চীনা পৰম্পৰাগত সংগীত

পৰম্পৰাগত চীনা সংগীতত বিভিন্ন সংগীত ধাৰা অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে যিবোৰ চীনে প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্ম ধৰি উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছে।^১ বিশেষকৈ, এই শব্দটোৱে চিং ৰাজবংশ বা তাৰ আগৰ সময়ছোৱাত সৃষ্টি হোৱা সংগীত ধাৰাসমূহক বুজায়।^২ বাহ্যিক ৰূপ বা উপস্থাপন অনুসৰি, এই ধাৰাসমূহক বাদ্যযন্ত্ৰৰ সমিলমিল, একক বাদ্য বাদন, থিয়েটাৰ বা নাট্য সংগীত, শুওচাং (কথা আৰু গীতৰ মিশ্ৰণ), নৃত্য সংগীত আৰু গীত হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।^৩ যদিও কিছুমান ধাৰাত বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰদৰ্শন শৈলী থাকে আৰু সেইবাবেই সেইবোৰ কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহয়, তথাপি বৰ্তমান গৱেষণা আৰু শিক্ষা উভয় ক্ষেত্ৰতে এইটোৱেই প্ৰাথমিক শ্ৰেণীবিভাজন।^৪৫ সাংস্কৃতিক প্ৰেক্ষাপট বা উদ্দেশ্য অনুসৰি এই ধাৰাসমূহক পণ্ডিত বা সাহিত্যিকসকলৰ সংগীত, লোকসংগীত, ধৰ্মীয় সংগীত আৰু ৰাজপ্ৰাসাদৰ সংগীত হিচাপেও শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।^৬