অগ্নিশিখা উৎসৱ

অগ্নিশিখা উৎসৱ বা জুই উৎসৱ (Torch Festival) , শিংহুই উৎসৱ নামেৰেও পৰিচিত।^১ ই দক্ষিণ-পশ্চিম চীনৰ ই লোকসকলৰ অন্যতম প্ৰধান উৎসৱ। অঞ্চলটোৰ আন কেইবাটাও জনগোষ্ঠীয়েও, যেনে বাই লোকসকল, হানি লোকসকল, লাহু, নাছি আৰু পুমি লোকসকল, এই উৎসৱ পালন কৰে।^২ ই ই কেলেণ্ডাৰৰ ষষ্ঠ মাহৰ ২৪ বা ২৫ তাৰিখে পালন কৰা হয়, যিটো গ্ৰেগৰিয়ান কেলেণ্ডাৰৰ আগষ্ট মাহৰ সৈতে মিল খায়।^৩৪

এই উৎসৱত পাইন গছৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা মশাল ব্যৱহাৰ কৰি পঙ্গপালৰ উপদ্ৰৱ দূৰ কৰা কিংবদন্তিৰ মল্লযোদ্ধা আতিলাবিয়াক স্মৰণ কৰা হয়।^৫ ১৯৯৩ চনৰ পৰা ছিচুয়ানৰ লিয়াংশান ই জাতীয় স্বায়ত্তশাসিত প্ৰিফেকচাৰৰ চৰকাৰে মল্লযুদ্ধ, ঘোঁৰা দৌৰ, নৃত্য প্ৰদৰ্শন আৰু সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাকে ধৰি আধুনিক ৰূপ দিয়া উৎসৱ উদযাপনৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰি আহিছে।^৬

উৎপত্তি

কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে, মূল অগ্নিশিখা উৎসৱৰ ভিত্তি আছিল প্ৰাচীন কালত বাই আৰু ই লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা এটা কেলেণ্ডাৰ। এই কেলেণ্ডাৰত ১০টা মাহ আছিল আৰু প্ৰতিটো মাহত ৩৬ দিন আছিল। ইয়াত শীত আৰু গ্ৰীষ্মকালত দুটা তৰাৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন উৎসৱ পালন কৰা হৈছিল। দুয়োটা উৎসৱকে নৱবৰ্ষ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু গ্ৰীষ্মকালৰ উৎসৱটোক অগ্নিশিখা উৎসৱ বুলি কোৱা হৈছিল, কাৰণ সেই দিনা মানুহে প্ৰায়ে মশাল জ্বলাইছিল। অগ্নিশিখা উৎসৱৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে আন বহুতো কিংবদন্তিও আছে। অৱশ্যে সেই সকলোবোৰৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল দেৱতাসকলক নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা, ভূত-প্ৰেত দূৰ কৰা আৰু ভাল শস্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা।

উদযাপন

অগ্নিশিখা উৎসৱৰ সময়ত প্ৰতিটো পৰিয়ালে একোখন মশাল জ্বলাই ঘৰৰ চুক-কোণ পোহৰাই তোলাৰ লগতে পথাৰতো মশাল লৈ ঘূৰে।^১ কিছুমান গাঁৱৰ লোকে মশালৰ শোভাযাত্ৰাও উলিয়ায়, যাতে সকলো অমংগল দূৰ হয় আৰু ভাল শস্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰি।^১

উৎসৱৰ প্ৰস্তুতি এমাহ আগৰ পৰাই আৰম্ভ হ’ব পাৰে। মানুহে মশাল তৈয়াৰ কৰিবলৈ ৱৰ্মউড বা এবিধ সুগন্ধি বনৌষধি সংগ্ৰহ কৰে।^১ লিয়াংশান অঞ্চলত ৱৰ্মউড বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়; ইয়াক অশুভ শক্তি দূৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।^১ সাধাৰণতে প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে তিনিখনকৈ মশাল তৈয়াৰ কৰা হয়।^১

গছ আৰু পথাৰ পোহৰাবলৈ মশাল ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰথা দক্ষিণ ছং ৰাজবংশৰ সময়ত হান লোকসকলৰ মাজতো দেখা গৈছিল। মিং আৰু ছিং ৰাজবংশৰ সময়তো ঝেজিয়াং আৰু জিয়াংছু প্ৰদেশৰ লোকসকলৰ মাজত এই প্ৰথা আছিল। সাধাৰণতে সম্ৰাটে প্ৰথমে অগ্নিকুণ্ডত জুই জ্বলোৱাৰ পিছত সেই জুই তেওঁৰ নপুংসক কৰ্মচাৰী আৰু বিষয়াসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ আন লোকসকলৰ মাজলৈ সেই জুই কঢ়িয়াই নিছিল।

মশালৰ শোভাযাত্ৰাৰ পিছত অগ্নিকুণ্ডকেন্দ্ৰিক অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়।^১ মানুহে ইউয়েচিন (月琴) আৰু ছানশিয়েন (তিনি তাঁৰযুক্ত তাঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰ) আদি বাদ্যযন্ত্ৰ বজাই গোটেই নিশা গান গায় আৰু নৃত্য কৰে।^১

এই উৎসৱত খাদ্য আৰু গৰু-ম’হ আদি পশু নৈবেদ্য দিয়াৰ প্ৰথাও আছে।^১ অগ্নিশিখা উৎসৱত সৌভাগ্যৰ বাবে গৰুৰ মাংস খোৱাটো পৰম্পৰাগত।^১ আন পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ ভিতৰত নুডলছ আৰু ফলমূল উল্লেখযোগ্য।^১ ঘৰ-দুৱাৰ পৰিষ্কাৰ কৰা, সুন্দৰ পোছাক পিন্ধা আৰু মল্লযুদ্ধ, ঘোঁৰা দৌৰ আৰু ম'হৰ যুঁজ আদি ক্ৰীড়া অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰাও এই উৎসৱৰ পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত।^১

আধুনিক উদযাপন

বৰ্তমান সময়ত এই উৎসৱ পৰ্যটকৰ বাবেও এক আকৰ্ষণীয় অনুষ্ঠানত পৰিণত হৈছে।^১ লিয়াংশান ই জাতীয় স্বায়ত্তশাসিত প্ৰিফেকচাৰত ই কেইবাদিনো ধৰি চলা স্থানীয় চৰকাৰী বন্ধ হিচাপে পালন কৰা হয়।^৭

তথ্যসূত্ৰ

• Miller, Lucien; Guo, Xu; Xu, Kun. (1994). South of the clouds: tales from Yunnan. University of Washington Press. পৃ. 114–116. ISBN 978-0-295-97348-7
• Harrell, Stevan. (2001). Ways of being ethnic in Southwest China. Studies on ethnic groups in China. University of Washington Press. ISBN 978-0-295-98123-9