ফেইজুৱাডা

ফেইজুৱাডা (Feijoada; পৰ্তুগীজ ভাষা শব্দ 'feijão' অৰ্থাৎ মাহৰ পৰা অহা) হৈছে পৰ্তুগীজ ভাষী দেশসমূহত প্ৰচলিত গৰু বা গাহৰিৰ মাংসৰ সৈতে ৰন্ধা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মাহৰ ষ্ট্যুৰ নাম।^{১২৩৪৫}

ফেইজুৱাডা পৰ্তুগাল, ব্ৰাজিল, এংগোলা, পূব টিমৰ, মোজাম্বিক আৰু মাকাওৰ দৰে দেশৰ এক সাধাৰণ খাদ্য। ইয়াত মাংসৰ সৈতে বগা, ক’লা বা ৰঙা মাহ মিহলাই ৰন্ধা হয় আৰু সাধাৰণতে ভাতৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।

ইতিহাস

শাক-পাচলিৰ সৈতে মাংসৰ (গাহৰিৰ) ষ্ট্যুৰ ইতিহাস প্ৰাচীন ৰোমান খাদ্যশৈলীলৈকে বিচাৰি পোৱা যায়।^৬ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ বিস্তাৰৰ লগে লগে এই খাদ্যবিধ বিয়পি পৰে আৰু ফৰাচী ভাষা 'কেছলেট', মিলানীজ 'কেচৌলা', ৰোমানিয়ান 'ফাচোল কু কাৰ্নাটি', উত্তৰ-পশ্চিম স্পেইনৰ 'ফাবাড়া আষ্টুৰিয়ানা' আৰু উত্তৰ পৰ্তুগালৰ মিনহো অঞ্চলৰ ফেইজুৱাডাৰ দৰে খাদ্যৰ জন্ম হয়।^৬৭

ফেইজুৱাডা নাম আৰু ইয়াৰ সৃষ্টি পৰ্তুগীজ প্ৰস্তুত প্ৰণালীৰ সৈতে জড়িত। পৰ্তুগালৰ এষ্ট্ৰেমাদুৰা, বেইৰাছ, ট্ৰেন্স-অচ-মণ্টাচ আৰু আল্টো ডৌৰো অঞ্চলত বিভিন্ন ধৰণৰ মাহ (আমেৰিকান মূলৰ ক’লা মাহৰ বাহিৰে), ছচেজ আৰু গাহৰিৰ কাণ তথা ভৰি মিহলাই এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ পৰম্পৰা আছে।^৮

পৰ্তুগীজ সংস্কৰণৰ ফেইজুৱাডা ঘাইকৈ দেশখনৰ উত্তৰ অংশৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল। উত্তৰ-পশ্চিমত বগা মাহেৰে আৰু উত্তৰ-পূবত ৰঙা মাহেৰে ইয়াক ৰন্ধা হয়। ইয়াত সাধাৰণতে গাহৰি বা গৰুৰ মাংসৰ সৈতে অন্যান্য শাক-পাচলি (বিলাহী, গাজৰ বা কবি) আৰু চৰিজো বা তেজৰ ছচেজ (blood sausage) যোগ কৰা হয়।^৮ ১৮ শতিকাত ঔপনিৱেশিক ব্ৰাজিলত দাসত্বৰ সময়ত আফ্ৰিকানসকলে ক’লা মাহ আৰু গাহৰিৰ অৱশিষ্ট মাংস ব্যৱহাৰ কৰি ফেইজুৱাডাৰ এক নতুন ৰূপ সৃষ্টি কৰিছিল। ১৯ শতিকালৈকে ই শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ আহাৰৰ পৰা ব্ৰাজিলৰ ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্যলৈ ৰূপান্তৰিত হয়, যিটো সাধাৰণতে শনিবাৰে পৰিবেশন কৰা হয়।^৯

আঞ্চলিক ভিন্নতা

ব্ৰাজিল

খাদ্য বিশেষজ্ঞ ৰাউল ল’ডীৰ মতে, বাগানৰ পাকঘৰত আফ্ৰিকান দাস মহিলাসকলে মাটিৰ পাত্ৰত এই খাদ্য ৰান্ধোতে গান গাইছিল বুলি শুনা যায়, যাৰ বাবে ফেইজুৱাডাক "দাসৰ খাদ্য" বুলিও জনা গৈছিল। অৱশ্যে এই ধাৰণাই আফ্ৰিকানসকলে সহ্য কৰা প্ৰকৃত নিৰ্যাতন আৰু উৎপীড়নৰ দিশটো বহুক্ষেত্ৰত লুকুৱাই ৰাখে।^১০