মণিপুৰী বতা চৰাই

মণিপুৰী বতা চৰাই সেমেকা তৃণভূমি (damp grassland) ত দেখা পোৱা এবিধ অতিকৈ বিৰল কুৰুৱাজাতীয় চৰাই৷ এই চৰাই অতিকৈ স্পৰ্শকাতৰ আৰু প্ৰাকৃতিক অঞ্চলত দেখা পোৱা কঠিন৷ চৰাইবিধৰ বিষয়ে বৈজ্ঞানিক তথ্য তেনেই সীমিত৷^১ এই চৰাইবিধ পোনপ্ৰথমে প্ৰখ্যাত পক্ষীবিদ এলেন অক্টাভিয়ান হিউম ( Allan Octavian Hume)-এ ১৮৮১ চনত মণিপুৰত আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷

বিস্তৃতি

মণিপুৰী বতা চৰাই ভাৰত, বাংলাদেশ আৰু ভূটানত দেখা পোৱা যায়৷ অসমত এই চৰাইবিধ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ দুয়োপাৰে দুটা ভিন্ন গোষ্ঠী (race) হিচাপে পোৱা যায়৷^২ ১৯৩২ চনৰ পৰা এই চৰাইবিধ অসমত দেখা পোৱাৰ কোনো তথ্য নাছিল৷ ২০০৬ চনত প্ৰসিদ্ধ পক্ষীবিদ আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰীয়ে মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত মণিপুৰী বতা চৰাই পুনৰাৱিষ্কাৰ কৰে৷^{৩ ৪}

বিৱৰণ

এই চৰাইৰ গাৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২০ ছেমি৷ চৰাইবিধৰ গাৰ পৃষ্ঠভাগৰ বৰণ সেউজীয়া-ধোঁৱা বৰণীয়া আৰু তাৰ ওপৰত ক’লা চুটি আঁচ থাকে৷ দুয়ো চকুৰ ওপৰত মিহি বগা আঁচ একোডাল (eye-stripe) থাকে৷ হালধীয়া-মুগা বৰণৰ পেটটো ক’লা ফুটুকীয়া৷ মতা চৰাইটোৰ মুখখন ৰঙচুৱা আৰু মাইকীজনীৰ মুখ ধোঁৱাবৰণীয়া হয়৷ ^৫

আচৰণ

মণিপুৰী বতা চৰাইৰ বাসস্থান সাগৰ-পৃষ্ঠৰ পৰা ১০০০ মিটাৰ পৰ্য্যন্ত হ’ব পাৰে৷ ই তিনি মিটাৰ পৰ্য্যন্ত ওখ ঘাঁহনি আৰু দলনি আদিত ৫-১০ টাৰ দলত চৰে৷ মণিপুৰী বতা চৰায়ে জানুৱাৰীৰ পৰা মে’ মাহৰ ভিতৰত প্ৰজনন কৰে বুলি জনা যায়৷ ^১

সংৰক্ষণ

মণিপুৰী বতা চৰাইক আই ইউ চি এনৰ ৰঙা তালিকাত ’ঘোৰ সংকটজনক’ (Critically Endangered) বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে৷^১ বৰ্তমান এই চৰাইবিধৰ সংখ্যা ১৫০০-৩৭০০ বুলি থাৱৰ কৰা হৈছে৷ তৃণভূমি অঞ্চলৰ ধ্বংস হৈ বাসস্থান লোপ পোৱাটোৱে এই চৰাইৰ সংখ্যা হ্ৰাসৰ মূল কাৰণ৷ ^৩