কেৰালাৰ সমাজ সংস্কাৰকসকল)

• শ্ৰী নাৰায়ণ গুৰু
• ড° পাল্পু
• কুমাৰনাছান
• ৰাও চাহিব ড° আয়্যাতন গোপালন
• ব্ৰহ্মানন্দ স্বামী শিৱযোগী
• বাঘভটানন্দ
• মিতাবাদী কৃষ্ণন
• মূৰ্কোথ কুমাৰন
• আয়্যানকালি
• আয়্যা বৈকুণ্ডৰ