উমা নেহৰু

উমা নেহৰু (Uma Nehru; ৮ মাৰ্চ ১৮৮৪ – ২৮ আগষ্ট ১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা কৰ্মী আৰু ৰাজনীতিবিদ।

কৰ্মজীৱন

২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ১৯০৯ চনত ৰামেশ্বৰী নেহৰুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা মহিলাৰ মাহেকীয়া আলোচনী স্ত্ৰী দৰ্পণত তেওঁ নাৰীবাদী মতামত প্ৰকাশ কৰিছিল।^১

তেওঁ দাণ্ডী যাত্ৰা আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কাৰাগাৰত ভৰ্তি হৈছিল।^২ স্বাধীনতাৰ পিছত উত্তৰ প্ৰদেশৰ সীতাপুৰৰ পৰা তেওঁ দুবাৰকৈ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।^৩ ১৯৬২ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল।.^৪

ব্যক্তিগত জীৱন

আগ্ৰাত জন্মগ্ৰহণ কৰা নেহৰুৱে হুবলিৰ চেণ্ট মেৰী কনভেণ্টত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।^৩ ১৯০১ চনত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ খুলশালীয়েক ছামলাল নেহৰুৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দম্পতীটিৰ এগৰাকী কন্যা শ্যাম কুমাৰী আৰু এজন পুত্ৰ আনন্দ কুমাৰ আছিল।^৫ আনন্দ কুমাৰ নেহৰুৰ পুত্ৰ অৰুণ নেহৰু আশীৰ দশকত ৰাজীৱ গান্ধীৰ চৰকাৰৰ কাৰ্যকালত কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী আছিল। ১৯৬৩ চনৰ ২৮ আগষ্টত লক্ষ্ণৌত উমা নেহৰুৰ মৃত্যু হয়।^৬

গ্ৰন্থ উৎস

• I primi passi del femminismo indiano: Rameshwari e Uma Nehru nell’India di inizio Novecento