বিক্ৰমাদিত্য সিং

ৰাণা বিক্ৰমাদিত্য^১ (১৫১৭–১৫৩৬) মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক, ৰাণা ছাংগাৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ আৰু দ্বিতীয় ৰাণা উদয় সিংহৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ। মেৱাৰৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ মাজত তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা নাছিল। মীৰাবাঈক অসংখ্যবাৰ বিফল হত্যাৰ চেষ্টা কৰাৰ বাবেও তেওঁ কুখ্যাত আছিল। চমু ৰাজত্বকালত চিত্তোৰক গুজৰাটৰ বাহাদুৰ শ্বাহে দখল কৰে। কিন্তু বাহাদুৰ শ্বাহে চিত্তোৰক বেছি দিন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে আৰু তেওঁ যোৱাৰ কম সময়ৰ ভিতৰতে ছিছোদিয়াসকলে চিত্তোৰ পুনৰ দখল কৰে।^২৩৪

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু ৰাজত্ব

বিক্ৰমাদিত্য ৰাণা ছাংগাৰ তৃতীয় পুত্ৰ আৰু মাতৃ ৰাণী কৰ্ণাৱতীৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ। তৃতীয় পুত্ৰ হিচাপে তেওঁ শাসন কৰিব বুলি আশা কৰা হোৱা নাছিল কাৰণ উত্তৰাধিকাৰী আছিল তেওঁৰ ডাঙৰ ভাতৃ ভোজ ৰাজ। বিখ্যাত কৃষ্ণভক্ত মীৰাবাঈৰ লগত ভোজৰ বিবাহ হৈছিল। ভোজৰ আগতীয়া মৃত্যুৰ পিছত অৱশ্যে বিক্ৰমাদিত্যৰ দ্বিতীয় জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ৰতন সিং উত্তৰাধিকাৰী হয়।

১৫২৮ চনত ৰাণা ছাংগাৰ মৃত্যুৰ পিছত বিক্ৰমাদিত্যৰ ভাতৃ ৰতনে সিংহাসন গ্ৰহণ কৰে। এই সময়ছোৱাত কৰ্ণাৱতীয়ে পুত্ৰ বিক্ৰমাদিত্য আৰু উদয়ৰ সৈতে ৰন্থাম্বোৰ দুৰ্গত বাস কৰে।^৫ এই সময়ছোৱাত কৰ্ণাৱতীয়ে ৰতনৰ আইনী অভিভাৱক হিচাপে নিজৰ ভতিজাক (যিজনো সংঘটিতভাৱে ৰতনৰ ভায়েক) বুণ্ডীৰ ৰাও সুৰজ মলৰ নাম ৰাখিলে। অন্যান্য কাৰকৰ লগতে অভিভাৱকত্বৰ এই নামকৰণৰ ফলত ৰাও সুৰজ আৰু ৰতনৰ মাজত শত্ৰুতা বাঢ়ি আহিল।<ref name=":0" / এই শত্ৰুতাৰ শিখৰত উপনীত হৈ ১৫৩১ চনত চিকাৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত ৰতন আৰু সুৰজ মালে ইজনে সিজনক হত্যা কৰে। ৰতনৰ মৃত্যুৰ লগে লগে বিক্ৰমাদিত্য ৰজা হয়।<ref name=":0" /

তেওঁৰ ৰাজত্বকালত বিক্ৰমদিত্যই তেওঁৰ বিধৱা ভনীয়েক মীৰাবাঈৰ সামাজিক আৰু পাৰিবাৰিক ৰীতি-নীতিৰ প্ৰতি উদাসীনতাৰ প্ৰতি থকা অসন্তুষ্টিৰ কথা মুকলিকৈ প্ৰকাশ কৰিছিল, কৃষ্ণৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভক্তিৰ জৰিয়তে মীৰাৰ সংগীতৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণ জড়িত আছিল যিটো তেওঁ উচ্চ বৰ্ণৰ লোকসকলে অপমানজনক কাম বুলি গণ্য কৰিছিল।^৬ কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁ মীৰাবাইক হত্যাৰ একাধিক প্ৰচেষ্টা চলাইছিল, যিবোৰ কৃষ্ণৰ ঐশ্বৰিক হস্তক্ষেপৰ বাবে বিফল হৈছিল।^৬

বিক্ৰমাদিত্যক দুৰ্বল শাসক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ইয়াৰ কাৰণ আছিল যে মেৱাৰত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে গুজৰাটৰ বাহাদুৰ শ্বাহে আক্ৰমণ কৰিছিল, যাৰ হাতত বিক্ৰমাদিত্যই পূৰ্বে পৰাজিত হৈছিল। বিৰোধী সম্ভ্ৰান্ত লোকসকল বিক্ৰমাদিত্যৰ বাবে যুঁজিবলৈ সাজু হোৱা নাছিল আৰু আগতীয়া যুদ্ধখন এক বৃহৎ পৰাজয় হ’ব বুলি ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা হৈছিল। ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে ছিছোদিয়াসকলৰ সন্মানৰ স্বাৰ্থত সম্ভ্ৰান্তসকলক আগবাঢ়ি আহিবলৈ পত্ৰ লিখিছিল আৰু সম্ভ্ৰান্তসকলক বিক্ৰমাদিত্যৰ বাবে নহ’লেও মেৱাৰৰ বাবে যুঁজিবলৈ বুজাবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ চৰ্ত আছিল যে, বিক্ৰমাদিত্য আৰু তেওঁৰ সৰু ভাই আৰু উত্তৰাধিকাৰী উদয় যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত সুৰক্ষাৰ বাবে বুণ্ডীলৈ যাব লাগে। কৰ্ণাৱতীয়ে পুত্ৰক বুণ্ডীলৈ পঠিয়াবলৈ মান্তি হ’ল আৰু বিশ্বাসযোগ্য দাসী পান্না ধাইক তেওঁলোকৰ লগত যাবলৈ আৰু ভালদৰে যত্ন ল’বলৈ ক’লে। পান্নাই অনিচ্ছুক আছিল যদিও ৰাণীৰ ইচ্ছাৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল।

বিক্ৰমাদিত্য বুণ্ডীত থকাৰ সময়ত ছিছোদিয়াসকলে সাহসেৰে যুদ্ধ কৰিছিল যদিও তেওঁলোকৰ সংখ্যা বেছি হৈছিল আৰু যুদ্ধত পৰাস্ত হৈছিল। বাহাদুৰ শ্বাহে চিত্তোৰগড়ত প্ৰৱেশ কৰি দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে লুটপাত কৰে। পৰাজয়ৰ ওচৰ চাপি অহা বুলি উপলব্ধি কৰি কৰ্ণাৱতী আৰু দৰবাৰৰ আন আন সম্ভ্ৰান্ত মহিলাসকলে ১৫৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৮ মাৰ্চত জৌহৰত নিজকে দাহ কৰে, আনহাতে সকলো পুৰুষে কেশৰ কাপোৰ পিন্ধি মৃত্যুৰ আগলৈকে যুঁজিবলৈ ওলাই যায়।^৭ বাহাদুৰ শ্বাহে চিত্তোৰক বেছি দিন ধৰি ৰাখিব পৰা নাছিল আৰু তেওঁ যোৱাৰ কিছু সময়ৰ ভিতৰতে ছিছোদিয়াসকলে পুনৰ দখল কৰিছিল।

হত্যা

পৰাজয়ৰ পাছতো বিক্ৰমাদিত্যৰ স্বভাৱৰ উন্নতি হোৱা নাছিল। ১৫৩৬ চনত তেওঁ আদালতৰ এজন সন্মানীয় বুঢ়া মুখীয়ালক শাৰীৰিকভাৱে নিৰ্যাতন চলায়। ইয়াৰ ফলত মেৱাৰৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলে বিক্ৰমাদিত্যক ৰাজপ্ৰসাদ বন্দী কৰি উদয় সিংহক সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে এৰি দিয়ে। বনবীৰ সিঙে বিক্ৰমাদিত্যৰ সৈন্যক তেওঁৰ বিৰুদ্ধে ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু সফল হৈছিল। অভিযোগ অনুসৰি উদয় সিঙৰ খুৰাকৰ অবৈধ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজে নিজকে সিংহাসনৰ সঠিক উত্তৰাধিকাৰী বুলি গণ্য কৰিছিল। ১৫৩৭ চনত (কিছুমান গ্ৰন্থত ১৫৩৬ চনতো উল্লেখ আছে) তেওঁ "দীপদান" নামৰ এটা উৎসৱ পৰিচালনা কৰিছিল আৰু সেই উৎসৱক তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ সুবিধাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। সমগ্ৰ ৰাজ্যই এই উৎসৱ উদযাপন কৰি থকাৰ সময়তে তেওঁ এইটোৱেই উপযুক্ত সময় বিচাৰি বন্দী বিক্ৰমাদিত্যক হত্যা কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁৰ উচ্চাকাংক্ষাৰ একমাত্ৰ বাকী থকা বাধা মহাৰাণা নিৰ্বাচিত ১৪ বছৰীয়া উদয় সিংহৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ ৰাৱালাৰ ফালে লৰালৰিকৈ গ’ল, কিন্তু তেওঁ পান্না ধাইৰ সজাগতা, দেশপ্ৰেম আৰু আনুগত্যৰ বাবে ব্যৰ্থ হয়।