অসমীয়া চীনা

মাকুমৰ অসমীয়া চীনাসকল বা মাকুম জনগোষ্ঠী, যাক ঝোংগুম জনগোষ্ঠী বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ মাকুম চহৰত বসবাস কৰা জনগোষ্ঠীয় চীনা লোকৰ এটা সৰু সম্প্ৰদায়।^১২ বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমতে সিঁচৰতি হৈ আছে। এই গোটটো মূলতঃ দুটা সুকীয়া পৰ্যায়ত অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা চীনা অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ বংশধৰেৰে গঠিত। প্ৰথম পৰ্যায়ত ঝোংগামসকলে ডিমাছা ৰাজ্যৰ সৈতে মিত্ৰতা গঠন কৰে, যাৰ ফলত বেংহুও নামেৰে জনাজাত মিং শাখা প্ৰতিষ্ঠা হয়। দ্বিতীয় পৰ্যায়ত ১৮৫০ চনত ইংৰাজে চাহ খেতিৰ বাবে অনাৰ সময়ত আন এটা ঝোংগুমৰ দল অসমলৈ আহিছিল; এই লোকসকলক জুৱাই নামেৰে জনা যায়।^৩

ইতিহাস

অসমীয়া চীনা সম্প্ৰদায়ৰ ইতিহাসক তিনিটা সুকীয়া পৰ্যায়ত ভাগ কৰিব পাৰি।^৪ প্ৰথম পৰ্যায়ত ডিমাছা ৰাজ্যৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰা হৈছিল,^৫৬৭ য'ত মিং শাখা হিচাপে চিনাক্ত কৰা চীনা লোকৰ এটা দলে এই অঞ্চলত নিজৰ উপস্থিতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।^{৮৯১০১১} ১৮৫০ চনত ব্ৰিটিছে চীনা শ্ৰমিকক বিশেষভাৱে চাহ খেতিৰ বাবে অসমলৈ অনাৰ সময়ত দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ আৰম্ভণি হয়।^১২

আগতে আহি পোৱা বেংহুওসকলে ব্ৰিটিছৰ সহায়ত হোৱা প্ৰব্ৰজনৰ বাবে জুৱাইসকলক প্ৰায়ে বহিৰাগত বুলি গণ্য কৰে, যাৰ ফলত আন্তঃগোষ্ঠীয় প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা হয়। ইয়াৰ পিছতো ভাৰতীয় একাগ্ৰতাৰ বিপৰ্যয়ৰ পিছত দুয়োটা গোটে ইজনে সিজনক গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাঢ়িছে। সময়ৰ লগে লগে বেংহুওসকলেও ডিমাছাসকলৰ লগত যথেষ্ট মিশ্ৰণ ঘটাইছে। দক্ষিণ-পশ্চিম চীনৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা ঝংগমসকল সুকীয়া বংশৰ, তেওঁলোকৰ ভাষা মাণ্ডাৰিনৰ পৰা লক্ষণীয়ভাৱে পৃথক, যিয়ে এক অনন্য সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ ইংগিত দিয়ে। বেংহুওসকলে ঐতিহাসিকভাৱে অসমক ফেইকু ৱাংগুও বুলি উল্লেখ কৰিছিল, যাৰ অৰ্থ হৈছে "ধনৰ ৰাজ্য"। বেংহুও আৰু জুৱাই ব্যক্তিৰ উপাধিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পাৰ্থক্য কৰিব পাৰি; লুই, মিং, ঝাও, কিয়ান, আৰু ছানৰ দৰে উপাধিয়ে বেংহুওৰ ঐতিহ্যক বুজায়, আনহাতে ইয়াও, গুই, হো, ৱাং আৰু জিয়াঙে জুৱাই বংশৰ ইংগিত দিয়ে। নিজৰ ভাষাক ঝং বুলি কোৱা ঝংগমসকলে গৌৰৱেৰে অসমীয়া (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)মানুহ বুলি পৰিচয় দিয়ে।^১৩

১৯৬২ চনৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধৰ সময়ত অসমীয়া চীনাসকলে পদ্ধতিগতভাৱে শুদ্ধিকৰণ আৰু সাংস্কৃতিক খহনীয়াৰ সম্মুখীন হৈছিল।^১৪১৫ বহুতকে আৱদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল, বলপূৰ্বকভাৱে স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ সম্পত্তি জব্দ কৰা হৈছিল। এই সাংস্কৃতিক দমনৰ এটা উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ হ’ল, মাকুমৰ চীনা ভাষাৰ বিশিষ্ট বিদ্যালয় ঝং স্কুলক বলপূৰ্বকভাৱে হিন্দী বিদ্যালয়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা।^১৬১৭

সংস্কৃতি

অসমীয়া চীনাসকলে নিজৰ চীনা ঐতিহ্যৰ বহু দিশ ধৰি ৰখাৰ লগতে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ উপাদানসমূহো গ্ৰহণ কৰিছে।^১৮ তেওঁলোকে চীনৰ পৰম্পৰাগত উৎসৱ যেনে চন্দ্ৰ নৱবৰ্ষ আৰু মধ্য শৰৎ উৎসৱ উদযাপন কৰাৰ লগতে স্থানীয় অসমীয়া উৎসৱ, যেনে বিহুতো অংশগ্ৰহণ কৰে। আজি বহুতে নিজকে সৰল অসমীয়া বুলি কয় আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত পৰিচয় দিয়ে।^১৯২০

ধৰ্ম

খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, কনফুচিয়াছ ধৰ্মকে ধৰি অসমীয়া চীনাসকলৰ ধৰ্মীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰ বৈচিত্ৰময়। খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম অৱশ্যে এতিয়াও প্ৰধান ধৰ্ম হৈয়ে আছে।^২১