ভাগৱত আচাৰ্য

ভাগৱত আচাৰ্য উত্তৰ-শংকৰী যুগৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ লেখক। তেওঁ নিজকে হৰিদেৱ ৰ শিষ্য বুলি পৰিচয় দি থৈ গৈছে। সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত ত ভাগৱত আচাৰ্য সম্ভৱতঃ তেওঁৰ উপাধি বুলিহে উল্লেখ কৰিছে। ভাগৱত আচাৰ্যৰ পিতৃৰ নাম হৰিমিশ্ৰ। তেওঁ কথাসূত্ৰ, সাত্বত-তন্ত্ৰ আৰু গীতাসাৰ এই তিনিখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে।^১

সাহিত্য কৰ্ম

খ্ৰীষ্টীয় সপ্তদশ শতিকাৰ আদি ভাগতে তেখেতে কথাসূত্ৰ, সাত্বত-তন্ত্ৰ, আৰু গীতাসাৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে।^১

কথাসূত্ৰ

এই গ্ৰন্থখনত শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতা ৰ প্ৰতিটো স্কন্ধৰ কথাবোৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কথাসূত্ৰ গ্ৰন্থখন সমগ্ৰ ভাগৱতৰ সাৰস্বৰূপ।^১

সাত্বত-তন্ত্ৰ

এই গ্ৰন্থখন সংস্কৃত ভাষা সাত্বত-তন্ত্ৰৰ অনুবাদ। সাত্বত-তন্ত্ৰ গ্ৰন্থখন বৈষ্ণৱ ভক্তিতত্ত্ব সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখনত বিৰাট পুৰুষৰ উৎপত্তি, ভাগৱতী আৰু নিগুণা ভক্তিৰ লক্ষণ, নামৰ মহিমা আৰু অপৰাধ আদি ভক্তি সম্পৰ্কীয় তত্ত্বৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।^১

গীতাসাৰ

গীতাসাৰ গ্ৰন্থখনত শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতা ৰ সাৰাংশ পদত বৰ্ণনা কৰিছে। এই গ্ৰন্থখন শ্ৰীমদ্ভাগৱত গীতাৰ সাৰস্বৰূপ।^১

সাহিত্যিক বৈশিষ্ট্য

ভাগৱত আচাৰ্যৰ ৰচনাসমূহ নিৰীক্ষণ কৰিলে প্ৰথমতেই চকুত পৰা বৈশিষ্ট্যটো হ'ল: লেখকৰ পাণ্ডিত্য আৰু থোৰতে কথা প্ৰকাশ কৰিব পৰাৰ শক্তিশালী দক্ষতা।^১