ভাৰ্গৱী নিলয়ম

ভাৰ্গৱী নিলয়ম (Bhargavi Nilayam)(অৰ্থ: ভাৰ্গৱীৰ ঘৰ) ১৯৬৪ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ভাৰতীয় মালয়ালম ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক-হ'ৰৰ চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল এ. ভিনচেণ্ট-এ, আৰু এইখনেই আছিল তেওঁৰ পৰিচালক হিচাপে প্ৰথম আত্মপ্ৰকাশ। বিশিষ্ট সাহিত্যিক বৈকম মুহাম্মদ বশীৰে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল, যাৰ আধাৰ আছিল তেওঁৰেই চুটি গল্প ‘নীলাভেলিচম’ (Neelavelicham)। ছবিখনত মুখ্য চৰিত্ৰত মধু, বিজয়া নিৰ্মলা, প্ৰেম নজীৰ আৰু পি. জে. এণ্টনীয়ে অভিনয় কৰিছে ৷^১২

ছবিখনৰ কাহিনীত এগৰাকী প্ৰতিভাশালী ঔপন্যাসিক আৰু হত্যাৰ বলি হোৱা এগৰাকী সুন্দৰী যুৱতীৰ আত্মাৰ মাজত গঢ় লৈ উঠা এক সহানুভূতিশীল আৰু আৱেগিক সম্পৰ্কৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে। ঔপন্যাসিকজনে ভাৰ্গৱীৰ পুৰণি ঘৰটো ভাড়াত লৈ তাত বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু সেই ঘৰতে থাকি ভাৰ্গৱীৰ জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি এখন উপন্যাস লিখিবলৈ ধৰে। এই প্ৰক্ৰিয়াত তেওঁৰ আৰু ভাৰ্গৱীৰ আত্মাৰ মাজত এক সূক্ষ্ম, অদৃশ্য কিন্তু গভীৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে। এই চলচ্চিত্ৰখনত এক মেটা-চলচ্চিত্ৰীয় (meta-cinematic) উপস্থাপনো লক্ষ্য কৰা যায়। অৰ্থাৎ, চলচ্চিত্ৰখনত এজন লেখকৰ সৃষ্টিশীল প্ৰক্ৰিয়াক দেখুওৱাৰ জৰিয়তে মালয়ালম সাহিত্যিক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ মাজৰ ঘনিষ্ঠ আৰু পাৰস্পৰিক নিৰ্ভৰশীল সম্পৰ্কৰ প্ৰতিফলন ঘটোৱা হৈছে। যেন ভাৰ্গৱীৰ অদৃশ্য উপস্থিতিয়েই লেখকজনৰ সৃষ্টিশীল যাত্ৰাৰ নীৰৱ সহযোগী।

‘ভাৰ্গৱী নিলয়ম’ সাধাৰণতে মালয়ালম চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম হৰ'ৰ ছবি হিচাপে স্বীকৃত। কিন্তু কেৱল ভয়ৰ ছবি হিচাপে নহয়; প্ৰেম, বিৰহ, স্মৃতি, নিঃসংগতা আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ এক কাব্যিক সংমিশ্ৰণ হিচাপেও ইয়াক মালায়লম চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ এক কালজয়ী কীৰ্তি বুলি গণ্য কৰা হয়।^২

কলা-কুশলী

অভিনয়শিল্পী

মুখ্য অভিনয়শিল্পী

• মধু: ঔপন্যাসিক তথা লেখক
• প্ৰেম নজীৰ: শশীকুমাৰ
• বিজয়া নিৰ্মলা: ভাৰ্গৱী
• পি. জে. এণ্টনী: নাৰায়ণন নায়াৰ (নানুকুট্টন)
• আদুৰ ভাছি: চেৰিয়া পাৰীক্কান্নি
• কোট্টায়ম শান্তা: সুমা
• কুথিৰাভাট্টম পাপ্পু: কুথিৰাভাট্টম পাপ্পু
• মালা শান্তা: ভাৰ্গৱীৰ মাতৃ (কণ্ঠদান: **টি. আৰ. ওমনা**)

বিশেষ উপস্থিতি (Cameo)

• শোভনা পৰমেশ্বৰন নায়াৰ: ডাকবাহক (Mail Carrier)

সংগীত

ছবিখনৰ সংগীত এম. এছ. বাবুৰাজে পৰিচালনা কৰিছিল। এই সংগীতসংকলনক তেওঁৰ সৃষ্টিশীল জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ কীৰ্তি (masterpiece) বুলি গণ্য কৰা হয়। গীতসমূহৰ কথা বিশিষ্ট কবি পি. ভাস্কৰণে লিখিছিল। সংগীতসংকলনত মুঠ সাতটা গীত আছে, যাৰ অধিকাংশই হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ সুৰৰীতিত আধাৰিত।

‘থামাছামেন্থে বাৰুভান’ (Thamasamenthe Varuvan) গীতটোৰ সুৰ সৃষ্টিৰ সময়ত বাবুৰাজে বলিউডৰ জনপ্ৰিয় গীত ‘মেৰে মেহবুব তুঝে’ (Mere Mehboob Tujhe) আৰু সম্ভৱতঃ ‘হমছে আয়া না গয়া’ (Humse Aaya Na Gaya)-ৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰিছিল। একেদৰে ‘বসন্ত পঞ্চমী’ (Vasantha Panchami) গীতটোৰ সুৰ নিৰ্মাণতো ‘চৌধৱিন কা চান্দ’ (Chaudhvin Ka Chand) গীতৰ প্ৰভাৱ লক্ষ্য কৰা যায়। এই সংগীতসংকলনে উচ্চমানৰ বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ আৰু সুৰসৃষ্টিৰ বাবে সমালোচকসকলৰ ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ অন্যতম সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় অডিঅ’ হিট হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। ^২৩ ১৯৮৮ চনত সংগীত সম্ৰাট নৌশাদ আলীয়ে বাবুৰাজ মিউজিক একাডেমী ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত ‘থামাছামেন্থে বাৰুভান’ গীতটোক তেওঁৰ অতি প্ৰিয় কেইটামান গীতৰ অন্যতম বুলি উল্লেখ কৰিছিল। এই গীতটো আজিও মালয়ালম সংগীতৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু সৰ্বাধিক সমাদৃত গীতসমূহৰ অন্যতম হিচাপে বিবেচিত হয়।

কেৰালা ৰাজ্য গঠনৰ ৫০ বৰ্ষপূৰ্তি উপলক্ষে ‘মালয়ালা মনোৰমা’-ই প্ৰকাশ কৰা এক বিশেষ সংখ্যাত পাঠকৰ ভোটত ‘থামাছামেন্থে বাৰুভান’-ক ‘মালয়ালমৰ শ্ৰেষ্ঠ গীত’ হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।^৪