মিখাইল শ্বলখভ

মিখাইল শ্বলখভ (সম্পূৰ্ণ নাম: মিখাইল আলেক্সাণ্ডাৰভিচ শ্বলখভ,, ৰাছিয়ান: Михаил Александрович Шолохов), জন্ম ১৯০৫ – মৃত্যু ১৯৮৪) এজন ৰাছিয়াৰ ঔপন্যাসিক আৰু ১৯৬৫ চনৰ সাহিত্যৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী আছিল। ^১তেওঁ ৰাছিয়াৰ বিপ্লৱ, গৃহযুদ্ধ আৰু সংগ্ৰহৰ সময়ছোৱাত ডন কচাকৰ জীৱন আৰু ভাগ্যৰ বিষয়ে লিখাৰ বাবে জনাজাত লেখক। মুখ্যতঃ তেওঁৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত উপন্যাসখন হ'ল 'এণ্ড কুইট ফ্লোজ দ্য ডন'। এই কিতাপখন পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ভাষালৈ অনুদিত হৈছে। অসমীয়া ভাষালৈও ধীৰে বৈ যায় ডন নামেৰে অনুবাদ হৈছে।

জীৱন আৰু কৰ্ম

গ্ৰন্থসমূহৰ লেখকত্ব

'এণ্ড কুইট ফ্লোজ দ্য ডন'ৰ প্ৰথম দুটা খণ্ডৰ সফলতাৰ পিছত ১৯২৮ চনত শ্বলখভৰ লিখনি চৌৰ্যবৃত্তিৰ লগত জড়িত বুলি প্ৰথম উৰাবাতৰি প্ৰকাশ পাইছিল: অনুমান কৰা হৈছিল যে লেখকে এজন মৃত হোৱাইট আৰ্মি বিষয়াৰ পৰা পাণ্ডুলিপিটো চুৰি কৰিছিল।^২৩শ্বলখভৰ লিখনি 'প্ৰভদা' বাতৰি কাকতক তেওঁৰ লেখকত্ব প্ৰমাণ কৰিবলৈ কৈছিল, তেওঁৰ প্ৰথম তিনিটা খণ্ডৰ পাণ্ডুলিপি 'এণ্ড কুইট ফ্লোজ দ্য ডন' আৰু চতুৰ্থটোৰ পৰিকল্পনা দাখিল কৰিছিল। ১৯২৯ চনত এটা বিশেষ আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল যিয়ে শ্বলখভৰ লেখকত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।চাৰিজন বিশেষজ্ঞৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰিত সিদ্ধান্তত আয়োগে কৈছিল যে এফালে কোনো ধৰণৰ চৌৰ্যবৃত্তিৰ প্ৰমাণ নাই আৰু আনহাতে পাণ্ডুলিপিবোৰৰ শৈলী শ্বলখভৰ আগৰ কিতাপ 'টেলছ ফ্ৰম দ্য ডন'ৰ দৰেই সমকক্ষ আছিল।

ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক কাৰ্যাৱলী

শ্বলখভে ১৯৩০ চনত যোচেফ ষ্টেলিনক লগ পাইছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত খুব কম লোকৰ মাজৰ এজন আছিল যিয়ে স্বৈৰাস্বাৰী শাসকৰ বিৰুদ্ধে দেশত ঘটি থকা ঘটনাৰ সত্য বিৱৰণ দিবলৈ সাহস কৰিছিল আৰু তথাপিও তেওঁক শাস্তি দিয়া হোৱা নাছিল। ১৯৩০ ৰ দশকত তেওঁ ভেচেনস্কায়াত থকা তেওঁৰ ঘৰৰ পৰা ষ্টেলিনলৈ ডনৰ কাষৰ কোলখোজেছ আৰু চভখোজেছৰ ভয়ংকৰ পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে কেইবাখনো পত্ৰ লিখিছিল‌ আৰু কৃষকসকলৰ বাবে সহায়ৰ অনুৰোধ কৰিছিল।^৪১৯৩১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ এইদৰে সতৰ্ক কৰি দিছিল: "কমৰেড ষ্টেলিন, অতিৰঞ্জিত নোহোৱাকৈ, পৰিস্থিতি বিপদজনক!"^৫১৯৩৩ চনৰ ৪ এপ্ৰিলত তেওঁ এখন দীঘলীয়া পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰে য'ত আন বহুতো বিৱৰণৰ ভিতৰত তেওঁ দুজন অ'জিপিইউ বিষয়াৰ নাম উল্লেখ কৰে যাক তেওঁ তেওঁৰ জিলাৰ বন্দীসকলক অত্যাচাৰ কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। ষ্টেলিনে এজন জ্যেষ্ঠ বিষয়া মাতভেই শ্কিৰিয়াটভক তদন্ত কৰিবলৈ পঠিয়াই প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰিছিল। দুয়োজন বিষয়াক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল; পিছত তেওঁলোকৰ শাস্তি প্ৰত্যাহাৰ কৰা হয়, কিন্তু তেওঁলোকক শোলোখভৰ গৃহ গাঁৱত কাম কৰিবলৈ নিষিদ্ধ কৰা হয়।^৬

শেষৰ কালছোৱা

শ্বলখভে ১৯৬৯ চনৰ পিছত লিখা প্ৰায় বন্ধ কৰি দিছিল আৰু শেষৰ বছৰবোৰ ভায়োচেনস্কায়া ষ্টেনিটচাত অতিবাহিত কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ অৰ্ডাৰ অফ লেনিনৰ ধন ব্যৱহাৰ কৰি এখন স্থানীয় বিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নবেল বঁটা পৰিয়ালটোক ইউৰোপ আৰু জাপানৰ ওপৰেৰে পথ ভ্ৰমণলৈ লৈ গৈছিল।

সন্মান আৰু পুৰস্কাৰসমুহ

ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ

	হিৰো অৱ ছ’চিয়েলিষ্ট লেবাৰ, দুবাৰ (১৯৬৭, ১৯৮০)
	লেনিনৰ ছটা অৰ্ডাৰ (১৯৩৯, ১৯৫৫, ১৯৬৫, ১৯৬৭, ১৯৭৫, ১৯৮০)
	অৰ্ডাৰ অৱ অক্টোবৰ ৰিভল্যুশ্যন(১৯৭২)
	অৰ্ডাৰ অৱ দ্য পেট্ৰিয়াটিক ৱাৰ, ১ম শ্ৰেণী (১৯৪৫)
	জয়ন্তী পদক "ভ্লাদিমিৰ ইলিচ লেনিনৰ জন্মৰ ১০০বছৰীয়া জয়ন্তীৰ স্মৃতিত" (১৯৭০)
	পদক ষ্টালিনগ্ৰাডৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে(১৯৪২)
	পদক ফৰ দ্য ডিফেন্স অৱ মস্কো (১৯৪৪)
	পদক "১৯৪১–১৯৪৫ চনৰ মহান দেশপ্ৰেমমূলক যুদ্ধত জাৰ্মানীৰ ওপৰত জয়ৰ বাবে" (১৯৪৫)
	পদক গ্ৰেট পেট্ৰিয়াটিক যুদ্ধত সাহসী শ্ৰমিকৰ বাবে ১৯৪১–১৯৪৫(১৯৪৫)
	জয়ন্তী পদক "১৯৪১-১৯৪৫ চনৰ মহান দেশপ্ৰেম যুদ্ধত বিশবছৰীয়া জয়" (১৯৬৫)
	জয়ন্তী পদক "১৯৪১–১৯৪৫ চনৰ মহান দেশপ্ৰেম যুদ্ধত ত্ৰিছবছৰীয়া জয়" (১৯৭৫)
	শ্ৰমৰ বীৰ পদক (১৯৭৪)

বৈদেশিক