ভীম সিংহ

মহাৰাণা ভীম সিংহ (১০ মাৰ্চ ১৭৬৮ – ৩০ মাৰ্চ ১৮২৮) মেৱাৰ ৰাজ্যৰ ২৬ সংখ্যক ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক (ৰাজত্ব ১৭৭৮–১৮২৮) আছিল, যি উদয়পুৰ ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহাৰাণা হৈছিল। তেওঁ দ্বিতীয় মহাৰাণা আৰি সিংহৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ আৰু পূৰ্বৰ মহাৰাণা হাম্মীৰ সিংহ দ্বিতীয়ৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আছিল।

দহ বছৰ বয়সত মহাৰাণা ভীম সিঙে তেওঁৰ ভাতৃ মহাৰাণা হাম্মীৰ সিংহ দ্বিতীয়ৰ উত্তৰাধিকাৰী হয়, যিজনৰ হাতত ৰাইফলৰ গুলী ফুটি ১৬ বছৰ বয়সত অকাল মৃত্যু হৈছিল। মহাৰাজ হাম্মীৰ সিংহই বাগ সিং আৰু অৰ্জুন সিঙে তেওঁৰ খুৰা-ককাক আৰু বিধৱা মাতৃ ঝলিজী চৰ্দাৰ কানৱৰজীৰ ৰিজেন্সিৰ অধীনত খালী কোষাগাৰেৰে এখন অস্থিৰ ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। মহাৰাণা ভীম সিঙে এই অস্থিৰ অৱস্থা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল, তাৰ অবৈতনিক মাৰাঠা সৈন্যই মেৱাৰৰ পূৰ্বৰ ৰাজধানী চিত্তোৰ লুটপাত কৰাৰ পিছত। ভীম সিংহৰ শাসনকালত সৈন্যসকলৰ লুণ্ঠন চলি থাকিল আৰু অধিক ভূখণ্ড হেৰুৱাই পেলালে।^১ তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য পৰিঘটনা হ’ল ১৮১০ চনত তেওঁৰ বংশক বচাবলৈ আৰু ৰাজপুতনাৰ ৰাজপুত ঘৰসমূহৰ মাজত হোৱা ব্যাপক গৃহযুদ্ধ ৰোধ কৰিবলৈ তেওঁৰ কন্যা কৃষ্ণ কুমাৰীয়ে ১৬ বছৰ বয়সত বিষ পান কৰি মৃত্যুবৰণ কৰে।^২

মহাৰাণা ভীম সিংহই নিজৰ বিখ্যাত আৰু ফলপ্ৰসূ পূৰ্বপুৰুষৰ দৰে ৰাজপুতনাত ৰাজনৈতিক শক্তি হিচাপে নিজৰ ঘৰ মেৱাৰক নেতৃত্ব দিব পৰা নাছিল। বিদেশী সম্ৰাটসকলৰ বিৰুদ্ধে দীৰ্ঘদিনীয়া প্ৰতিৰোধৰ বাবে মেৱাৰক এসময়ত আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰাজপুত ঘৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল যদিও ১৮১৮ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীলৈকে মহাৰাণা ভীম সিংহই ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীক তেওঁলোকৰ সুৰক্ষা গ্ৰহণ কৰি চুক্তিবদ্ধ হ'বলগীয়া হৈছিল।^৩৪৫

ৰাণী ৰাথোৰজী গুলাব কানৱৰজীয়ে উত্তৰাধিকাৰী যুৱৰাজ অমৰ সিংহৰ জন্মৰ লগে লগে ভীম সিঙে তেওঁৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ সৈতে খোজকাঢ়ি একলিংগজী মন্দিৰ দৰ্শন কৰে। তেওঁ মন্দিৰত এটা শিলালিপি খোদিত কৰিছিল, য'ত চাৰণ আৰু ব্ৰাহ্মণৰ পৰা কিছুমান কৰ বিলুপ্ত কৰাৰ নিৰ্দেশ জাৰি কৰা হৈছিল।^৬

১৮২৮ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ চাৰিগৰাকী ৰাণী আৰু চাৰিগৰাকী উপপত্নীয়ে প্ৰচলিত ৰাজপুত পৰম্পৰাৰ নিৰ্দেশ অনুসৰি সতী গমন কৰে।^৭