হৃদয় নিৰুপায়

হৃদয় নিৰুপায় এখন অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস৷ ঔপন্যাসিক ৰীতা চৌধুৰী৷ উপন্যাসখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৩ চনৰ মে’ মাহত৷ উপন্যাসখন পূৰ্বতে ১৯৯৬ চনত ‘জনমভূমি’ কাকতৰ পূজা সংখ্যাত ‘অন্তঃস্ৰোতা’ শীৰ্ষক নামেৰে প্ৰকাশ হৈছিল৷ ‘হৃদয় নিৰুপায়’ তাৰেই পৰিবৰ্দ্ধিত ৰূপ৷^১ ২০২০ চনত উপন্যাসখনৰ ষষ্ঠ প্ৰকাশ মুদ্ৰিত হৈছে৷ ‘হৃদয় নিৰুপায়’ কেম্পাছকেন্দ্ৰিক অসমীয়া উপন্যাস৷ উপন্যাসখন উচৰ্গা কৰা হৈছে চৌধুৰীৰ প্ৰিয় বন্ধু চম্পক বৰবৰাৰ হাতত৷ প্ৰকাশক জ্যোতি প্ৰকাশন৷ ষষ্ঠ প্ৰকাশৰ মূল্য ১০০ টকা৷

লেখকৰ পৰিচয়

মূল প্ৰবন্ধ: ৰীতা চৌধুৰী

(জন্ম:১৭ আগষ্ট,১৯৬০) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী কবি, ঔপন্যাসিক আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক।^২৩ মাকাম, দেওলাংখুই, পপীয়া তৰাৰ সাধু, মায়াবৃত্ত ইত্যাদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যিক অৱদান। তেখেতে ২০১৫ চনৰ জুলাই মাহৰ পৰা ২০২০ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈ নেচনেল বুক ট্ৰাষ্ট, ভাৰতৰ সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।<ref>{{cite

কাহিনৰ সাৰাংশ

উপন্যাসখনৰ কাহিনীটোৰ পটভূমি হৈছে অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ কেম্পাছভিত্তিক৷ এই কেম্পাছটোৰ ভিতৰতে সংঘটিত হোৱা এটি ঘটনাৰ আলম লৈ উপন্যাসখন লিখা হৈছে৷ মুখ্য চৰিত্ৰ অমল, সৌৰিণ, মলয়া আদিৰ জীৱনৰ এটা বিশেষ কাহিনীয়ে উপন্যাসখনত স্থান লাভ কৰিছে৷ সোৰিণ, অমল চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ৷ অমলে পঢ়ি থাকোঁতেই ঘটনাৰ পাকচক্ৰত মলয়া নামৰ চৰিত্ৰটিৰ প্ৰেমত পৰিছে আৰু তাইৰ সৈতে সম্বন্ধ স্থাপন কৰিব বিচাৰিছে৷ কিন্তু মলয়াই সেই প্ৰস্তাৱ অগ্ৰাহ্য কৰাত অমলে এদিন ৰাতি তাইক বলপূৰ্বকভাৱে ধৰ্ষণ কৰি গৰ্ভৱতী কৰে৷ এনে পৰিস্থিতিত উপায়ন্তৰ হৈ মলয়া মৃত্যুমুখত পৰে৷ মলয়াৰ সেই মৃতদেহটো চিকিৎসালয়ৰ এনাটমী হ’ল বা ডিচেক্চন হ’লত অমল আৰু এম.বি.বিএছৰ শিক্ষাৰ্থীসকলে শৱ-ব্যৱচ্ছেদন কৰি শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলগাত পৰিছে আৰু অমলৰ মানিসক অন্তদণ্ড আৰম্ভ হৈছে৷ এনেদৰেই ঘটনাৰ কাহিনীক্ৰম আগবাঢ়িছে৷ কাহিনীৰ পাকচক্ৰত এই কথা প্ৰতীয়মান হয় যে মলয়া আছিল সৌৰিণৰ ভনীয়েক৷ সৌৰিণৰ মাহীয়েককে সৌৰিণৰ বাপেকে এসময়ত গৰ্ভৱতী কৰাত মলয়াৰ জন্ম হয়, কিন্তু এই কথাটো গোপনে ৰখাৰ বাবে সমাজৰ আঁৰ হৈয়ে থাকি যায়৷ এই মলয়াকে হোষ্টেলত অমল, মহানন্দ আদিয়ে সৌৰিণৰ প্ৰেমিকা বুলি ভাৱে আৰু তাইৰ চৰিত্ৰৰ ওপৰত প্ৰশ্ন তোলে৷ অমলৰ মানসিক দ্বন্দ্ব উপন্যাসখনত দেখুওৱা হৈছে যদিও সিয়েই যে মলয়াৰ হত্যাকাৰী, এই কথা কোনেও নজনাকৈয়ে থাকি গৈছে৷

চৰিত্ৰসমূহ

অমল, মলয়া, সৌৰিণ, মহানন্দ,নবু, অতনু, নীহাৰ, গকুল, পটংগীয়া ছাৰ, শৈবাল, তনুজা, নীলিমা মাহী আদি