গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত নাৰী

গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব শিখসকলৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ। গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব অনুসৰি শিখসকলৰ সমাজত নাৰীৰ ভূমিকা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ কেইবাটাও গীত আৰু কবিতা শিখ সমাজত নাৰীৰ ভূমিকাক সম্বোধন কৰি গোৱা হয়।^১

গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ পৰা ছাবাদ

নাৰীৰ পৰা পুৰুষৰ জন্ম হয়

আৰম্ভণিতে এটা বাক্য়ত ধৰ্মগুৰুৱে শিখসকলৰ সমাজত নাৰীৰ গুৰুত্ব প্ৰকাশ কৰিছে। "নাৰীৰ পৰা পুৰুষৰ জন্ম হয়" এই শাৰীটোৰে সকলো পুৰুষ-মহিলা এগৰাকী নাৰীৰ পৰাই আহিছে বা জন্ম হোৱা বুলি কোৱা হৈছে। এই বিষয়বস্তুটো তাৰ পিছত গুৰুজনাই জীৱনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত আলোকপাত কৰি কৈছে যে নাৰীৰ – "নাৰীৰ ভিতৰতে পুৰুষৰ উৎপত্তি হয়," আৰু ইয়াৰ পাছত, " তেওঁ এগৰাকী নাৰীৰ সৈতে সৈতে বিবাহপাসত আবদ্ধ হয়। যি তেওঁৰ বন্ধু, সংগী, আৰু ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ উৎস হৈ পৰে। এই ছাবাদে দেখুৱাইছে যে, পুৰুষৰ গোটেই জীৱনত তেওঁ প্ৰতিটো জটিল পৰ্যায়তে নাৰীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।

ছাবাদে আৰু কয়, "যেতিয়া তেওঁৰ মহিলা মৰি যায়, তেতিয়া তেওঁ আন এগৰাকী নাৰী বিচাৰে" – গতিকে যদি তেওঁৰ পত্নীৰ মৃত্যু হয়, তেন্তে এজন পুৰুষে এতিয়াও আন এগৰাকী নাৰীক বিচাৰি উলিওৱাৰ বাধ্যবাধকতা অনুভৱ কৰে। শেষৰ শাৰীবোৰত গুৰুৱে সুধিছে: "তেন্তে তাইক বেয়া বুলি কিয় ক'ব?" – যেতিয়া আনকি আন নাৰীৰ দৰেই ৰজাও নাৰী মাতৃৰ পৰা জন্ম লয়। তাৰ পিছত গুৰুৱে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে "নাৰীৰ অবিহনে – কোনোৱেই একেবাৰেই নাথাকিলহেঁতেন"। ইয়াৰ দ্বাৰা গুৰুজনাৰ বাবে কোনো সন্দেহ নাথাকে যে পুৰুষৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশতে নাৰী লিংগই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে, কোনোবা এজন যি গোটেই জীৱন এটা আকৃতি বা ৰূপত তাত থাকে আৰু লগতে মানৱ জাতিৰ অস্তিত্ব আৰু আৰম্ভণিৰ পৰাই মানুহৰ অস্তিত্বৰ বাবেও গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই শব্দত গুৰুৱে নাৰীৰ গুৰুত্ব, পৰিসৰ আৰু মূল্যৰ বিষয়ে অতি সহজ ভাষাত ৰূপৰেখা দাঙি ধৰিছে আৰু প্ৰজাতিটোৰ বংশবৃদ্ধিৰ লগতে আন একাধিক ভূমিকাও দেখুৱাইছে। এই শ্বাবাদ মূলতঃ সেই সময়ৰ সংস্কৃতিক লক্ষ্য কৰি লোৱা হৈছে যিয়ে নাৰীক ধাৰাবাহিকভাৱে পুৰুষৰ তলত ৰাখিছিল, সেইবাবেই এই ধৰণৰ চিন্তাধাৰা আছিল সেই সময়ৰ পুৰুষসকলক নাৰীক অধিক সমানে চাবলৈ উৎসাহিত কৰা। কিন্তু বহু সংস্কৃতিত নাৰীৰ বশ হোৱাৰ বাবে এই গীতটো আজিও প্ৰাসংগিক হৈয়েই আছে।^২

ভাই গুৰদাস ভাৰন শিখসকলকো গুৰুসকলে পৰামৰ্শ দিয়ে। এই বাৰণসমূহৰ কিছুমান অংশ তলত দিয়া ধৰণে কয়:

"জন্মৰ লগে লগে এগৰাকী শিখ ছোৱালী মাক আৰু দেউতাকৰ ওচৰত লগে লগে “আমাৰ প্ৰিয়” হৈ পৰে। পিছলৈ তাই ভাই-ভনীয়েকৰ প্ৰশংসিত আৰু আত্মীয়ৰ অনুকূল হৈ পৰে। “যৌৱনৰ ফুলনি” লাভ কৰাৰ লগে লগে তাই বিবাহিত হয়, ব্যয়বহুল উপহাৰ আৰু উপহাৰৰ সৈতে। এতিয়া স্বামীৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা সন্মানিত, আৰু নতুন ঘৰখনত ভাগ্যৱান বুলি গণ্য কৰা হয়।" গুৰু-প্ৰেৰিত, আৰু ধন্য, বিশ্বাসী শিখ মহিলাৰ মৌখিক প্ৰতিকৃতি তেনেকুৱাই হয়। ^৩

সতীৰ বিৰুদ্ধে ছাবাদ

মৃত স্বামীৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ জুইকুৰাত নাৰীক ইচ্ছাকৃতভাৱে বা সমাজৰ প্ৰৰোচনা আৰু বাধ্যবাধকতাৰে জ্বলাই দিয়াৰ ভাৰতীয় প্ৰথা হৈছে সতী। গুৰু নানক এই প্ৰথাৰ বিষয়ে তলত দিয়া কথাখিনি কৈছে:^৪

স্বামীৰ মৃতদেহৰ সৈতে নিজকে জ্বলাই দিয়া সকলক ‘সতী’ বুলি নক’ব। হে নানক, বিচ্ছেদৰ দুখত নিজক শেষ কৰি দিয়াসকলক ‘সতী’ বুলি জনা যায়। (১) ...কিছুমানে নিজৰ মৃত স্বামীৰ সৈতে নিজকে জ্বলাই দিয়ে: [কিন্তু তেওঁলোকৰ এনে কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই]।তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে যদি স্বামীক ভাল পায় তেন্তে তেওঁলোকে জীয়াই থাকি দুখ সহ্য কৰিব।

— শ্ৰী গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব পৃষ্ঠা ৭৮৭