ছিলাম্বু

ছিলাম্বু (তামিল ভাষা: சிலம்பு; মালয়ালম ভাষা: ചിലമ്പ്}, অথবা গাগ্গৰা (তুলু ভাষা: ಗಗ್ಗರ), হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশত বিভিন্ন প্ৰসঙ্গত ব্যৱহৃত একপ্ৰকাৰৰ পায়েল।

ব্যুৎপত্তি

জেয়াৰাজৰ মতে, ‘ছিলাম্বু’ শব্দটো ‘ছিলাম্বাল’ ক্ৰিয়াৰপৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে ‘শব্দ সৃষ্টি কৰা’।^১

বৰ্ণনা

ছিলাম্বু হৈছে ভিতৰত সৰু গুটি ভৰা খোলা পায়েল, যি পিন্ধোতা বা নৃত্যৰ সময়ত শব্দ উৎপন্ন কৰে।^২ ইয়াক গোৰোহাত বা গোৰালিত পিন্ধা যায়। গোৰালিত পিন্ধা হ’লে তামিল ভাষাত ইয়াক কালছিলাম্বু বুলি কোৱা হয়।^৩

কিছুমানপ্ৰকাৰৰ ছিলাম্বু তামাৰে নিৰ্মিত আৰু শব্দ উৎপন্ন কৰিবলৈ লোহাৰ গুটি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৪ আন কিছুমান প্ৰকাৰ ৰূপাৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।^৫

গুৰুত্ব

নৃত্যত

দৰবাৰী নাচত নৃত্যশিল্পীসকলে ছিলাম্বু পিন্ধিছিল।^৬ কেণ্ডিয়ান নৃত্যশিল্পীসকলেও কেতিয়াবা ছিলাম্বু পিন্ধে।^৪

শিল্প আৰু সাহিত্যত

শিৱৰ নৃত্য ৰূপ নটৰাজত কেতিয়াবা তেওঁৰ গোৰোহাত ছিলাম্বু দেখা যায়।

মহাকাব্য চিলপ্পতিকাৰম কন্নাগিৰ এটা ছিলাম্বু বিক্ৰী কৰাৰ প্ৰচেষ্টাক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠিছে, আৰু এই গ্ৰন্থখনৰ নামো পায়েলটোৰ নামৰপৰা আহিছে।^৭৮

ধৰ্ম আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানত

পংগল উৎসৱৰ সময়ত কেতিয়াবা গাইৰ গোৰালিত ছিলাম্বু পিন্ধোৱা হয়।^৯ তামিলনাডুত কাই ছিলাম্বু আট্টম নামৰ এক পৰম্পৰাগত নৃত্য আম্মন উৎসৱৰ সময়ত মন্দিৰত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, য’ত নৃত্যশিল্পীসকলে হাতত বা পিন্ধি ছিলাম্বু ব্যৱহাৰ কৰে আৰু জোকাৰি শব্দ সৃষ্টি কৰে।

দক্ষিণ ভাৰতৰ আন কিছুমান আচাৰমূলক নৃত্যতো ছিলাম্বু ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে মালাবাৰ অঞ্চলৰ থ্যিয়ম আৰু তুলুনাডু অঞ্চলৰ বুটা কলা।

উৎস

• Jeyaraj, V. (1999). Analysis of a Bronze Anklet from Kerala. Museum's Journal. Government Museum, Chennai
• Sambamoorthy, P. (1976). Catalogue of Musical Instruments Exhibited in the Government Museum, Chennai. Principal Commissioner of Museums, Government Museum