বিমানাৰ্চনাকল্প

বিমানাৰ্চনাকল্প দশম শতিকাৰপৰা একাদশ শতিকাৰ ভিতৰৰ এখন হঠযোগৰ গ্ৰন্থ, যাক মৰিচি ঋষিৰ বুলি কোৱা হয়।

সাহিত্য

বিমানাৰ্চনাকল্প হৈছে দশম শতিকাৰপৰা একাদশ শতিকাৰ ভিতৰত হঠযোগৰ ওপৰত লিখা গদ্য গ্ৰন্থ,^১২ যাক মৰিচি ঋষিৰ বুলি কোৱা হয়।^৩ ইয়াত কোৱা হৈছে যে যোগ হৈছে ব্যক্তিৰ পৰম আত্মাৰ সৈতে মিলন।^৪

ই নবহাকৈ কৰা আসনৰ বৰ্ণনা আৰু এনে ভংগিমাক আসন (এই শব্দটোৰ মূল আৰু আক্ষৰিক অৰ্থত আসন) বুলি কোৱাটো আদিম গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, অৰ্থাৎ ময়ূৰাসন- ময়ূৰৰ ভংগিমা। ৯৬ নং অধ্যায়ত ইয়াত মুঠ নটা আসনৰ (ব্ৰহ্মাসন, স্বস্তিকাসন, পদ্মাসন, গোমুখাসন, সিংহাসন, মুক্তাসন, বীৰাসন, ভদ্ৰাসন, আৰু ময়ূৰাসন) বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিবোৰ হঠযোগ প্ৰদীপিকাৰ প্ৰায় ৫০০ বছৰ আগৰ।^৫ জেমছ মেলিনছনৰ অনুবাদত ইয়াৰ ময়ূৰাসনৰ বিৱৰণী হ'ল:

হাতৰ তলুৱা মজিয়াত ঠিকমতে পোন কৰি নাভিৰ দুয়োকাষে কঁকালৰ ওচৰত ৰাখি মূৰ আৰু ভৰি ওপৰলৈ তুলি লাঠিৰ দৰে শূন্যতে থাকিব। এইটোৱেই হৈছে ময়ূৰৰ ভংগিমা।^৬

গ্ৰন্থখনত প্ৰত্যহৰৰ এটা পদ্ধতি শিকোৱা হৈছে, উশাহ ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰত্যাহাৰ কৰা, যিটো ১৮টা পৰ্যায়ৰ মাজেৰে ওপৰলৈ তুলি লোৱা হয় যাক মাৰ্মান বুলি কোৱা হয়, যিবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিন্দু।^৭

বিমানৰ্চনাকল্পত অন্যান্য বিষয়ৰো বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যেনে বিপদৰ সময়ত পৱিত্ৰ ব্ৰঞ্জৰ বস্তুবোৰক ৰক্ষা কৰিবলৈ পুতি থোৱাৰ প্ৰথা।^৮