এণ্টনিনি প্ৰাসাদ

এণ্টনিনি প্ৰাসাদ (ইউক্ৰেইনীয়ান: Антонінський палац; ইংৰাজী ভাষা: Antoniny Palace) আছিল ইউক্ৰেইনৰ এণ্টনিনিত অৱস্থিত অভিজাত ছাংগুস্কো আৰু পোটোস্কি পৰিয়ালৰ এটা ঐতিহাসিক ৰাজপ্ৰাসাদ। ১৯১৯ চনৰ আগষ্ট মাহত ৰাছিয়াৰ গৃহযুদ্ধৰ সময়ত এই প্ৰাসাদটো ধ্বংস কৰা হৈছিল। বৰ্তমান ইয়াৰ উদ্যানখন আৰু আস্তাবলৰ দৰে বিভিন্ন সেৱামূলক অট্টালিকাসমূহহে অৱশিষ্ট আছে।

ইতিহাস

১৭৬০-ৰ দশকত, বাৰবাৰা ছাংগুস্কোৱে (১৭১৮–১৭১৯) হ্ৰদকী গাঁও আৰু ইয়াৰ জমিদাৰী অঞ্চল দীৰ্ঘম্যাদী ব্যৱহাৰৰ বাবে ইগ্নেটিয়াছ মালচেভস্কিক প্ৰদান কৰে, যিয়ে তেওঁৰ ভগ্নী এণ্টনিনাক বিয়া কৰাইছিল আৰু ৰাজকীয় কাৰ্যালয়ৰ প্ৰতিনিধি আছিল।^১ এই দম্পতীহালে হ্ৰদকীত বসতি স্থাপন কৰে আৰু এটা প্ৰাসাদ আৰু বাগিচা নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।^১ ইগ্নেটিয়াছে তেওঁৰ প্ৰিয় পত্নী এণ্টনিনাৰ নামেৰে এই প্ৰাসাদটোৰ নামকৰণ কৰিছিল।^১ এই নামটো পিছলৈ গাঁওখনৰ লগতো সাঙুৰ খাই পৰে, যাৰ ফলত হ্ৰদকী গাঁওখন 'এণ্টনিনি' নামেৰে জনাজাত হয়।^১

১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, এই প্ৰাসাদটো পুনৰ ছাংগুস্কো পৰিয়ালৰ হাতলৈ আহে, যিয়ে ইয়াক অধিক সংস্কাৰ কৰি এক সুন্দৰ অট্টালিকালৈ ৰূপান্তৰ কৰে।^২ যেতিয়া মাৰিয়া ক্লিমেণ্টিনা ছাংগুস্কোৰ (১৮৩০–১৯০৩) বিবাহ আলফ্ৰেড জোজেফ পোটোস্কিৰ (১৮২২–১৮৮৯) সৈতে হয়, তেতিয়া এণ্টনিনি প্ৰাসাদৰ মালিকীস্বত্ব পোটোস্কি পৰিয়াললৈ হস্তান্তৰ হয়।^৩ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ প্ৰাসাদটো নিজৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ জোজেফ মিক’ৱাই পোটোস্কিক (১৮৬২–১৯২২) অৰ্পণ কৰে।) অৰ্পণ কৰে।^৪ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰোমান পোটোস্কিয়ে লান্ছুট দুৰ্গ উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰে লাভ কৰিছিল।^৪

জোজেফ পোটোস্কি আছিল ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ অন্যতম আটাইতকৈ চহকী অভিজাত ব্যক্তি, এজন প্ৰকৃতিপ্ৰেমী আৰু চিকাৰী।^২৫ চিকাৰৰ বাবে তেওঁ কেৱল পোলেণ্ডতে নহয়, ভাৰত, চিলন (বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকা) আৰু আফ্ৰিকাতো ভ্ৰমণ কৰিছিল।^৫ ইয়াৰ প্ৰতিফলন এণ্টনিনিতো দেখা গৈছিল, য'ত প্ৰাসাদটোক এটা নব্য-বাৰোক শৈলীৰ আৱাসগৃহলৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই পুনৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য কেইবাটাও পৰ্যায়ত সম্পন্ন হৈছিল: ১৮৭০-ৰ দশকত অট্ৰিয়াৰ স্থপতিবিদ ফেলনাৰ আৰু হেলমাৰে প্ৰথম কাম কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৮৯৭ আৰু ১৯০৩ চনৰ ভিতৰত ফৰাচী ভাষা স্থপতিবিদ ফ্ৰাঙ্কোৱা আৰ্ভেফে অতিথি কক্ষ নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ ভিতৰভাগ নতুনকৈ সজাই তোলে।^২ আৰু ১৯০৫ ৰ পৰা ১৯০৮ চনৰ ভিতৰত ফেৰ্ডিনাণ্ড ফেলনাৰে পুনৰ কাম কৰি ইয়াত এটা নতুন প্ৰৱেশদ্বাৰ সংযোজন কৰে।^২

নতুনকৈ সংস্কাৰ কৰা প্ৰাসাদটো আছিল অত্যন্ত আড়ম্বৰপূৰ্ণ আৰু বিলাসী।^৫ ই ইয়াৰ আৰবী ঘোঁৰাৰ আস্তাবল,^৬৭ আৰু আটাইতকৈ বিদেশী সুৰাৰে ভৰি থকা ভূগৰ্ভস্থ ভঁৰালৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। অভ্যৰ্থনা কক্ষসমূহ চিকাৰৰ ট্ৰফীৰে সজোৱা হৈছিল। লগতে, প্ৰাসাদৰ কক্ষসমূহহত চিত্ৰকৰ্ম, চীনামাটিৰ পাত্ৰ (যেনে: ছেভ্ৰেচ, ছেক্সন আৰু কোৰেটচ) আৰু কিতাপৰ এক বৃহৎ কলা সংগ্ৰহ আছিল।^২ জোজেফে তেওঁৰ পুথিভঁৰালত প্ৰায় ২০,০০০ খণ্ড সংগ্ৰহ কৰিছিল। প্ৰাসাদৰ চাৰিওফালে থকা বাগিচা আৰু উদ্যানখন প্ৰায় ছয় হাজাৰ হেক্টৰ জুৰি বিস্তৃত আছিল।^২ জোজেফে ইয়াত ইউৰোপৰ অন্যতম বৃহত্তম জন্তুশালা উদ্যান নিৰ্মাণ কৰিছিল, য'ত তেওঁ চিকাৰৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ লগতে ইউৰোপীয় জলবায়ুৰ সৈতে অভ্যস্ত নোহোৱা জীৱ-জন্তুৰ প্ৰজনন কৰাইছিল।^২৫

প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত প্ৰাসাদটো চৰকাৰী কৰ্মচাৰী আৰু প্ৰশাসকসকলক পহৰা দি আছিল।^২ কিন্তু ই কোনো কামত নাহিল; ইয়াৰ পিছৰ ৰাছিয়াৰ গৃহযুদ্ধৰ সময়ত, বলছেভিকসকলে প্ৰাসাদটোত জুই লগাই দিয়ে। ১৯১৯ চনৰ আগষ্ট মাহত কেইবাদিনো ধৰি চলা এই অগ্নিকাণ্ডই সমগ্ৰ প্ৰাসাদটো ধ্বংস কৰে।^২ জুই লাগি থকাৰ সময়তে কৰ্মচাৰী আৰু জমিদাৰীৰ একাংশ বাসিন্দাই সংগ্ৰহৰ কিছু অংশ (শিল্পকৰ্ম, আচবাব, পুথিভঁৰাল আৰু আৰ্কাইভ) ওчৰৰে আস্তাবল আৰু শিবিৰলৈ স্থানান্তৰ কৰে।^২ ১৯২০ চনত সেইবোৰ ৱাৰ্ছলৈ পৰিবহন কৰা হয়। হস্তান্তৰ কৰা এই সংগ্ৰহসমূহ ১৯৪৪ চনত ৱাৰ্ছ বিদ্ৰোহৰ সময়ত ধ্বংস হয়।

১৯৬০-ৰ দশকত প্ৰাসাদৰ স্থানত এখন ক্ৰীড়া ষ্টেডিয়াম নিৰ্মাণ কৰা হয়।^২ বৰ্তমান কেৱল প্ৰাকৃতিক উদ্যানখন আৰু আস্তাবলৰ দৰে কিছুমান আনুসংগিক অট্টালিকাহে অৱশিষ্ট আছে।^২ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ দুৱাৰত এতিয়াও ছাংগুস্কো আৰু পোটোস্কি পৰিয়ালৰ বংশগত প্ৰতীক (coat of arms) খোদিত হৈ আছে।^২

চিত্ৰভঁৰাল

বাহ্যিক সংযোগ

• Антоніни (Antoniny). castles.com.ua/
• Антонінський палац на Волині: розкіш та екзотика (Antoniny Palace in Volyn: luxury and exoticism)(Ukrainian podcast on Antoniny palace). vsn.ua