১৯৬৭ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন

১৯৬৭ চনৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন ৪ৰ্থ লোকসভাৰ সদস্যসকলক নিৰ্বাচন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৭ৰ পৰা ২১ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ ভোটদান হোৱা এই নিৰ্বাচনটোত ৫২০খন এজনীয়া সদস্যৰ আসনে ভাৰতৰ ২৭খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। বিগত নিৰ্বাচনটোতকৈ আসনৰ সংখ্যা ২খন বৃদ্ধি পাইছিল।^১ ইন্দিৰা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ ৫৪% আসন লাভ কৰি একেৰাহে চতুৰ্থবাৰৰ বাবে ক্ষমতালৈ আহিছিল; আনহাতে অন্য ৰাজনৈতিক দলবোৰে ১০%তকৈ বেছি আসন বা ভোট লাভ কৰা নাছিল। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ নেতৃত্বত পূৰ্বৰ তিনিটা লোকসভাৰ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে লাভ কৰা ফলৰ তুলনাত এই নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে লাভ কৰা ফল লক্ষণীয়ভাবে নিম্নস্তৰৰ আছিল। ১৯৬৭ত ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ হাৰ নিম্ন আছিল। ৩য় পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাত (১৯৬১-৬৬) বাৰ্ষিক বিকাশৰ লক্ষ্য আছিল ৫.৬%। কিন্তু প্ৰকৃত বিকাশৰ হাৰ আছিল মাত্ৰ ২.৪%হে। ১৯৬৫ৰ ভাৰত-পাক যুদ্ধই লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী চৰকাৰৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰিছিল। কিন্তু ইয়াৰ আগৰ ১৯৬২ৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধকে ধৰি এই যুদ্ধই অৰ্থনীতিত বেয়া প্ৰভাৱ পেলাইছিল। কংগ্ৰেছৰ মাজত অভ্যন্তৰীণ বিবাদে দেখা দিছিল। নেহৰু আৰু শাস্ত্ৰীৰ দৰে দুগৰাকী জনপ্ৰিয় নেতাৰ মৃত্যু হৈছিল। শাস্ত্ৰীৰ মৃত্যুৰ পাছত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে চৰকাৰৰ নেতৃত্ব লাভ কৰিছিল যদিও আন এজন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পদ প্ৰয়াসী মোৰাৰজী দেশাইৰ সৈতে সংঘাত তুঙ্গত উঠিছিল।^২

কংগ্ৰেছৰ ক্ৰমহ্ৰাসমান জনপ্ৰিয়তা ৰাজ্যৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনতো প্ৰতিফলিত হৈছিল। ১৯৬৭ চনত কংগ্ৰেছে ৬খন ৰাজ্যত ক্ষমতা হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল। গান্ধীৰ সৈতে কংগ্ৰেছৰ দলীয় নেতৃবৃন্দৰ মতবিৰোধ হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলত ১৯৬৯ত কংগেছ দল দুইভাগত বিভক্ত হৈছিল।^২

ফলাফল

__NOTOC__

দলভিত্তিক ফলাফল