পান্না নাইক

পান্না নাইক (ইংৰাজী ভাষা: Panna Naik; জন্ম: ২৮ ডিচেম্বৰ ১৯৩৩) এগৰাকী ভাৰতীয় গুজৰাটী ভাষাৰ কবি আৰু গল্পকাৰ, যিয়ে ১৯৬০ চনৰে পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ফিলাডেলফিয়াত বাস কৰি আহিছে। স্থানীয় বিশ্ববিদ্যালয়ত কৰ্মৰত অৱস্থাত তেওঁ নিজৰ চৌপাশৰ জগতখনৰ পৰা সমল গোটাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ গ্ৰন্থ প্ৰৱেশ (১৯৭৫) সমালোচকৰ দ্বাৰা উচ্চ প্ৰশংসিত হৈছিল আৰু তেতিয়াৰে পৰা তেওঁৰ কেইবাখনো কবিতা সংকলন প্ৰকাশ পাইছে।

জীৱনী

১৯৩৩ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰত বোম্বেত (বৰ্তমান মুম্বাই) ধীৰজলাল মোদী আৰু ৰতনবেনৰ ঘৰত পান্না নাইকৰ জন্ম হৈছিল।^১২ তেওঁৰ ককাক ছগনলাল মোদী (১৮৫৭-১৯৪৬) বৰোদা ৰাজ্যৰ শিক্ষা পৰিদৰ্শক আছিল আৰু তেওঁ জনপ্ৰিয় ঐতিহাসিক কল্পকাহিনী ইৰাৱতী ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালটো আছিল চুৰাটৰ। মাতৃ ৰতনবেনে তেওঁক গুজৰাটী আৰু সংস্কৃত ধৰ্মীয় তথা ধৰ্মনিৰপেক্ষ কবিতা আবৃত্তি কৰি শুনাইছিল, যাৰ ফলত তেওঁ কবিতাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ পৰিছিল।^৩ তেওঁ ১৯৫৪ চনত স্নাতক আৰু ১৯৫৬ চনত বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজৰ পৰা গুজৰাটী আৰু সংস্কৃত বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৬০ চনত তেওঁ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ গুচি যায়।^৩৪ ১৯৬২ চনত তেওঁ ফিলাডেলফিয়াৰ ড্ৰেক্সেল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা লাইব্ৰেৰী চাইন্সত স্নাতকোত্তৰ (এম.এচ.) আৰু ১৯৭৩ চনত পেঞ্চিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দক্ষিণ এছীয় অধ্যয়নত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।^১৫৩ ১৯৬৪ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈকে তেওঁ পেঞ্চিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভেন পেল্ট লাইব্ৰেৰীত গ্ৰন্থপঞ্জীবিদ আৰু গ্ৰন্থাগাৰিক হিচাপে কাম কৰিছিল^২ আৰু ১৯৮৫ চনৰ পৰা ২০০২ চনলৈকে গুজৰাটী ভাষাৰ অধ্যাপক হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। ২০০৪ চনত তেওঁৰ স্বামী নিকুল নাইকৰ মৃত্যু হয়।^১২৬ ২০১৫ চনত তেওঁ হিচাপৰক্ষক নটৱৰ গান্ধীৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্কত আৱদ্ধ হয়।^৭

কবিতা

পান্না নাইকৰ কবিতাত আধুনিক চহৰ আৰু বিদেশত বাস কৰা এগৰাকী মহিলাৰ "অস্তিত্ব ৰক্ষা, পৰিচয় আৰু বিচ্ছিন্নতা"ৰ অনুভৱ প্ৰতিফলিত হয়। তেওঁ নিজৰ কবিতাত পুৰুষৰ সৈতে সম্পৰ্ক, বৈবাহিক জীৱনৰ বিভ্ৰান্তি, আশা আৰু যন্ত্ৰণাৰ চিত্ৰও অংকন কৰিছে, যিবোৰ প্ৰকৃতিগতভাৱে নাৰীবাদী বুলি গণ্য কৰা হয়।^৬৩ তেওঁ আমেৰিকাৰ কবি অ্যান ছেক্সটনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত, যাৰ গ্ৰন্থ লাভ পয়েমছ (১৯৬৭) তেওঁক কবিতা লিখিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।^৮ তেওঁ ভাৰতীয়ৰ লগতে পশ্চিমীয়া কাব্য পৰম্পৰাৰ পৰাও অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম কবিতা সংকলন আছিল প্ৰৱেশ (১৯৭৫), যাৰ বাবে তেওঁ সমালোচকৰ উচ্চ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ আন আন কবিতা সংকলনসমূহ হ’ল— ফিলাডেলফিয়া (১৯৮১), নিচবাত (১৯৮৪), আৰাচপাৰাচ (১৯৮৯), আৱনজাৱন (১৯৯১), ৰং জাৰুখে (২০০৫), চেৰী ব্লচম (২০০৪) আৰু কেতলেক কাৱো (১৯৯০)।^৩ বিদেশিনী (২০০০) তেওঁৰ প্ৰথম পাঁচখন কবিতা সংকলনৰ এক পুনৰ প্ৰকাশন, য’ত ভাৰতীয় প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ সমস্যাসমূহ উত্থাপন কৰা হৈছে।^১৯ অত্তৰ অক্ষৰ তেওঁৰ হাইকু সংকলন। ফ্লেমিংগো (২০০৩) তেওঁৰ গল্প সংকলন। তেওঁৰ কবিতা কেইবাটাও কবিতা সংকলনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে: ১৯৯৬নি শ্ৰেষ্ঠ বাৰ্তাও-ত ‘উডি গয়ো হংস’, গুজৰাটী নাৱালিকা চয়ন (১৯৯৭)-ত ‘কুটিপ’, গুজৰাটী নাৱালিকা চয়ন (২০০১)-ত ‘কথা নলিনভাইনী’ আৰু গুজৰাটী নাৱালিকা চয়ন (২০০২)-ত ‘গলনা টাংকা’। তেওঁৰ প্ৰবন্ধ সুৰেশ দালালে সম্পাদনা কৰা অব তো বাত ফেইল গেই-ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।^১২

বঁটা আৰু সন্মান

তেওঁ নিজৰ প্ৰথম কবিতা সংকলন প্ৰৱেশ (১৯৭৫)ৰ বাবে ১৯৭৮ চনত গুজৰাট চৰকাৰৰ কবিতা বঁটা লাভ কৰিছিল।^৩ ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ২০০২ চনত চুনিলাল ভেলজী মেহতা বঁটা লাভ কৰে।^২

নিৰ্বাচিত ৰচনা

• প্ৰৱেশ (১৯৭৫)
• ফিলাডেলফিয়া (১৯৮১)
• নিচবাত (১৯৮৪)
• আৰাচপাৰাচ (১৯৮৯)
• আৱনজাৱন (১৯৯১)
• ৰং জাৰুখে (২০০৫)
• চেৰী ব্লচম (২০০৪)
• কেতলেক কাৱো (১৯৯০)
• বিদেশিনী (২০০০)
• অত্তৰ অক্ষৰ
• ফ্লেমিংগো (২০০৩)