মুদিয়েট্টু

মুদিয়েট্টু হৈছে কেৰালাৰ পৰম্পৰাগত আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ নাট্য আৰু লোকনৃত্য নাটক য’ত দেৱী কালি আৰু দানৱ দাৰিকাৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ পৌৰাণিক কাহিনী অভিনয় কৰা হৈছে। এই অনুষ্ঠানটো ভাগৱতী বা ভদ্ৰকালি পূজাৰ এটা অংশ। মাতৃ দেৱীৰ মন্দিৰ ভদ্ৰকালি মন্দিৰত ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা মে’ মাহৰ ভিতৰত শস্য চপোৱাৰ পিছত এই নৃত্য পৰিবেশন কৰা হয়।

২০১০ চনত মুদিয়েট্টুক ৰাষ্ট্ৰসংঘ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু সংস্কৃতি সংস্থাৰ মানৱতাৰ অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰতিনিধি তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু কুডিয়াট্টমৰ পিছত কেৰালাৰ পৰা অহা দ্বিতীয়টো শিল্পৰূপ হিচাপে পৰিগণিত হয়।^১

কালি-দাৰিকা কাহিনী

দাৰিকা আছিল এজন অসুৰ যিয়ে ব্ৰহ্মৰ পৰা এটা বৰ লাভ কৰিছিল যিয়ে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ চৈধ্যখন জগতৰ কোনো এখনতে বাস কৰা কোনো পুৰুষৰ দ্বাৰা তেওঁক কেতিয়াও পৰাজিত নহ’ব বুলি অনুমোদন জনাইছিল। ইয়াৰ ফলত দাৰিকা বৰ শক্তিশালী আৰু অহংকাৰী হৈ পৰিছিল। এই বৰদানেৰে দাৰিকাই জগত জয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু আনকি দেৱৰাজ ইন্দ্ৰকো পৰাস্ত কৰিলে। যেতিয়া তেওঁৰ অত্যাচাৰ অসহনীয় হৈ পৰিল, তেতিয়া নাৰদ ঋষিয়ে শিৱক দৰিকাক বাধা দিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। শিৱই মান্তি হ’ল আৰু ব্ৰহ্মৰ বৰক আওকাণ কৰি ঘোষণা কৰিলে যে দেৱী কালিয়ে দাৰিকাক বধ কৰিব, কাৰণ দেৱী কালি নাৰী আৰু চৈধ্যখন জগতৰ পুৰুষৰ মাজত গণ্য কৰা নহয়।

মুদিয়েট্টুৰ বৈশিষ্ট্য

মুদিয়েট্টু হৈছে কেৰালাৰ থ্ৰিছুৰ, এৰ্নাকুলাম, কোট্টাইম আৰু ইডুক্কি জিলাৰ মাৰাৰ আৰু কুৰুপ্পু সম্প্ৰদায়ৰ লোকে কৰা এক গাঁৱৰ অনুষ্ঠান। অৱশ্যে সমগ্ৰ সমাজে ইয়াত অৰিহণা যোগায় আৰু অংশগ্ৰহণ কৰে। মুদিয়েট্টু বছৰি দেৱীৰ মন্দিৰ ‘ভাগৱতী কাভুছ’ত চলিককুডী পুজা, পেৰিয়াৰ আৰু মূৱট্টুপুজা নদীৰ কাষৰ বিভিন্ন গাঁৱত অনুষ্ঠিত হয়।^২

কালিৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ কোনো আখৰা বা প্ৰস্তুতি জড়িত নহয়। শিৱ, নাৰদ, অসুৰ দানৱন আৰু দাৰিকনৰ পৰা কালিলৈকে এক স্বাভাৱিক ক্ৰমত এই অভিনয় আগবাঢ়ে। সম্পূৰ্ণ মুদিয়েট্টু পৰিবেশনৰ বাবে মুঠ ১৬ জন লোকৰ প্ৰয়োজন হয় – ড্ৰামবাদক, কালামেঝুথু শিল্পী আৰু গায়ককে ধৰি।^৩ মুদিয়েট্টুৰ সাজ-পোছাক আৰু পৰিবেশন শৈলীতো সুকীয়া আঞ্চলিক পাৰ্থক্য দেখা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে, কোৰাট্টি শৈলীত কালিৰ শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশটো উদং, কেৱল স্তন আকৃতিৰ তক্তাৰে আবৃত, আনহাতে কুন্নয়ককাল, কীজিলাম, আৰু পাঝূৰ শৈলীত তেওঁ সম্পূৰ্ণ ওপৰৰ শৰীৰৰ পোছাক পিন্ধে। একেদৰে কোৰাট্টী শৈলীত দৰিকাৰ মুকুট কঠাকালী মুকুটৰ সৈতে মিল আছে আৰু তেওঁৰ মুখৰ ৰং কঠাকালী সাজ-পোছাকৰ সৈতে মিল আছে। ইয়াৰ পৰা দেখা যায় যে মুদিয়েট্টু কঠাকালীতকৈ পুৰণি হ'লেও দুয়োটা ৰূপ কেনেকৈ আন্তঃসংলগ্ন হৈ পৰিছে আৰু এপিগ্ৰাফিষ্টসকলে ইয়াক কলা ৰূপ হিচাপে খ্ৰীষ্টীয় নৱম বা দশম শতিকাৰ বুলি কয়।^৪

সম্প্ৰদায়ৰ ভূমিকা

মুদিয়েট্টু হৈছে এক সামূহিক কাৰ্য্যকলাপ, গাঁৱৰ প্ৰতিটো জাতিয়ে নিৰ্দিষ্ট ভূমিকা পালন কৰে। পৰায়ণ জাতিয়ে ঢোলৰ বাবে বাঁহৰ যোগান ধৰে আৰু চামৰাৰ ছাল যোগান ধৰে, আনহাতে থান্দন জাতিয়ে মাস্ক আৰু মূৰৰ অলংকাৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সুতাপাতৰ পাত আনে। গণকন সম্প্ৰদায়ে মাস্কত ৰং কৰে, কুৰুৱন সম্প্ৰদায়ে মশাল জ্বলাই ৰাখে। ভেলুথেডান (পট্টিয়ান) জাতিয়ে দেৱতাৰ কাপোৰ বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা কাপোৰ ধুই, মৰাণ জাতিয়ে মশাল প্ৰস্তুত কৰি তেল দিয়ে।

এইদৰে গাঁৱৰ প্ৰতিটো জাতিয়ে নিজৰ পৰম্পৰাগত জাতিগত ভূমিকা অনুসৰি উৎসৱত অৰিহণা যোগায়। অনুষ্ঠানত প্ৰতিটো জাতিৰ পাৰস্পৰিক সহযোগিতা আৰু সামূহিকভাৱে অংশগ্ৰহণে সমাজত উমৈহতীয়া পৰিচয় আৰু পাৰস্পৰিক বন্ধন জগাই তোলা আৰু শক্তিশালী কৰে।^৫

মুদিয়েট্টুৰ সংক্ৰমণ আৰু সংৰক্ষণ

সম্প্ৰদায়ভিত্তিক কলা হোৱাৰ বাবে এই সম্প্ৰদায়ে পৰম্পৰাগতভাৱে পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মক এই শিল্পকলাটো সংৰক্ষণৰ বাবে উৎসাহিত আৰু প্ৰশিক্ষণ দি আহিছে। এই শিল্পকলাৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ কোনো বিদ্যালয় বা প্ৰতিষ্ঠান নাই, আৰু ইয়াৰ অস্তিত্ব প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে প্ৰত্যক্ষ সংক্ৰমণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।^৫ ২০১০ চনত মুদিয়েট্টুক ৰাষ্ট্ৰসংঘ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু সংস্কৃতি সংস্থাৰ মানৱতাৰ অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰতিনিধি তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, কাৰণ ইয়াৰ ভূমিকা আছিল "সম্প্ৰদায়ৰ পৰম্পৰাগত মূল্যবোধ, নৈতিকতা, নৈতিক সংহিতা আৰু নান্দনিক নীতি-নিয়মসমূহ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মলৈ প্ৰেৰণ কৰা।"^২