ত্ৰিবান্দ্ৰম বোলী

ত্ৰিবান্দ্ৰম বোলী বা তিৰুৱনন্তপুৰম বোলী ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ ৰাজধানী তিৰুৱনন্তপুৰম অঞ্চলৰ সৈতে জড়িত এবিধ বিশেষ মিঠা চেপেটা ৰুটী বা পিঠা। ই মূলত এবিধ পাতল, পুৰ দিয়া পিঠাৰ দৰে। ইয়াৰ ভিতৰত চেনিৰে মিঠা কৰা বুটৰ দাইলৰ পুৰ দিয়া হয়। ইয়াৰ সুগন্ধিৰ বাবে ইলাচী আৰু সামান্য জায়ফল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ত্ৰিবান্দ্ৰম চহৰৰ বিবাহৰ ভোজ আৰু ওনাম উৎসৱৰ পৰম্পৰাগত 'সাদ্যা' ভোজৰ সৈতে এই খাদ্যবিধ অংগাংগীভাৱে জড়িত।^১

উৎপত্তি

ধাৰণা কৰা হয় যে এই ব্যঞ্জনবিধ কৰ্ণাটকৰ পৰা আহি তিৰুৱনন্তপুৰমত থিতাপি লোৱা থলুৱা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালসমূহৰ জৰিয়তে এই অঞ্চললৈ আহিছিল। প্ৰাক্তন ট্ৰাভাংকোৰ ৰাজ্যৰ মাৰাঠা ব্ৰাহ্মণ দেৱানসকলে ইয়াৰ সোৱাদ খুব পচন্দ কৰিছিল আৰু ইয়াক তেওঁলোকৰ উৎসৱৰ এক অংশ কৰি তুলিছিল। ক্ৰমে ই সমগ্ৰ চহৰখনৰ বিয়া-সবাহৰ ভোজৰ এক অপৰিহাৰ্য অংগ হৈ পৰিল।^১ বোলী দেখিবলৈ মহাৰাষ্ট্ৰৰ 'পুৰণ পোলী'ৰ দৰে। পিছে মূল পাৰ্থক্যটো হ'ল যে পুৰণ পোলী মিঠা কৰিবলৈ গুড় ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আনহাতে তিৰুৱনন্তপুৰমৰ এই সংস্কৰণটো চেনিৰে প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু শেষত অলপ জায়ফলৰ গুড়ি ছটিয়াই দিয়া হয়।^১

প্ৰস্তুত প্ৰণালী

প্ৰথমে ময়দাৰ সৈতে সামান্য তিলৰ তেল মিলাই এটা কোমল খমিৰ তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক কিছু সময় জিৰণি দিবলৈ থোৱা হয়। ভিতৰৰ পুৰটো তৈয়াৰ কৰিবলৈ প্ৰথমে বুটৰ দাইলখিনি কোমল হোৱালৈকে সিজাই পানীখিনি সম্পূৰ্ণৰূপে নিগাৰি লোৱা হয়। তাৰ পিছত সেইখিনি চেনি, ইলাচী আৰু জায়ফলৰ সৈতে মিলাই এটা মিহি পেষ্ট হিচাপে পিহি লোৱা হয়।^২ ইয়াৰ পিছত ময়দাৰ খমিৰটোৰ গোলক এটাৰ ভিতৰত এই পুৰখিনি ভৰাই বন্ধ কৰি দিয়া হয় আৰু ময়দা ছটিয়াই বেলনাৰে যিমান পাৰি পাতলকৈ বেলা হয়। অৱশেষত এখন গৰম তাৱাত ঘিউ দি পিঠাটো ফুলি উঠি ৰং নোলোৱালৈকে ভালদৰে সেকা হয়।^২ এই প্ৰস্তুত প্ৰণালীটো যিহেতু অলপ লেহেমীয়া আৰু জটিল, সেয়েহে আজিকালি বহু পৰিয়ালে ঘৰত বনোৱাতকৈ বজাৰৰ পৰা পেকেটত কিনি অনাটোৱেই বেছি পচন্দ কৰে।^১

পৰিৱেশন শৈলী

দক্ষিণ কেৰালাৰ তিৰুৱনন্তপুৰম আৰু কোল্লাম জিলাৰ পৰম্পৰাগত 'সাদ্যা' ভোজত বোলী এক অপৰিহাৰ্য পদ।^২ ইয়াক সাধাৰণতে গৰমে গৰমে পায়স (বিশেষকৈ গাখীৰৰ পায়স বা পালাদা পায়স) ওপৰত ঢালি পৰিৱেশন কৰা হয়। গৰম পায়েসখিনিয়ে এই চেপেটা ৰুটী বা পিঠাটো কোমল কৰি তোলে আৰু ইয়াৰ মিঠা সোৱাদটো পায়েসৰ পাতল গাখীৰৰ সোৱাদৰ সৈতে মিলি এক অপূৰ্ব জুতিৰ সৃষ্টি কৰে।^১২

লগতে চাওক

• কেৰালাৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী