বোৰিছ গেঅৰ্গিয়েভিচ পাৰ্চাটকিন

বোৰিছ গেঅৰ্গিয়েভিচ পাৰ্চাটকিন (ৰুছ: Борис Георгиевич Перчаткин; জন্ম: ১ জুলাই ১৯৪৬) এজন ছোভিয়েত-আমেৰিকান মানৱাধিকাৰ কৰ্মী আৰু ১৯৭০ চনৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯৮০ চনৰ আৰম্ভণিতে নাখোদকা চহৰত আৰম্ভ হোৱা ধৰ্মীয় প্ৰব্ৰজন আন্দোলনৰ অন্যতম বিশিষ্ট প্ৰতিনিধি^১। ১৯৮৯ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত "লটেনবাৰ্গ সংশোধন" (Lautenberg Amendment) গৃহীত কৰাৰ লবিং প্ৰচেষ্টাত নেতৃত্ব দিছিল, যাৰ জৰিয়তে প্ৰাক্তন ছোভিয়েত ইউনিয়নৰ দেশসমূহৰ পৰা ধৰ্মীয় সংখ্যা লঘূ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰায় ১০ লাখ মানুহে আইনীভাৱে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল^২।

জীৱনী

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু গীৰ্জাত যোগদান

বোৰিছ পাৰ্চাটকিনৰ জন্ম এজন সামৰিক বৈমানিকৰ পৰিয়ালত হৈছিল। বোৰিছৰ জন্মৰ পিছতেই এটা পথ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু হয়। পিতৃৰ মৃত্যুৰ কেইবছৰমানৰ পিছত তেওঁৰ মাতৃয়ে আন এজন সামৰিক জোৱানৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। কিন্তু ১৯৫৩ চনত তেওঁৰ মাহী-পিতৃক এটা বিদ্ৰোহৰ সময়ত নিৰ্দেশ পালন কৰিবলৈ অমান্তি হোৱাৰ অপৰাধত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় আৰু ভৰকুটাৰ শ্ৰম শিবিৰত ২৫ বছৰৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড প্ৰদান কৰা হয়। ১৬ বছৰ বয়সত বোৰিছে নাখোদকাত এটা পেণ্টেকষ্টেল গীৰ্জা বিচাৰি পায় আৰু তাত যোগ দিয়ে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ছোভিয়েত ইউনিয়নত ধৰ্মীয় লোকসকলৰ ওপৰত হোৱা নিৰ্যাতনৰ তথ্য সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু বিদেশী সাংবাদিকসকলৰ সৈতে নিৰন্তৰ সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰে^৩।

প্ৰব্ৰজন আন্দোলন আৰু বিদ্ৰোহীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক

১৯৭৬ চনত পাৰ্চাটকিনে তেওঁৰ সতীৰ্থ ভাছিলি পাট্ৰুশ্বেভ, ভি. এ. বুৰ্লাচেনকো আৰু ভ্লাদিমিৰ ষ্টেপানোভৰ সৈতে মস্কোৰ ছোভিয়েত বিদ্ৰোহীসকলৰ (dissidents) সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। বিদ্ৰোহীসকলে তেওঁলোকক ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পোৱা প্ৰব্ৰজন আন্দোলনটোক এক সংগঠিত ৰূপ দিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। একে বছৰতে মস্কো হেলচিনকি গ্ৰুপৰ প্ৰতিনিধি এল. ভি. ভোৰোনিনাই নাখোদকা ভ্ৰমণ কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই পাৰ্চাটকিনে ছোভিয়েত ইউনিয়নৰ পৰা পেণ্টেকষ্টেলসকলৰ গণ-প্ৰব্ৰজনৰ বাবে সক্ৰিয়ভাৱে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে^৪। একে বছৰতে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰসংঘ, ৱৰ্ল্ড কাউঞ্চিল অৱ চাৰ্চেছ আৰু হেলচিনকি চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰা দেশসমূহৰ মুৰব্বীসকললৈ আৱেদন প্ৰেৰণ কৰি ছোভিয়েত ইউনিয়নত ধৰ্মীয় লোকসকলৰ নিৰ্যাতনৰ কথা জনায়^৫।

১৯৭৭ চনত নিকোলাই গোৰেটিৰ সৈতে তেওঁ পেণ্টেকষ্টেলসকলৰ হৈ গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা বিদ্ৰোহী আলেকজেণ্ডাৰ গিন্জবাৰ্গ, ইউৰি অৰ্লভ আৰু আনাতোলি শ্চাৰানস্কিৰ পক্ষতিয় বৈ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে^৬। একে বছৰতে অন্যান্য খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ সৈতে তেওঁ নিৰ্যাতিত খ্ৰীষ্টানসকলৰ বাবে ছোভিয়েত ইউনিয়ন ত্যাগৰ অনুমতি বিচাৰি এক ৰাজহুৱা অনশন কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণ কৰে^৭।

১৯৭৮ চনৰ ২০ ডিচেম্বৰত পাৰ্চাটকিনে নাখোদকাৰ ডাকঘৰৰ পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জিমি কাৰ্টাৰলৈ নৱবৰ্ষৰ এখন টেলিগ্ৰাম প্ৰেৰণ কৰাৰ চেষ্টা চলায়, য’ত ধৰ্মীয় স্বাধীনতাৰ পৰা বঞ্চিত লোকসকলৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ অনুৰোধ জনোৱা হৈছিল^৮৫৯।

১৯৭৯ চনৰ পৰা তেওঁ ছোভিয়েত ইউনিয়নৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰিব বিচৰা লোকসকলৰ বাবে এটা কেন্দ্ৰ গঠনৰ সাংগঠনিক কাম-কাজত নেতৃত্ব দিয়ে। ১৯৮০ চনত তেওঁ নৱগঠিত "প্ৰব্ৰজনৰ বাবে ছোভিয়েত পেণ্টেকষ্টেল গীৰ্জাসমূহৰ পৰিষদ"ৰ সম্পাদক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়^১০।

ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰ্যাতন আৰু কাৰাদণ্ড

প্ৰব্ৰজনৰ আবেদন জনোৱা কমিটিৰ আটাইতকৈ সক্ৰিয় সদস্য হোৱাৰ বাবে তেওঁ ছোভিয়েত কৰ্তৃপক্ষৰ লক্ষ্য হৈ পৰে। স্থানীয় সংবাদ মাধ্যমত তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ অপপ্ৰচাৰ চলোৱা হয়^১১।

১৯৮০ চনৰ ২১ আগষ্টত পাৰ্চাটকিনক নাখোদকাত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। ১৯৮১ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ শেষৰ ফালে^১২, ৰুছ এছ.এফ.এছ.আৰ.ৰ অপৰাধ সংহিতাক ১৯০.১ ধাৰাৰ অধীনত ("ছোভিয়েত ৰাষ্ট্ৰ আৰু সামাজিক ব্যৱস্থাক বদনাম কৰা অসত্য তথ্য প্ৰচাৰ") তেওঁক ২ বছৰৰ কাৰাদণ্ড প্ৰদান কৰা হয়^১২। ভয়েচ অৱ আমেৰিকা ৰেডিঅ' ষ্টেচনৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি, তদন্ত আৰু বিচাৰৰ সময়ত তেওঁৰ ওপৰত ৰাসায়নিক পদাৰ্থ (নিউৰোলেপ্টিক) প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁ কেইবাবাৰো চেতনা হেৰুৱাই পেলাইছিল^১৩।

১৯৮২ চনৰ আগষ্টত মুক্তি পোৱাৰ পিছতো তেওঁ দেশ ত্যাগৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজ অব্যাহত ৰাখে। কিন্তু ১৯৮৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁক পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় আৰু ধাৰাল অস্ত্ৰ অবৈধভাৱে ৰখাৰ মিছা অভিযোগত ১.৫ বছৰৰ কাৰাদণ্ড দিয়া হয়^১৪।

আমেৰিকালৈ প্ৰব্ৰজন আৰু লটেনবাৰ্গ সংশোধন

১৯৮৭ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কংগ্ৰেছৰ বাবে "ছোভিয়েত ইউনিয়নত ধৰ্মৰ অৱস্থা" সম্পৰ্কে এখন প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰে। এই প্ৰতিবেদন কংগ্ৰেছত পাঠ কৰা হয় আৰু পাৰ্চাটকিনক আমেৰিকাৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰী জৰ্জ শুল্টজ^২, আমেৰিকাৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ ৱিলিয়াম ৰেনকুইষ্ট^২ আৰু অন্যান্য উচ্চপদস্থ বিষয়াসকলৰ সৈতে বৈঠকত নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। ১৯৮৮ চনৰ মে' মাহত যেতিয়া আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰোনাল্ড ৰীগন আৰু ছোভিয়েত নেতা মিখাইল গৰ্বাচেভৰ মাজত মস্কো সন্মিলন অনুষ্ঠিত হৈছিল, তেতিয়া পাৰ্চাটকিনক ছোভিয়েত প্ৰটেষ্টাণ্টসকলৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে ৪০ জনীয়া এটা প্ৰতিনিধি দলৰ সৈতে ফাৰ্ষ্ট লেডী নেন্সি ৰীগনৰ সৈতে বৈঠকত অংশ ল'বলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়^১৫। এই বৈঠকত তেওঁ ৰীগন আৰু গৰ্বাচেভলৈ ধৰ্মীয় স্বাধীনতা আৰু বাধাহীন প্ৰব্ৰজনৰ অধিকাৰ দাবী কৰি এখন আৱেদন পত্ৰ দাখিল কৰে।

১৯৮৮ চনৰ ২৬ জুলাইত পাৰ্চাটকিনে সমগ্ৰ পৰিয়ালৰ সৈতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে^১৬১৭। ১৯৮৮ চনৰ ৪ আগষ্টত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কংগ্ৰেছত ছোভিয়েত ইউনিয়নত ধৰ্মীয় লোকসকলৰ ওপৰত হোৱা নিৰ্যাতনৰ বিষয়ে ভাষণ প্ৰদান কৰে^{১৮১৯২০}। এই প্ৰচেষ্টাসমূহৰ ফলস্বৰূপে^২১ ১৯৮৯ চনত নিউ জাৰ্ছিৰ ডেম'ক্ৰেটিক চেনেটৰ ফ্ৰেংক লটেনবাৰ্গৰ নামেৰে "লটেনবাৰ্গ সংশোধন" গৃহীত হয়। এই আইনৰ প্ৰথম দশকটোতে প্ৰায় ৩,৫০,০০০ ধৰ্মীয় শৰণাৰ্থীয়ে আমেৰিকাত আশ্ৰয় লাভ কৰে^২২৩, আৰু ২০১০ চনলৈকে ইয়াৰ সুফল পোৱা লোকৰ সংখ্যা প্ৰায় ১০ লাখলৈ বৃদ্ধি পায়^২।

আমেৰিকাত মানৱাধিকাৰ কাৰ্যসূচী

আমেৰিকাত বাস কৰাৰ সময়ত পাৰ্চাটকিনে নিজৰ এখন ব্যক্তিগত ৱেবছাইট মুকলি কৰে, য'ত তেওঁৰ গ্ৰেপ্তাৰ, কাৰাদণ্ড আৰু প্ৰব্ৰজনৰ সংগ্ৰামৰ বিষয়ে সৱিশেষ উল্লেখ কৰে^২৩২৪। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ARRC (American-Russian Relief Committee) নামৰ এটা খ্ৰীষ্টান মানৱাধিকাৰ সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰে^২২৫। লগতে তেওঁ "অগ্নিপথ" (ৰুছ: Огненные тропы) নামেৰে এখন আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে^২৬।

২০২৫ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত পাৰ্চাটকিন আৰু তেওঁৰ সমৰ্থকসকলে আমেৰিকাৰ বৈদেশিক দপ্তৰ আৰু 'ইউ.এছ. কমিছন অন ইণ্টাৰনেচনেল ৰিলিজিয়াছ ফ্ৰিডম' (USCIRF)-ত সাক্ষ্য প্ৰদান কৰি সঁকিয়াই দিয়ে যে ইউক্ৰেইন আৰু ৰাছিয়াৰ শান্তিপ্রিয় খ্ৰীষ্টানসকল নিৰ্যাতিত হৈছে, বিকল্প অসামৰিক সেৱাৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত হৈছে, আৰু যুদ্ধত অংশ ল'বলৈ অমান্তি হোৱাৰ বাবে জোৰ-জবৰদস্তিমূলক সামৰিক নিযুক্তি, গ্ৰেপ্তাৰ আৰু হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে। এই সন্দৰ্ভত পাৰ্চাটকিনে U4U প্ৰগ্ৰামৰ অধীনত আমেৰিকাত উপস্থিত হোৱা ইউক্ৰেইনৰ শান্তিপ্রিয় খ্ৰীষ্টানসকলৰ বাবে বিশেষ প্ৰব্ৰজন কোটা নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ লবিং চলায়^২৭।

উল্লেখ =

প্ৰখ্যাত ছোভিয়েত বিদ্ৰোহী অ্যান্ড্ৰেই সাখাৰভে ১৯৮১ চনত লিখা তেওঁৰ "বিজ্ঞানীসকলৰ দায়িত্ব" নামৰ প্ৰবন্ধটোত অন্যান্য ৰাজনৈতিক বন্দীসকলৰ সৈতে বোৰিছ পাৰ্চাটকিনৰ নাম স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰিছিল^২৮।

গ্ৰন্থপঞ্জী

• Островская, О. П. (2017). Судьбы участников эмиграционного движения пятидесятников на дальнем востоке в 1970-1980-х гг.. Владивосток – точка возвращения: прошлое и настоящее русской эмиграции. Дальневосточный юридический институт МВД РФ
• Гура, В. О. (2018). Історія та есхатологічні мотиви релігійної еміграції пізніх протестантів із СРСР 1987–2017 рр.. Гілея: науковий вісник. পৃ. 171—175

বাহ্যিক সংযোগ

• Rowe, Michael. (2008). The Soviet pentecostal emigration movement. Religion in Communist Lands. পৃ. 337—339
• Wanner, Catherine. (2010). Religion and Refugee Resettlement: Evolving Connections to Ukraine since World War II. Canadian-American Slavic Studies. পৃ. 44—66