শ্বেনবৰ্ন প্ৰাসাদ (বেৰেগভাৰ)

বেৰেগভাৰ চিকাৰ ভৱন (ইউক্ৰেইনীয়ান: Палац графів Шенборнів; জাৰ্মান ভাষা: Schloss Beregvár বা Jagdchloss Beregvár) হৈছে এক নৱ-ৰোমাণ্টিক শৈলীৰ প্ৰাসাদ। ই ইউক্ৰেইনৰ জাকাৰপেটিয়া অব্লাষ্টৰ মুকাচেভো ৰায়মৰ অন্তৰ্গত চিনাদিওভোৰ কাৰ্পেটি নামৰ ঠাইত অৱস্থিত।

১৮৯০ চনৰ পৰা ১৮৯৫ চনৰ ভিতৰত গ্ৰাফ হাৰউইন-ফ্ৰেডৰিখ ভন শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইমৰদ্বাৰা নিৰ্মিত এই প্ৰাসাদটো অষ্ট্ৰ'-হাংগেৰীয়ান অভিজাত বংশৰ এক বিশিষ্ট পৰিয়াল শ্বেনবৰ্ন পৰিয়ালৰ এক চিকাৰ প্ৰাসাদ আৰু ঋতুভিত্তিক বাসস্থান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বিৰল প্ৰজাতিৰ গছ-গছনিৰে ভৰা এক সুন্দৰ বৃক্ষ উদ্যান, এখন শোভাবৰ্ধক হ্ৰদ আৰু ভাস্কৰ্য্য শিল্পৰে পৰিবেষ্টিত এই চিকাৰ ভৱনটো ইয়াৰ স্থাপত্যশৈলীৰ সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে জনাজাত; য’ত ৰোমানেস্ক আৰু গথিক শৈলীৰ সৈতে ফৰাচী নৱজাগৰণ প্ৰভাৱৰ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়। ১৯৪৬ চনৰ পৰা এই ভৱনটোত হৃদযন্ত্ৰ আৰু স্নায়ৱিক ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে বিশেষভাৱে নিৰ্দিষ্ট "কাৰ্পেটি" থকা-খোৱাৰ সুবিধাযুক্ত স্বাস্থ্যনিৱাস পৰিচালনা কৰি অহা হৈছে।

ইতিহাস

ফ্ৰাংক চিচ দ্বিতীয় ৰাকোচি

১৭০৩ চনৰ পৰা ১৭১১ চনৰ ভিতৰত হাবছবাৰ্গসকলৰ শাসনৰ বিৰুদ্ধে এক বিদ্ৰোহ গঢ়ি উঠিছিল, যাৰ লক্ষ্য আছিল হাংগেৰীৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ কৰ্তৃত্ব ওফৰাই পেলোৱা। এই যুদ্ধৰ নেতৃত্ব দিছিল এটা প্ৰাচীন অভিজাত পৰিয়ালৰ সন্তান তথা হাংগেৰী ৰাজ্যৰ অন্যতম চহকী জমিদাৰ ৰাজকুমাৰ ফ্ৰাংক চিচ দ্বিতীয় ৰাকোচিয়ে। অৱশ্যে ৰাকোচিৰ এই স্বাধীনতা যুদ্ধ ব্যৰ্থ হয় আৰু ই চাটমাৰ চুক্তিৰ জৰিয়তে অন্ত পৰিছিল। ক্ষমাদানৰ আশ্বাস দিয়াৰ পিছতো ৰাজকুমাৰ ফ্ৰাংক চিচে এই শান্তি চুক্তিৰ চৰ্তসমূহ স্বীকাৰ কৰা নাছিল। ফলস্বৰূপে, তেওঁৰ সম্পত্তি বাজেয়াপ্ত কৰা হয় আৰু মুকাচেভো (যাৰ ভিতৰত পালানোক দুৰ্গও আছিল), চেন্টমিক্লছ (বৰ্তমানৰ চিনাদিওভো) আৰু ২০০খন গাঁও ৰাজকীয় কোষাগাৰলৈ হস্তান্তৰ কৰা হয়।^১

লোথাৰ ফ্ৰাঞ্জ ভন শ্বেনবৰ্ন আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী ফ্ৰেডৰিখ কাৰ্ল ভন শ্বেনবৰ্ন

১৭২৮ চনত পবিত্ৰ ৰোমান সম্ৰাট ষষ্ঠ চাৰ্লচে এই মুকাচেভো-চিনাদিоভো সম্পত্তিভাগ মেইনজৰ আৰ্চবিশ্বপ-ইলেক্টৰ লোথাৰ ফ্ৰাঞ্জ ভন শ্বেনবৰ্নক উপহাৰ হিচাপে প্ৰদান কৰে, যিয়ে সৈন্য পঠিয়াই ৰাকোচিক পৰাস্ত কৰাত সহায় কৰিছিল। এই বৃহৎ সম্পত্তিভাগ আছিল পূব ইউৰোপৰ অন্যতম বৃহৎ জমিদাৰী। লোথাৰ-ফ্ৰাঞ্জে ইয়াৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ভতিজাক তথা উত্তৰাধিকাৰী ফ্ৰেডৰিখ কাৰ্ল ভন শ্বেনবৰ্নক অৰ্পণ কৰে, যিয়ে ১৭০৫ চনৰ পৰা ১৭৩৪ চনলৈ পবিত্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ উপ-চেঞ্চেলৰ আৰু পিছলৈ ৱূৰ্জবাৰ্গ ও বামবাৰ্গৰ ৰাজকুমাৰ-বিশ্বপ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। দৈনিক কাম-কাজ পৰিচালনাৰ বাবে প্ৰশাসক নিযুক্ত কৰা হৈছিল আৰু সময়ে সময়ে পৰিদৰ্শনৰ বাবে পৰিদৰ্শক পঠোৱা হৈছিল।^২

অঞ্চলটোৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ বাবে ফ্ৰেডৰিখ কাৰ্লে জাৰ্মানীৰ পৰা অহা প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলক এই মুকাচেভো-চিনাদিওভো অঞ্চলত সংস্থাপন দিছিল। তেওঁলোকক উদ্গনি হিচাপে পাছপ’ৰ্ট, আৰ্থিক সাহায্য, মাটিৰ প্লট আৰু ঘৰ নিৰ্মাণৰ সামগ্ৰী প্ৰদান কৰা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও কাৰিগৰসকলক ১০ বছৰৰ বাবে আৰু কৃষকসকলক ৬ বছৰৰ বাবে কৰ ৰেহাই দিয়া হৈছিল।^২

১৭৩৪ চনত শ্বেনবৰ্ন পৰিয়ালৰ বাসস্থান হিচাপে চেন্টমিক্লছ দুৰ্গটো নবীকৰণ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত, ১৭৪৬ চনৰ পৰা ১৭৪৭ চনৰ ভিতৰত, মুকাচেভোট থকা ৰাকোচি ৰাজকুমাৰসকলৰ প্ৰাক্তন প্ৰাসাদটোক (যিটো বগা প্ৰাসাদ নামেৰে জনাজাত আছিল) বিখ্যাত জাৰ্মান ভাষা স্থপতিবিদ বাল্থাছাৰ নিউমেনৰ সহায়ত পৰিয়ালটোৰ আন নিষ্কাশন বাসস্থান হিচাপে সম্প্ৰসাৰণ আৰু পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হয়।^২৩

শ্বেনবৰ্ন পৰিয়ালৰ অষ্ট্ৰিয়ান শাখা: শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইম

ফ্ৰেডৰিখ কাৰ্লৰ মৃত্যুৰ পিছত এই সম্পত্তি তেওঁৰ ভাতৃ ৰুডলফ ফ্ৰাঞ্জ ইৰৱিন ভন শ্বেনবৰ্নে লাভ কৰে, যিয়ে ইয়াক নিজৰ ভতিজাক ইউজিন ইৰৱিন ভন শ্বেনবৰ্ন-হেউচেনষ্টামক বিক্ৰী কৰে। ইউজিনৰ কেৱল কন্যা সন্তান থকাৰ বাবে, পিছলৈ এই সম্পত্তি তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃৰ পুত্ৰ হুগো ডেমিয়ান ইৰৱিন ভন শ্বেনবৰ্ন-ৱিচেনথাইডৰ হাতলৈ যায়। হুগোৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰসকলে সম্পত্তিভাগ ভাগ কৰে, যাৰ ফলত ফ্ৰাঞ্জ ফিলিপ ভন শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইমৰ নেতৃত্বত শ্বেনবৰ্ন পৰিয়ালৰ অষ্ট্ৰিয়ান শাখাৰ উত্থান ঘটে। এই শাখাটোৱে মুকাচেভো-চিনাদিওভো এষ্টেট লাভ কৰে।

১৮ আৰু ১৯ শতিকাত সুপৰিকল্পিত কৃষি আৰু অৰ্থনৈতিক নীতিৰ বাবে এই অঞ্চলটোৰ দ্ৰুত উন্নয়ন ঘটে। উদহৰণস্বৰূপে, কাউণ্ট ইউজিনে এটা মোজা কাৰখানা আৰু এটা ডাঙৰ ঘোঁৰা প্ৰজনন কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। ১৭৮২ চনত তেওঁ লাটৰীকা নদীৰ ওপৰত এখন দলং নিৰ্মাণৰ কামো তদাৰক কৰিছিল।^২

শ্বেনবৰ্ন পৰিয়ালৰ অষ্ট্ৰিয়ান শাখাৰ বাবে প্ৰতি শৰৎকালত চেন্টমিক্লছ ভ্ৰমণ কৰা আৰু চিকাৰ উৎসৱৰ আয়োজন কৰাটো এটা পৰম্পৰাত পৰিণত হৈছিল। এই সমাৱেশসমূহ সহজ কৰি তুলিবলৈ, কাউণ্ট হাৰউইন-ফ্ৰেডৰিখ ভন শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইমে ১৮৯০ চনৰ পৰা ১৮৯৫ চনৰ ভিতৰত এটা পুৰণি কাঠৰ লজৰ ঠাইত এই বেৰেগভাৰ চিকাৰ ভৱনটো নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ তথা উত্তৰাধিকাৰী ফ্ৰেডৰিখ কাৰ্ল ভন শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইমে সমগ্ৰ অষ্ট্ৰো-হাংগেৰীৰ বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলক ইয়ালৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল।^২

প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত, জাকাৰপেটিয়া অঞ্চলটো চেকোশ্লভাকিয়াৰ অন্তৰ্গত হয়। ১৯২৮ চনত চেকোশ্লভাক চৰকাৰে ৰূপায়ণ কৰা ভূমি সংস্কাৰৰ অংশ হিচাপে মুকাচেভো-চিনাদিওভো এষ্টেট বিলুপ্ত কৰা হয়। নিজৰ দখল বাজি ৰাখিবলৈ কাউণ্ট শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইমে এটা বিত্তীয় লেনদেনৰ ব্যৱস্থা কৰে, যাৰ জৰিয়তে ফৰাচী, ছুইছ আৰু চেক মূলধনৰ দ্বাৰা পুঁজি প্ৰাপ্ত বিগনন নামৰ কোম্পানীটোৱে নামমাত্ৰ মূল্যত এই সম্পত্তি ক্ৰয় কৰে আৰু লগে লগে তাক লাটৰীট্চা কোম্পানীলৈ হস্তান্তৰ কৰে, যাৰ মুখ্য শ্বেয়াৰহোল্ডাৰ আছিল স্বয়ং কাউণ্ট শ্বেনবৰ্ন।^২

এই চিকাৰ প্ৰাসাদৰ শেষ মালিগৰাকী আছিল কাউণ্ট জৰ্জ-ইৰৱিন ভন শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইম, যিয়ে ১৯৪৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মুকাচেভো ত্যাগ কৰে। পৰিয়ালটোৱে অষ্ট্ৰিয়াৰ মণ্টাফনৰ চেইণ্ট গালেনকীৰ্চত আশ্ৰয় লয়। ১৯৫৫ চনত তলৰ অষ্ট্ৰিয়াত ৰাছিয়াৰ দখলদাৰী অন্ত পৰাৰ পিছত, পৰিয়ালটোৱে পুনৰ শ্বেনবৰ্ন প্ৰাসাদ আৰু ৱেয়াৰবাৰ্গ দুৰ্গ ঘূৰাই পায়, য’ত তেওঁলোকে বৰ্তমানলৈকে বসবাস কৰি আছে। কাউণ্ট জৰ্জ আৰু তেওঁৰ পত্নী ক্ৰীষ্টিয়ানে পৰৱৰ্তী কঠিন সময়ছোৱাতো এই অঞ্চলটোৰ সৈতে যোগাযোগ হেৰুৱাই পেলোৱা নাছিল। তেওঁলোকে পুৰণি সম্পত্তিৰ আৱাসীসকলৰ বাবে অনুদান সংগ্ৰহ কৰিছিল। কাউন্টেছৰ প্ৰচেষ্টাৰ বাবেই ১৯৯৪ চনত মুকাচেভোৰ জল ব্যৱস্থাপনাৰ আধুনিকীকৰণৰ বাবে অষ্ট্ৰিয়াৰ বাজেটত পুঁজি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। চহৰখনে পৰিৱেশ অনুকূল পাইপ আৰু মাটিৰ তলৰ পাইপৰ ক্ষতি ধৰা পেলোৱা স্বয়ংক্ৰিয় যন্ত্ৰপাতি লাভ কৰিছিল। লগতে, তেওঁ ১৯৯৮ আৰু ২০০১ চনৰ বানপীড়িতসকলৰ বাবে মানৱীয় সাহায্যৰো আয়োজন কৰিছিল। ১৯৯৭ চনৰ অক্টোবৰ মাহত কাউন্টেছ ক্ৰীষ্টিয়ান শ্বেনবৰ্ন-বুখহেইমক তেওঁৰ উদাৰ দাতব্য সাহায্যৰ বাবে মুকাচেভো চহৰৰ সন্মানীয় নাগৰিক উপাধিৰে বিভূষিত কৰা হয়।^২৪

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পৰা আধুনিক সময়

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত, জাকাৰপেটিয়া অঞ্চলটো ছ'ভিয়েট সংঘৰ দ্বাৰা অধিগ্ৰহণ কৰা হয়। প্ৰাসাদটো বাজেয়াপ্ত কৰি এটা জিৰণি ঘৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছিল।^২ ১৯৫৮ চনত নিকিতা ক্ৰুশ্চেভৰ ভ্ৰমণৰ পিছত, এই স্থানত জাকাৰপেটিয়াৰ প্ৰথমটো জলবায়ুভিত্তিক স্বাস্থ্যনিৱাস অৰ্থাৎ "কাৰ্পেটি" স্বাস্থ্যনিৱাস স্থাপন কৰা হয়, যিটো বিশেষভাৱে হৃদযন্ত্ৰ আৰু স্নায়ৱিক ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট আছিল।^২ এই চিকাৰ ভৱনটো সমগ্ৰ কমপ্লেক্সটোৰ কেন্দ্ৰীয় ভৱনত পৰিণত হয়। ২০১০ চনৰ পৰা স্বাস্থ্যনিৱাসখনে ইয়াৰ সেৱা সম্প্ৰসাৰণ কৰি পেশী আৰু হাড়ৰ ৰোগৰ পুনৰ্সংস্থাপন, গেষ্ট্ৰ’ইণ্টেষ্টাইনেল বা পাকস্থলীৰ চিকিৎসা আৰু গৰ্ভকালীন জটিলতা ব্যৱস্থাপনাৰ এটা বিভাগ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।

প্ৰাসাদৰ ভিতৰৰ কিছু অংশ, যাৰ মধ্যে আচবাব আৰু অন্যান্য মূল্যৱান সামগ্ৰী আছিল, সেইবোৰ উঝহোৰোড স্থানীয় ইতিহাস সংগ্ৰহালয়ৰ সংগ্ৰহলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।

স্থাপত্য

এই চিকাৰ ভৱনটো স্থপতিবিদ জেড. গ্ৰেচাৰচনে এক নৱ-ৰোমাণ্টিক শৈলীত ডিজাইন কৰিছিল, য’ত ৰোমানেস্ক আৰু গথিক শৈলীৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছিল।^২ ইটাৰে নিৰ্মিত আৰু বিশেষভাৱে তৈয়াৰী টাইলচেৰে সজোৱা এই ভৱনটোৰ স্থাপত্যই ফৰাচী নৱজাগৰণ যুগৰ দুৰ্গসমূহৰ সৈতে বহু পৰিমাণে সাদৃশ্য বহন কৰে। এই ডিজাইনত প্ৰতিটো উপাদান— লাগিলে সেয়া চিমনি হওক, টাৱাৰ হওক বা অন্যান্য গাঁথনিগত বৈশিষ্ট্যই হওক— কেৱল ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক উদ্দেশ্যই পূৰণ কৰা নাছিল, বৰঞ্চ ভৱনটোৰ নান্দনিক আকৰ্ষণো বৃদ্ধি কৰিছিল।^২

মন কৰিবলগীয়া যে, প্ৰাসাদটোত আৰম্ভণিতে কোনো প্ৰাৰ্থনা গৃহ বা চেপেল নাছিল; তাৰ পৰিৱৰ্তে এটা যাতায়তৰ পথহে আছিল।^২ বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতেহে ইয়াত চেপেলটো যোগ কৰা হৈছিল।^২

এটা স্থানীয় লোককথা অনুসৰি (যাৰ কোনো ঐতিহাসিক প্ৰমাণ নাই) দাবী কৰা হয় যে, প্ৰাসাদটোত ৩৬৬খন খিৰিকী (অধিবৰ্ষ বা লিপ ইয়াৰৰ দিনৰ সংখ্যাৰ সৈতে মিলাই, য’ত ৩৬৬ নম্বৰ খিৰিকীখন ইটাৰে বন্ধ কৰি থোৱা থাকে আৰু প্ৰতি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰে খোলা হয়), ৫২টা কোঠা (বছৰটোৰ সপ্তাহৰ সংখ্যা অনুসৰি) আৰু ১২টা প্ৰৱেশদ্বাৰ (বছৰৰ মাহৰ সংখ্যা অনুসৰি) আছে।

দুৰ্গটো বিভিন্ন জটিল উপাদান যেনে— বাছ-ৰিলিফ ভাস্কৰ্য, বতাহৰ দিশ নিৰ্ণায়ক যন্ত্ৰ আৰু শ্বেনবৰ্ন পৰিয়ালৰ বংশগৌৰৱৰ প্ৰতীক বহন কৰা ৰঙীন কাঁচেৰে সমৃদ্ধভাৱে সজোৱা হৈছে। টাৱাৰত থকা বায়ন কৰা ঘড়ীটো আজিও কাৰ্যক্ষম হৈ আছে। প্ৰাসাদৰ উদ্যানত এটা হাংগেৰী ভাষাত খোদিত স্মাৰক ফলক আৰু দুটা ভাস্কৰ্য— "হৰিণ" আৰু "পোৱালিৰ সৈতে ভালুক" দেখিবলৈ পোৱা যায়।

উদ্যান

প্ৰাসাদৰ ওচৰতে কাউণ্টৰ নিৰ্দেশনাত এখন বিশেষ বৃক্ষ উদ্যান সৃষ্টি কৰা হৈছিল, যাৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত আছিল এখন শোভাবৰ্ধক হ্ৰদ। বৰ্তমান ই স্বাস্থ্যনিৱাসৰ উদ্যান হিচাপে পৰিচিত। ইয়াত বহুতো বিৰল প্ৰজাতিৰ গছ ৰোপণ কৰা হৈছিল, যাৰ ভিতৰত বক্সউড, কেটালপা, ৱেইমাউথ পাইন, কানাডিয়ান স্প্ৰুচ, জাপানী চেৰী বা চাকুৰা, গুলপীয়া বিচ গছ আৰু ইটালিয়ান হনী লকাষ্ট আদি অন্যতম। ইয়াৰ উপৰিও ডেউটজিয়া আৰু হাইড্ৰেঞ্জিয়াৰ দৰে জোপোহা উদ্ভিদও ইয়াত আছে। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে খন্দা এই পুখুৰীটোৰ বাহ্যিক অবয়বটো সেই সময়ৰ অষ্ট্ৰ'-হাংগেৰী সাম্ৰাজ্যৰ মানচিত্ৰখনক প্ৰতীকাত্মকভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰাকৈ ডিজাইন কৰা হৈছিল।^২