ডলী গুলেৰীয়া

ডলী গুলেৰীয়া (জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল ১৯৪৯) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়ক, মুখ্যতঃ পঞ্জাবী লোক সংগীত, শাবাদ গুৰবাণী, চুফী আৰু গজল ধাৰাৰ সংগীতত দক্ষতাৰ সৈতে পঞ্জাবীত এজন লোক গায়ক। তেওঁ অধ্যাপক যোগিন্দ্ৰ সিং আৰু কিংবদন্তী লোক গায়ক সুৰিন্দৰ কৌৰৰ কন্যা, যাক 'পঞ্জাবৰ দি নাইটিঙল' বুলি জনা যায়।^১

কৰ্মজীৱন

ডলী গুলেৰীয়া এগৰাকী চিকিৎসক হ'বলৈ আকাংশা কৰিছিল, এজন চিকিৎসা বিদ্যাৰ্থী হিচাপে। ১৯৭০ চনত তেওঁ সেনা বিষয়া কৰ্নল এছ.এছ. গুলেৰীয়াক বিয়া কৰিছিল^২ আৰু তেওঁৰ এগৰাকী কন্যা সুনাইনি আৰু দুজন পুত্ৰ দিলপ্ৰীত সিং আৰু অমনপ্ৰীত সিং আছিল। মাতৃত্বৰ সৈতে থিয় হোৱাৰ পিছত তাইক তেওঁৰ স্বামীয়ে এক অতি বিজ্ঞ উস্তাদ, 'খান চাহিব' আব্দুল ৰেহমান খানৰ শিষ্য হোৱাৰ সুযোগ পোৱাৰ বাবে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল,^৩ যিয়ে তেওঁক পাতল শাস্ত্ৰীয় আৰু লোক গীতত ৰূপায়ণ কৰাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট দক্ষতাৰ সৈতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশিক্ষণ দিছিল।

শিশুকালৰ পৰাই ভক্তিৰ প্ৰৱণতা, তেওঁৰ উস্তাদৰ সক্ষম নিৰ্দেশনাত, তেওঁ ৰাগাছৰ গুৰবাণীত তেওঁৰ একক প্ৰথম এলবাম মুকলি কৰিবলৈ বাছি লৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল ৰাগত সন্ধিয়া "ৰেহৰাছ চাহিব" গাইছিল। তাৰ পিছত, পঞ্জাবী লোকগীতৰ এলবাম মুকলি কৰা হয়, কিছুমান তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে^৪ আৰু কিছুমান একক যাৰ ভিতৰত আছে শবাদ কীৰ্তন, শিৱ কুমাৰ বাতলৱী,^১ ভাই বীৰ সিং আৰু অন্যান্য প্ৰসিদ্ধ লেখকসকলৰ কবিতা।^৩

তেওঁ ৰব দিয়া ৰখান, দেচন পাৰদেছ আৰু মেঁ মা পঞ্জাব দি-ৰ দৰে পঞ্জাবী ছবিত নেপথ্য গায়িক হিচাপেও তেওঁ কণ্ঠদান কৰিছে।^৩

স্বীকৃতি

১৯৯৭ চনৰ নৱেম্বৰত পাকিস্তানলৈ তেওঁৰ সদিচ্ছা আৰু সাংস্কৃতিক বিনিময় ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ আৰু তেওঁৰ জীয়েক সুনাইনীয়ে তেওঁৰ সংগীতেৰে চেনাব ক্লাবৰ গাদাফী ষ্টেডিয়াম, লাহোৰ আৰু ফৈসলাবাদ (লয়লপুৰ)ত পাকিস্তানৰ দৰ্শকক আকৰ্ষিত কৰিছিল। তেওঁক মিনাৰ-ই-পাকিস্তানৰ এটা সোণালী ফলক^৩ আৰু তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে স্বৰ্ণ পদকেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

তাই লাইভ প্ৰদৰ্শন উপভোগ কৰে আৰু দৰ্শকৰ তাৎক্ষণিক সঁহাৰিই তাইৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰে। তেওঁ পঞ্জাবী সংগীতক ইয়াৰ বিশুদ্ধ ৰূপত জীয়াই ৰাখিবলৈ আন্তৰিক প্ৰচেষ্টা কৰিব বিচাৰে।^৫ তাই তেওঁৰ নাইটিংলে মিউজিক একাডেমীত নামভৰ্তি কৰা সমৰ্পিত শিক্ষাৰ্থীসকলক সংগীত শিকাই আছে