সূত্ৰধৰ

ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ আৰু বাংলাদেশৰ বিশ্বকৰ্মা সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত সূত্ৰধৰ এটা বঙালী জাতি।^১২৩ তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি হৈছে কাঠমিস্ত্ৰী।^৪৫ হিন্দু সূত্ৰধৰৰ অধিকাংশই বৈষ্ণৱ পন্থাৰ অন্তৰ্গত। বিশ্বকৰ্মাক তেওঁলোকৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।^৬

শব্দৰ মূল

সূত্ৰধৰ শব্দৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে সূত্ৰ/সূত্ৰধাৰী। সংস্কৃত ভাষাত সূত্ৰৰ অৰ্থ হৈছে সূত্ৰ বা সূতা (যিটো কাহিনীৰ গতিপথ ধৰি ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়), আৰু ধৰা মানে ধৰি ৰখা।^৭

জনগাঁথনি

কিছুমান সূত্ৰধৰে শাক্ত ধৰ্ম পালন কৰাৰ বিপৰীতে বিপুল সংখ্যক বৈষ্ণৱ পন্থাৰ সদস্য। তেওঁলোকে বিশ্বকৰ্মা দিৱস আৰু বসন্ত পঞ্চমীত বিশ্বকৰ্মাক পূজা কৰে আৰু তেওঁক বলি দিয়ে।^৮

সূত্ৰধৰ জাতিক বৰ্ধমেনিয়া, মাণ্ডাৰন্য, খাদীপেড, অস্তকুল, আয়ৰীকে ধৰি কেইবাটাও উপজাতিত বিভক্ত কৰা হৈছে।^৯ বৰ্ধমেনিয়া, মাণ্ডাৰন্য, অস্তকুল কাঠমিস্ত্ৰী হিচাপে বেছি পৰিচিত যদিও চিত্ৰকৰ, মাটিৰ প্ৰতিমূৰ্তি নিৰ্মাতা, শিল খোদিতকাৰীৰ লগতে অট্টালিকা আৰু মন্দিৰ নিৰ্মাতা হিচাপেও পৰিচিত। খাদীপেডসকল মূলতঃ স্থপতিবিদ আছিল, মন্দিৰ, ৰাজপ্ৰসাদ, মছজিদ আৰু অট্টালিকাৰ ডিজাইনাৰ হিচাপে পৰিচিত আছিল।^১০

সূত্ৰধৰসকলকো বিভিন্ন বংশ বা গোত্ৰত উপবিভক্ত কৰা হয়। এই সকলোবোৰ বংশ টোটেমিক। সাধাৰণ সূত্ৰধৰ উপাধিসমূহৰ ভিতৰত দত্ত, চন্দা, দে, পাল, শীল, কুণ্ডু, মেনা, মান্না, মহাৰাণা, ৰাণা, বান্দ্ৰা, ৰক্ষিত, সূত্ৰধৰ, ভাণ্ডাৰী, ফৌজদাৰ, দাস, কৰ আদি।^১১