লক্ষীনাথ দ্বিজ

লক্ষ্মীনাথ দ্বিজ অষ্টাদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধৰ কবি। কামৰূপ (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)ৰ হেলেচা নিবাসী পণ্ডিত সৰ্বানন্দৰ নাতি বুলি আত্ম পৰিচয় দিছে। উক্ত সৰ্বানন্দক মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহই (১৬৯৬-১৭১৪খ্ৰী.) পাণ্ডিত্যৰ কাৰণে বিশেষ পুৰস্কৃত কৰিছিল বুলি 'শান্তি পৰ্বত' উল্লেখ আছে।^১

যুধিষ্ঠিৰে কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত জ্ঞাতি গোত্ৰক বধ কৰি ৰাজ্যলাভ কৰে যদিও মনত শান্তি নাপাই পিতামহ ভীষ্মৰ ওচৰ চপাত ভীষ্মই শৰশয্যাৰ পৰাই যুধিষ্ঠিৰক ৰাজধৰ্মৰ উপদেশ দি অশান্ত মনলৈ শান্তি ঘূৰাই আনে। শান্তি পৰ্বত ৰাজনীতি,ৰজাৰ উৎপত্তি ৰজাৰ কৰ্তব্য, প্ৰজাপালনৰ বিধান, বৰ্ণাশ্ৰম ধৰ্ম, সাম, দান, ভেদ, দণ্ড আদিৰ প্ৰয়োগ দেখুৱাই নানা সৰু সৰু উপাখ্যানৰ সৃষ্টি হৈছে। লক্ষ্মীনাথে সমস্ত শান্তি-পৰ্ব অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰা নাছিল,কেৱল ৰাজধৰ্ম আৰু আপধৰ্ম এই দুটা খণ্ডহে অসমীয়ালৈ ভাঙিছে। 'মোক্ষধৰ্ম' অনুবাদ নাই। গতিকে মূল শান্তিপৰ্বৰ সকলো বিৱৰণ অসমীয়া অনুবাদ নাই। উদাহৰণ স্বৰূপে, মূলৰ বৈষ্ণৱ-পাঞ্চৰাত্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ উৎপত্তি আৰু বিৱৰণ থকা নাৰায়ণী উপাখ্যান অসমীয়া অনুবাদত নাই। লক্ষ্মীনাথৰ ভাষা সৰল আৰু ঘৰুৱা। বিষয় বস্তুৰ প্ৰকৃতিয়ে তেওঁক কবিত্ব প্ৰকাশৰ সুযোগ দিয়া নাই।^২৩